Το τελευταίο που περιμένω να δω απόψε είναι το παιχνίδι της εθνικής μας στο Γουέμπλεϊ. Και θα το παρακολουθήσω αναγκαστικά λόγω επαγγέλματος.

Ποιο ποδόσφαιρο όταν στα καλά καθούμενα χάνεται ένα παιδί 31 χρόνων;

Ήταν σοκαριστική η είδηση χθες το βράδυ. Και δεν ξέρω ακόμα πόσοι από εμάς έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό που συνέβη με τον Μπάλντοκ.

Κατά τη προσωπική μου άποψη ο αγώνας με την Αγγλία έπρεπε να αναβληθεί.

Θα μου πει κάποιος ότι εδώ γίνονται πόλεμοι και οι αγώνες δεν σταματάνε. Ούτε καν οι Ολυμπιακοί όπως συνέβαινε πιο παλιά.

Μιλάω, όμως, ως άνθρωπος και με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όσος σεβασμός έχει μείνει…

Για εμένα το πιο σωστό θα ήταν οι δύο ομάδες να παραταχθούν στο κέντρο του γηπέδου φορώντας μαύρα περιβραχιόνια, να ακουστούν οι εθνικοί ύμνοι και να γίνει απλά σέντρα προς τιμή του Μπάλντοκ. Τίποτε άλλο.

Και θα το προχωρήσω ακόμα πιο πολύ. Αν κάποια δικά μας παιδιά δεν είναι σε θέση να αγωνιστούν, καλύτερα να μην πιεστούν και παίξουν. Όλοι μας θα το σεβαστούμε.

Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα αν η ΕΠΟ έπαιρνε την απόφαση να μην αγωνιστεί η εθνική και να υποστούμε τις όποιες συνέπειες.

Ουδείς μπορεί να ξέρει πώς νιώθει μέσα του ο κάθε ποδοσφαιριστής. Άλλος επιθυμεί να αγωνιστεί για να αφιερώσει ένα πιθανό θετικό αποτέλεσμα στον Μπάλντοκ. όμως ένας άλλος προτιμά να σιωπήσει και να μην παίξει. Τα πάντα είναι σεβαστά.

Είπαμε, πάνω απ’ όλους και απ’ όλα είναι η, πρέπει να είναι ο άνθρωπος…