Έχω αναφερθεί άπειρες φορές για την τοξικότητα και το πολύ φανατισμένο κλίμα που επικρατεί στα ντέρμπι των αιωνίων. Είτε γίνονται στο ΣΕΦ, είτε στο ΟΑΚΑ.

Χθες, σε ένα αδιάφορο βαθμολογικά παιχνίδι κι έγινε χαμός. Όχι τίποτε άλλο, αλλά βλέπεις τεράστιες ομάδες με ιστορία, κόσμο, παικταράδες να πέφτουν τόσο χαμηλά. Αναφέρομαι γενικά.

Κι είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι ξένοι παίκτες πουλάνε οπαδιλίκι. Γιατί μας έχουν πάρει χαμπάρι και έχουν καταλάβει τι θέλουμε. Πέφτει χοντρό δούλεμα…

Ο καθένας αναρωτιέται αν αυτά συμβαίνουν σε ένα τέτοιο  ματς, τι θα γίνει σε έναν τελικό η, στο φάιναλ φορ της Αθήνας η, σε αγώνα που θα κρίνει τη συμμετοχή της μιας ομάδας στα ημιτελικά  της διοργάνωσης; Θα βγουν καλάζνικοφ;

Και το ανησυχητικό είναι ότι ουδείς ασχολείται πραγματικά και ουσιαστικά για να μπει ένα φρένο. Έστω να περιοριστεί όλο αυτό. Εδώ μιλάμε για αρρώστια. Για μίσος.

Με το παραμικρό υπάρχει κόσμος που είναι έτοιμος να μπουκάρει μέσα και να τα κάνει όλα ρόιδο.

Είμαστε στο 2026, διαθέτουμε δύο από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης στο μπάσκετ, όλα δείχνουν ότι θα πρωταγωνιστούμε για πολλά χρόνια ακόμα κι όμως το επίπεδο είναι στον πάτο. Και επικίνδυνο…

Πράσινοι και κόκκινοι, κόκκινοι και πράσινοι δεν διαφέρουν σε τίποτα. Ντάλε κουάλε στα πάντα. Δεν υπολογίζουν τίποτα και κανέναν.

Θέλεις να παρακολουθήσεις έναν αγώνα και αηδιάζεις με αυτά που βλέπεις και ακούς για μανάδες, πατεράδες, παιδιά, συντρόφους, σπίτια και πάει λέγοντας.

Προσωπικά δεν άντεξα να δω χθες ολόκληρο το ματς. Έχω και μια απέχθεια για τους διαιτητές, είδα κι αυτά που συνέβησαν και αυτό ήταν. Βλέπω τις ομάδες μας στο μπάσκετ καθαρά λόγω επαγγελματικής ιδιότητας για να έχω άποψη. Διαφορετικά θα είχα γυρίσει την πλάτη σε όλο αυτό το νταβαντούρι που έχει κουράσει τόσα χρόνια…