Τι έγραφα χθες; Ότι ο Ολυμπιακός έχει τύχη γιατί δεν φοβάται και ορμάει στον αντίπαλο. Αυτό έπαθε η Λεβερκούζεν με το καλημέρα.

Οι παίκτες του Μεντιλίμπαρ μπήκαν με το μαχαίρι στα δόντια από το σφύριγμα του διαιτητή και έτσι έμειναν μέχρι και τη λήξη του ματς. Δικαιότατη νίκη. Αντρίκεια. Ένας Ολυμπιακός δυναμίτης.

Μου λένε κάποιοι ότι ο Ολυμπιακός δεν έβγαλε μάτια. Κι αν γινόταν κάτι τέτοιο και η ομάδα έχανε θα έλεγαν τη κάθε παπα…

Αυτά τα ματς τα παίρνεις με το ένστικτο της επιβίωσης. Μπαίνεις μέσα λες και είναι αγώνας χωρίς αύριο. Ο κόσμος ικανοποιήθηκε από αυτό που είδε. Παίκτες που ήξεραν τι να κάνουν και πώς.

Εννοείται ότι ο Τζολάκης κατέβασε ρολά. Κι αυτός παίκτης του Ολυμπιακού είναι. Άλλος σκοράρει, άλλος δημιουργεί κι άλλος σώζει γκολ. Οι πάντες χρειάζονται σε μία ομάδα.

Όπως ο προπονητής που δεν προδίδει τις αρχές του και κατεβάζει μία ομάδα που κοιτάει τον κάθε αντίπαλο στα μάτια.

Το έχω πει πολλές φορές. Μου αρέσει η φιλοσοφία του Μεντιλίμπαρ. Αρκεί να έχει κάποιο όριο.

Για παράδειγμα, χθες η Λεβερκούζεν βρήκε πάσες στην πλάτη της άμυνας, ενώ για μία ακόμα φορά φάνηκαν τα κενά από την πλευρά του Ορτέγκα.

Υπάρχει θέμα που προσπαθείς να το λύσεις εσωτερικά όχι με αλλαγές προσώπων, αλλά με την άμυνα να μην παίζει σε μια ευθεία στο κέντρο. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Λίγο πιο χαμηλά θέλει, σε συνδυσμό, βέβαια, με τη συνολική λειτουργία της ομάδας.

Σημασία έχει ότι ο Ολυμπιακός είχε σημαδέψει αυτόν τον αγώνα και πήρε αυτό που ήθελε. Με δύο φάσεις έβαλε ισάριθμα γκολ. Πήρε ό,τι άξιζε με την Αϊντχόφεν.

Και τώρα θα πάει στο Αμστερνταμ για να καθαρίσει την πρόκριση. Είναι ικανός να τα καταφέρει γιατί το πιστεύει. Ο τολμών νικά!