Άξιος της μοίρας του είναι ο Παναθηναϊκός. Στην πρεμιέρα του για το πρωτάθλημα κατάφερε να μην νικήσει τον Λεβαδειακό και ήδη βρίσκεται δύο πόντους πίσω από τους άλλους τρεις διεκδικητές του τίτλου. Πράγμα που σημαίνει ότι με το καλημέρα βάζει έξτρα πίεση στην ομάδα του και αγχώνει τους οπαδούς του που περιμένουν να πανηγυρίσουν το πρωτάθλημα από το 2010.

Διαβάζω και ακούω ότι το 1-1 οφείλεται στην κούραση των πράσινων. Τρίχες κατσαρές. Πια κούραση τέλος Αυγούστου και χωρίς ο Παναθηναϊκός να έχει παίξει το ματς της 1^ης αγωνιστικής με τον ΟΦΗ;

Αλλά κι έτσι να είναι, πώς γίνεται σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο η ομάδα του Βιτόρια να… μένει στα αποδυτήρια; Άντεξε, δηλαδή, μόνο για 45 λεπτά; Είμαστε σοβαροί;

Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε ξανά την αρρωστημένη του νοοτροπία και την  λανθασμένη διαχείριση του ματς από τον προπονητή του. Ο Βιτόρια δεν διάβασε σωστά το ματς και δεν έκανε τις απαραίτητες αλλαγές για να φρεσκάρει την ομάδα και να ξυπνήσει τους παίκτες του.

Ο Τετέ θύμιζε παλαίμαχο και ο Καλάμπρια ήταν μόνιμη πηγή κινδύνου. Για κολατσό τον είχαν ο Βήχος και ο Βέρμπιτς. Από χιλιόμετρα φώναζε ότι πρέπει να αντικατασταθεί.

Από εκεί και πέρα ο Λεβαδειακός ξεχωρίζει για την ομοιογένειά του, είναι καλοδουλεμένη ομάδα και ως λειτουργία ήταν ανώτερος από τον Παναθηναϊκό. Ναι μεν δεν έφτιαξε μεγάλες φάσεις για γκολ σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, όμως βρήκε τη στιγμή του και ο Βέρμπιτς πέτυχε το τέρμα της καριέρας του.

Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Ποτέ μια ομάδα δεν πρέπει να κάθεται πάνω στο γκολ, διότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να την πατήσει. Όπως χθες ο Παναθηναϊκός που πλέον θα τρέχει και δεν θα φτάνει.

Στα πρώτα 45 προηγήθηκε με το καλημέρα, έχασε πολλές ευκαιρίες και θα μπορούσε να είχε προηγηθεί με 3-0. Και στο τέλος έχασε δύο υπερπολύτιμους βαθμούς.