Σιγά σιγά ο Νίκολιτς αρχίζει να συστήνεται στο ελληνικό φίλαθλο κοινό. Προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα που να στηρίζεται στην ανασταλτική της λειτουργία.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ενωση δεν δέχθηκε γκολ από τη Χάποελ Μπερ Σεβά και γενικά δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα. Η ΑΕΚ προκρίθηκε γιατί ήταν καλύτερη. Της άξιζε σύμφωνα με την εικόνα της.

Στο δύσκολο 4-4-2 οι δύο εσωτερικοί μέσοι και ο παίκτης πίσω από τον φορ παίζουν τεράστιο ρόλο με τις  εναλλαγές θέσεων, τα τρεξίματα και τα κλεψίματα της μπάλας. Χρειάζεται χημεία μεταξύ τους και φοβερή αλληλοκάλυψη.

Η ΑΕΚ δεν παίζει πια από τα άκρα, αλλά δίνει έμφαση στο παιχνίδι του κέντρου και μέχρι τώρα της πάει μια χαρά. Δεν βγάζει μάτια, όμως ξέρει τι θέλει και πώς να το πάρει. Είναι σοβαρή και πολύ πειθαρχημένη.

Αμυντικά ο Ρέλβας έχει δέσει με τον Μουκουντί και ο Πήλιος δικαιώνει τον προπονητή του (τουλάχιστον αμυντικά) που τον έχει εμπιστευθεί αντί του Πενράις.

Ο Μάνταλος  κάνει ό,τι μπορεί κι έχει άξιο συμπαραστάτη τον Περέιρα που χθες όργωσε το γήπεδο. Σαφώς βελτιωμένος και ο Πινέδα.

Ο Κοϊτά έχει ρόλο και βοηθά με τα δυνατά σουτ, ενω ο Ζίνι θέλει χώρους, αλλά είναι μαχητικός κι εξελίξιμος.

Όσο για τον Μαρίν ξέρει μεγάλη μπάλα και θα είναι από τα όπλα της ομάδας κάτι μεταξύ 8 και 10, ενώ δεν έχει πρόβλημα να κάνει και τη δουλειά του κόφτη αν και όποτε χρειαστεί.

Σημασία έχει ότι η φετινή ΑΕΚ είναι σαφώς βελτιωμένη από την ομάδα του Αλμέιδα και δείχνει δυσκολοκατάβλητη.

Οι δύο αγώνες με τον φιλόδοξο και επικίνδυνο Αρη Λεμεσού θα είναι πιο απαιτητικοί.

Για τον αποκλεισμό του Αρη ουδεμία έκπληξη. Συνεχίζει την παράδοση.

Κάθε καλοκαίρι αλλάζει την ομάδα του και λογικό είναι να θέλει μήνες για να βρει τη χημεία του. Έμεινε εκτός Ευρώπης από μια ομάδα που δεν την έχει ο ποδοσφαιρικός χάρτης.

Ειδικά ο Αρης του πρώτου ημιχρόνου στην κυριολεξία δεν βλεπόταν.  Ήταν αλλού κι αλλού.

Δεν υπήρχε πέναλτι στο 0-2, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την εικόνα που παρουσίασε η ομάδα του Ουζουνίδη.

Κρίμα για τον κόσμο που κατέκλυσε το Χαριλάου και βίωσε μία ακόμη πίκρα.