Δεν προλαβαίνει ένας αθλητής, όπως ο παλαιστής μας ο Κουγιουμτσίδης, να πάρει μετάλλιο σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση και ο πρωθυπουργός, ο αρμόδιος υπουργός, οι αρχηγοί κομμάτων, οι ομοσπονδιάρχες και ένα σωρό άλλοι βγάζουν συγχαρητήριες ανακοινώσεις και τα συναφή.

Και στην πραγματικότητα κοροϊδεύουν τους πάντες και τα πάντα. Διότι ο αθλητής και η αθλήτρια δεν έχουν ανάγκη από τα μπράβο, αλλά από την έμπρακτη στήριξη. Να μπορούν να τα βγάζουν πέρα.

Ας είναι καλά οι χορηγοί τους που είναι οι γονείς τους. Αυτοί τραβάνε το κουπί…

Πόσα και πόσα ταλέντα έχουν πάει χαμένα, διότι δεν μπόρεσαν να συνδυάσουν τον πρωταθλητισμό με τις σπουδές και την καθημερινή επιβίωσή τους.

Και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό όλα αυτά τα παιδιά που καμαρώνουμε, στην κυριολεξία κάνουν ηρωϊκή προσπάθεια. Να δουλεύουν και μετά να γυμνάζονται καθημερινά για ώρες.

Λογικό είναι κάποια στιγμή να κλατάρουν οικονομικά και ψυχολογικά και όσο αντέχουν η απόδοσή τους να μην είναι σταθερή.

Δεν γίνεται και να δουλεύεις και να κάνεις πρωταθλητισμό που είναι απαιτητικός.

Η Πολιτεία μπορεί και πρέπει να βάλει πλάτη. Οι φωτογραφίες, οι κολακείες, οι ευχαριστίες κι όλα αυτά δεν προσφέρουν το παραμικρό. Μη σας πω ότι η πλειοψηφία των αθλητών τα απεχθάνεται.

Είναι κρίμα κι άδικο να έχουμε τόσες δυνατότητες να κατακτούμε μετάλλια σε πολλά αθλήματα και  ταυτόχρονα να σκάβουμε τον λάκκο μας.

Ο Ελληνας αθλητής έχει ανάγκη τη στήριξη όλων μας. Από προπονητήρια και υποδομές μέχρι οικονομική ασφάλεια για να μπορεί να αφοσιώνεται αποκλειστικά στο άθλημά του και τις επιδόσεις του για διεθνείς διακρίσεις.

Σκεφτείτε να είχαμε οργάνωση και τα στοιχειώδη…