Είμαι από τους τυχερούς που έχουν δει τον Μίμη Δομάζο στα γήπεδά μας. Ο πατέρας μου ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και με έπαιρνε μαζί του στη Λεωφόρο, τη Νέα Φιλαδέλφεια, το Καραϊσκάκη, τη Ριζούπολη, τη Νέα Σμύρνη και σε άλλα γήπεδα που βλέπαμε αγώνες μικρότερων κατηγοριών.

Και πάντα παρακολουθούσα διαφορετικά τον στρατηγό, γιατί ο πατέρας μου τον θεωρούσε ό,τι καλύτερο είχε δει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μου μιλούσε για Σιδέρη, Μπέμπη, Νεστορίδη κι άλλους θρύλους, αλλά για τον Δομάζο το στόμα του έσταζε μέλι.

Δημοσιογραφικά έκανα το λάθος στο ξεκίνημα της καριέρας μου να ζητήσω να μαρκάρω τον Δομάζο σε αγώνα της ομάδας του Π.Σ.Α.Τ. με τους παλαίμαχους στο γήπεδο του Πανηλειακού. Ο αγώνας είχε γίνει στα πλαίσια εκδηλώσεων στην Αρχαία Ολυμπία  για φιλανθρωπικούς σκοπούς .

Ήμουν πιτσιρικάς κι έπαιζα ποδόσφαιρο. Πίστευα ότι μπορώ να ανταποκριθώ με έναν αντίπαλο πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία από εμένα. Κι ας ήταν ο Μίμης.

Χωρίς ίχνος υπερβολής δεν μπόρεσα ούτε μία φορά να βρεθώ έστω δίπλα του. Γιατί; Διότι ο Μίμης συνεχώς έτρεχε και γελούσε μαζί μου που προσπαθούσα να τον ακολουθώ. Ήμουν αλλού κι αλλού.

Δεν είχα καταλάβει ότι ουσιαστικά μου έδινε μαθήματα. Τότε άρχισα να μπαίνω στο νόημα τι είναι ποδόσφαιρο.

Κι αυτή ήταν η αρχή μιας εξαιρετικής σχέσης με συνεντεύξεις σε διάφορα Μέσα και συζητήσεις για το ποδόσφαιρο.

Έμαθα πολλά πράγματα από τον Μίμη Δομάζο και είμαι ευγνώμων για τα όσα μου δίδαξε.

Όπως είναι όλη η Ελλάδα για την τεράστια προσφορά του στο άθλημα.

Ήταν μια τεράστια προσωπικότητα, ένας αληθινός ηγέτης, ένας άνθρωπος με το άλφα κεφαλαίο.

Ό,τι άλλο και να γράψω δεν θα συνάδει με το μέγεθος του Δομάζου. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους οικείους του.