Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν πικράθηκε τόσο για την ισοπαλία στη Λιβαδειά όσο για την κακή εμφάνιση.

Βέβαια, αν είχε σκοράρει ο Αντρέ Λουίς στο δοκάρι και σε συνδυασμό με το 0-0 της Τούμπας θα γινόταν διαφορετική συζήτηση, όμως η αλήθεια δεν κρύβεται. Οι ερυθρόλευκοι είναι ντεφορμέ και λογικά υπάρχει ανησυχία ενόψει του αγώνα με την Λεβερκούζεν.

Από πέρυσι φωνάζω για την απόκτηση μεγάλου χαφ που να έχει την ικανότητα να δημιουργεί. Ο Μεντιλίμπαρ δεν ήθελε παίκτη και τώρα αυτό πληρώνει.

Ο Τσικίνιο έχει πέσει, σε ρηχά νερά κινούνται Μουζακίτης, Έσε και ο Ελ Κααμπί έχει έρθει από ντο Μαρόκο άλλος παίκτης. Πειστικές λύσεις δεν φαίνεται να υπάρχουν και η ομάδα παίζει συνεχώς με σέντρες. Η χαρά του αμυντικού.

Δεν γίνεται να είσαι Ολυμπιακός, να διαθέτεις τόσο καλό ρόστερ και να παίζεις ποδόσφαιρο περασμένων δεκαετιών. Και μου αρέσει που ο Μεντιλίμπαρ απλά δήλωσε ότι χρειάζεται βελτίωση στις σέντρες. Επιμένει, δηλαδή…

Από την άλλη όταν δεν έχεις τον τιμωρημένο Ποντένσε πάρε στην αποστολή τον Ταρέμι και βάλτον στο τέλος αν σου χρειαστεί. Και ξεκούρασέ τον στο ματς με τον Παναιτωλικό. Ήταν λάθος η διαχείρηση του Ιρανού από τον Βάσκο που έβαλε ξανά αυτόν τον Κλέιτον και είχε μόλις μία επαφή με τη μπάλα!

Συν ότι θέλεις να πιέσεις και ρίχνεις στη μάχη Κοστίνια και Νασιμέντο. Κι έναν Γιαζίτσι που του έχεις τσακίσει τη ψυχολογία.

Απέναντι σε κλειστές άμυνες χρειάζεται ποιότητα. Όχι ένας Ζέλσον, που ήταν δραστήριος, αλλά δύο και τρεις. Παίκτες που να κάνουν τη διαφορά στο κέντρο και τα άκρα.

Αναδεικνύονται πολλά προβλήματα στον Ολυμπιακό και η ευθύνη είναι συνολική. Σαφώς οι παίκτες έχουν… κρεμάσει, αλλά και ο προπονητής είναι στα κάτω του.

Και την Τετάρτη είναι μια ευκαιρία να φορέσει ο Ολυμπιακός τη μάσκα της Ευρώπης και να παίξει σύμφωνα με αυτά που μπορεί και μας έχει δείξει στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Διότι, όπως και να το κάνουμε, είναι τελείως διαφορετικό για τους παίκτες να παίζουν στην Ευρώπη απ’ ότι στο πρωτάθλημα. Αυτό φαίνεται από χιλιόμετρα. Στα ευρωπαϊκά ματς… τρώνε το χορτάρι…