Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο πηγαίο ταλέντο του Χρήστου Μουζακίτη. Το πιστεύω αυτό το παιδί. Και δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη η χθεσινή βράβευσή του στην Ιταλία.

Μια τιμητική διάκριση για τον ίδιο, τον Ολυμπιακό και φυσικά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Μουζακίτης, ο Κωστούλας, ο Τζίμας, ο Καρέτσας, ο Τζόλης, ο Παυλίδης και τόσα άλλα παιδιά έχουν υποχρεώσει την ποδοσφαιρική Ευρώπη να συζητά πλέον για την αφεντιά μας και να παρακολουθεί πιο κοντά τους αγώνες του πρωταθλήματός μας.

Ο άσος του Ολυμπιακού, λοιπόν, έχει βάλει ένα λιθαράκι για ένα καλύτερο αύριο του ποδοσφαίρου μας, αλλά και ατομικά των Ελλήνων παικτών.

Ξέχωρα από το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά, αυτό που θα πρέπει να κρατήσει ο Χρήστος είναι η ταπεινότητά του. Να παραμείνει σεμνός, να κλείσει μάτια και αυτιά σε ό,τι διαβάζει και ακούει δεξιά κι αριστερά και να έχει στοχοπροσήλωση για μια σπουδαία καριέρα.

Πρώτα μέσα από τον Ολυμπιακό και αύριο σε μια άλλη μεγάλη ομάδα της Ευρώπης. Λογικό είναι να τον παρακολουθούν οι πάντες. Και όλα δείχνουν ότι δεν θα αργήσει η ώρα για το επόμενο βήμα.

Ο Μουζακίτης θα τα καταφέρει μόνο αν μείνει ο εαυτός του και δεν παρασυρθεί όπως άλλα παιδιά στο παρελθόν. Αναφέρομαι γενικά κι όχι αποκλειστικά για ελληνόπουλα. Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Ο καθένας καταλαβαίνει.

Ο νεαρός παίκτης αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό, την εθνική ομάδα και γενικά για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ήδη αποτελεί ίνδαλμα για χιλιάδες παιδιά που θέλουν να του μοιάσουν.

Οι υπηρεσίες που προσφέρει συνολικά είναι ανεκτίμητες και μακάρι ο Θεός να τον έχει καλά και να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο φτάνοντας ακόμα πιο ψηλά. Εκεί που ούτε καν ονειρευόταν. Εκεί που δεν μπορούσε…