Η χώρα πενθεί και δεν ξέρω αν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω αυτά που αισθανόμαστε όλοι μας για τη νέα εθνική τραγωδία με τα αδικοχαμένα επτά αετόπουλα. Από χθες το μεσημέρι λες κι έχει σταματήσει ο χρόνος. Το 2026 μας μπήκε τόσο άσχημα. Θάνατος και καταστροφές.

Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστούμε. Σαφώς η ζωή προχωράει μπροστά και σιγά σιγά θα πρέπει να γυρίσουμε στην κανονικότητα, όμως ο πόνος είναι πολύ μεγάλος…

Η σκέψη μου είναι αποκλειστικά στις οικογένειες των 7 οπαδών του ΠΑΟΚ, αλλά και σε αυτές των πέντε εργατριών που βρήκαν τραγικό θάνατο στα εργοστάσιο παραγωγής μπισκότων στα Τρίκαλα, στον λιμενικό του Αστρους, στην 56χρονη της Ανω Γλυφάδας. Σε όλες τις οικογένειες που θρηνούν την απώλεια των δικών τους ανθρώπων.

Όσον αφορά τον ΠΑΟΚ, το μυαλό όλων μας γύρισε 27χρόνια πίσω όταν  6 οπαδοί του είχαν χάσει τη ζωή τους σε τροχαίο στα καταραμένα Τέμπη.

Δεν ξέρω αν είναι γραφτό γι’ αυτόν τον σύλλογο, όμως ο κατάλογος των παιδιών που φεύγουν στην άσφαλτο – και όχι μόνο – είναι μεγάλος και ατελείωτος.

Κανένας μας δεν έχει όρεξη για ποδόσφαιρο και ξέρω ότι οι παίκτες του ΠΑΟΚ το τελευταίο που τους απασχολεί είναι το ματς με τη Λιόν.

Αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Είναι επαγγελματίες και καλούνται να αγωνιστούν. Κι αυτό θα κάνουν.

Ακόμα και τον Ολυμπιακό που παίζει απόψε τον δικό του τελικό στο Αμστερνταμ το κλίμα είναι βαρύ. Υπάρχει αμηχανία και παγωνιά. Γιατί στον Ολυμπιακό έχουν βιώσει την τραγωδία της Θύρας 7 και ξέρουν τι σημαίνει οπαδικός πόνος.

Γι’ αυτό και είμαι σίγουρος ότι βαθιά μέσα τους οι παίκτες του Ολυμπιακού θα παίξουν απόψε και για τα αετόπουλα του ΠΑΟΚ…