Είμαι από αυτούς που δεν αιφνιδιάστηκα από τον νέο αποκλεισμό των Ιταλών από το παγκόσμιο κύπελλο. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι γείτονές μας εδώ και χρόνια απέχουν από τη νέα πραγματικότητα στο ποδόσφαιρο.

Με λίγα λόγια δεν έχουν ασχοληθεί από το να βγάλουν νέα παιδιά και να στελεχώσουν επάξια τις εθνικές τους ομάδες.

Για εμένα το πρόβλημα στην Ιταλία είναι πολυσύνθετο. Όχι μόνο αγωνιστικό. Ξεκινά από την τεράστια διαφθορά, τα οικονομικά  σκάνδαλα, τα στημένα παιχνίδια, τις κακές και πληρωμένες διαιτησίες.

Μέχρι και τα γήπεδά τους είναι παμπάλαια. Τουλάχιστον τα περισσότερα. Έξυπνοι ιδιοκτήτες και παράγοντες δεν υπάρχουν πια και κανένας σχεδιασμός για το πώς αυτή η τεράστια ποδοσφαιρικά χώρα θα ξαναγίνει όπως ήταν.

Θυμάμαι ότι πριν απο αρκετά χρόνια ο μεγάλος Ρομπέρτο Μπάτζιο κατέθεσε πρόταση 900 σελίδων για το πώς κατά την γνώμη του θα πάρει ξανά μπρος η μηχανή και ουδείς τον πήρε στα σοβαρά. Κι αυτό πληρώνουν οι Ιταλοί.

Μόνοι τους έχουν βγάλει τα μάτια τους και συζητείται σε ολόκληρο τον κόσμο το στραπάτσο που έπαθαν.

Πολλοί μίλησαν για καταστροφή. Δεν το ξέρω. Αυτό θα φανεί στο μέλλον και το πώς θα αντιδράσουν πρώτα οι μεγάλες ομάδες, διότι από εκεί έχει ξεκινήσει το κακό. Η ευθύνη είναι συνολική.

Αν είναι δυνατόν να τα ρίχνουν όλα στον Γκατούζο και τον κάθε Γκατούζο.

Εδώ μιλάς πια για ιταλικό ποδόσφαιρο και δεν έχεις να αναφερθείς σε κάποιους παίκτες που να κάνουν τη διαφορά. Για ορίτζιναλ Ιταλούς γράφω κι αυτό τα λέει όλα. Όχι ότι οι ξένοι είναι κάτι το σπέσιαλ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Δυστυχώς, οι Ιταλοί έχουν ανάγκη από ένα ηλεκτροσόκ. Το ποδόσφαιρό τους θέλει γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή. Διαφορετικά θα συνεχίζουν να βιώνουν ανάλογες αποτυχίες.