Έχω πει δημόσια ότι στα δικά μου μάτια ο Παναθηναϊκός είναι χειρότερος με τον Ράφα Μπενίτεθ.

Και χθες στην Τούμπα επιβεβαιώθηκα πανηγυρικά. Όχι για την ήττα, αλλά για την εμφάνιση της ομάδας.

Μιλάμε για εικόνα διάλυσης. Μια ομάδα παρατημένη στο έλεος του Θεού. Με παίκτες που αλλού πατούσαν κι αλλού βρίσκονταν και έναν προπονητή να είναι στον κόσμο του.

Μου άρεσε η δήλωσή του Ισπανού ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ανταγωνιστικός στο πρώτο ημίχρονο. Προφανώς ο άνθρωπος θα ήταν σε άλλο γήπεδο.

Το δε κοντέρ έπρεπε να γράψει το λιγότερο 4 -0 με 5-0. Ευτυχώς για τους πράσινους που ο Κότσαρης βρέθηκε σε μεγάλη βραδιά. Ο μοναδικός που διασώθηκε από αυτό το ναυάγιο.

Οι πάντες ξέρουν τι σημαίνει ο Τάισον για τον ΠΑΟΚ. Κι ο Μπενίτεθ πήρε τον Καλάμπρια από δεξιά και τον έβαλε αριστερά. Έτσι κατάφερε να αποδιοργανώσει την αμυντική του γραμμή. Ο Βραζιλιάνος έκανε πάρτι με τον Γεντβάι και ο Ιταλός δεν είχε καν την αίσθηση της γραμμής του πλαγίου άουτ.

Όσον αφορά αυτόν τον Πάλμερ Μπράουν ούτε καν μπορούσε να διώξει τη μπάλα. Της έδινε ύψος. Κι ο Γεντβάι παραπατούσε, με τον Τετέ μπροστά του να θυμίζει παλαίμαχο.

Ένας άθλιος Παναθηναϊκός με παίκτες που ντρόπιασαν αυτή την τεράστια φανέλα.

Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι ο κόσμος δεν έχει το κουράγιο ούτε να αντιδράσει. Να θυμώσει, να φωνάξει. Ήταν τόσο θλιβερή η εικόνα που δεν ξέρεις τι να πεις.

Δυστυχώς, αυτή η ομάδα προχωράει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.