Στην προσωπική μου ποδοσφαιρική κουλτούρα το κλασικό 6άρι είναι απαραίτητο σε κάθε ομάδα. Κι ανάλογα το παιχνίδι ακόμα και δύο. Κι όμως ο Μάρκο Νίκολιτς στην ΑΕΚ όχι απλά κάνει τη διαφορά, αλλά πραγματικά εντυπωσιάζει. Παίζει χωρίς κόφτη και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

 Η ΑΕΚ είναι αήττητη στα τελευταία 19 ματς του πρωταθλήματος και μετά το καθαρό διπλό μέσα στο Καραϊσκάκη είναι το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.

Στην αρχή της σεζόν είχα ασκήσει αυστηρή κριτική στον Σέρβο κι όμως η πορεία έδειξε ότι στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται, αρκεί να υπάρχει οργάνωση και ο κάθε παίκτης να ξέρει τον χώρο του και τον ρόλο του. Όπως ακριβώς ισχύει στην ΑΕΚ.

Ο Νίκολιτς ξεκίνησε με  ρόμβο, άλλαξε κάποιους σχηματισμούς και συστήματα και τελικά κατέληξε σε αυτό το 4-4-2 που από τα χαφ και μπροστά στηρίζεται σε  δίδυμα.

Σε αυτά των Πινέδα, Μαρίν, των Κοϊτά- Γκατσίνοβιτς η, όποιος άλλος επιλέγεται από τον προπονητή, και τους Γιόβιτς, Βάργκα. Ειδικά ο Μεξικάνος με τον Ρουμάνο, που δεν έχουν ουδεμία σχέση με τη θέση του κόφτη, κάνουν αυτά που πρέπει έτσι ώστε να μην φαίνονται τα κενά της ομάδας. Οι γραμμές, άλλωστε, είναι κοντά και ο τρόπος άμυνας δυσκολεύει αφάνταστα τον αντίπαλο. Όπως είδαμε και στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.

Είναι καθαρά θέμα στησίματος της ομάδας και ο Νίκολιτς απέδειξε στην πράξη ότι όλα ξεκινούν από την ισορροπία της και την προετοιμασία που έχει κάνει για ένα σωστό παιχνίδι.

Από εκεί και πέρα οι Μουκουντί, Ρέλβας έχουν δέσει μεταξύ τους και ταιριάζουν με τους Πινέδα, Μαρίν που παίζουν μπροστά τους και  τα βρίσκουν ποδοσφαιρικά μεταξύ τους.

Υπάρχει θέμα στα άκρα, αν  για παράδειγμα ο Ρότα δεν είναι στην ημέρα του, αλλά οι ακραίοι παίζουν άμυνα μπροστά από τα μπακ! Θυμηθείτε την δουλειά που έκανε στον Πειραιά ο Περέιρα και πόσο βοήθησε τον Πενράις.

Με λίγα λόγια βλέπουμε μια ομάδα που ξέρει να αμυνθεί σωστά, αλλά και πότε θα πρέπει να κυκλοφορήσει τη μπάλα η, να  παίξει στην κόντρα.

Δεν είναι τυχαίο εδώ που έχει φτάσει η ΑΕΚ και σαφώς έχει τη σφραγίδα του προπονητή της.