Ο Ολυμπιακός ήταν αναμφισβήτητα ο κερδισμένος του ισόπαλου ντέρμπι.

Πρώτα πρώτα προερχόταν από το νικηφόρο ματς στο Οπόρτο, άρα είχε φυσιολογική κούραση που, βέβαια, δεν φάνηκε στον αγωνιστικό χώρο. Προκάλεσε, μάλιστα, εντύπωση ότι ο Μεντιλίμπαρ έκανε μόλις τρεις αλλαγές!

Στην εκπνοή του ημιχρόνου βρέθηκε να παίζει με παίκτη λιγότερο κι όμως τα έδωσε όλα για να πάρει τη νίκη.

Έτσι, διατήρησε τη διαφορά των τεσσάρων βαθμών από τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ και δικαιολογημένα προβάλλει σαν το φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.

Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την αριθμητική του υπεροχή. Ίσα ίσα που μπερδεύτηκε μετά την αποβολή του Κοστίνια κι αν  δεν κέρδιζε το πέναλτι ίσως και να έχανε τον αγώνα.

Βλέπω ότι στο πράσινο στρατόπεδο είναι ικανοποιημένοι με το 1-1, αλλά στα δικά μου μάτια είναι αποτυχία.

Μια ομάδα να έχει να γευτεί τη χαρά ενός τίτλου 15 χρόνια, να παίζει ο αντίπαλος με 10 παίκτες και να αδυνατεί να πάρει το ματς. Ούτε καν δημιούργησε τις προϋποθέσεις. Ήταν άτολμη.

Γι’ αυτό λέω ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε τις εντυπώσεις.

Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ ξεκίνησε το ντέρμπι με το μαχαίρι στα δόντια, ήταν ανώτερη σε όλα και άνοιξε το σκορ.

Ο Παναθηναϊκός ισορρόπησε μετά το 25΄ και η αλήθεια είναι ότι έβαλε τη μπάλα κάτω και ζόρισε τους ερυθρόλευκους.

Στην επανάληψη, όμως, ο Μεντιλίμπαρ θυσίασε τα εξτρέμ και βάζοντας τον Γκαρθία θωράκισε την άμυνά του από το κέντρο, ενώ ο Τσικίνιο με τον Ελ Κααμπί πίεζαν ψηλά. Κι αργότερα ο Κωστούλας.

 Ο Παναθηναϊκός ναι μεν πήρε τη μπάλα στα πόδια του, αλλά δεν είχε ουσία. Μόνο ο Ουναΐ προσπάθησε να παίξει γρήγορα, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Οι άλλες κινήσεις του Βιτόρια από τον πάγκο δεν βοήθησαν.

Έτσι, είδαμε έναν Ολυμπιακό που έτρωγε σίδερα, είχε μεγαλύτερη ένταση κι έναν Παναθηναϊκό να πιέζει ανορθόδοξα και να είναι ακίνδυνος για τον Τζολάκη.

Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός έκανε κατάθεση ψυχής κι εμφάνιση εν δυνάμει πρωταθλητή. Ενώ ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι ήταν ικανοποιημένος απλά να μην χάσει για 9^ο σερί ντέρμπι.