Μια ζωή τα ίδια ανάμεσα σε Ολυμπιακό – Παναθηναϊκό στο μπάσκετ. Αυτός που θα χάσει θα ρίξει την ήττα του στη διαιτησία. Εδώ και πολλά χρόνια κρατάει αυτή η κολόνια.

Κι έχω γράψει πολλές φορές ότι αυτός είναι ο βασικός λόγος που παρακολουθώ το άθλημα καθαρά για επαγγελματικούς λόγους. Διαφορετικά θα ήταν ξένο προς εμένα.

Το μπάσκετ είναι όμορφο, όμως το χαλάνε οι διαιτητές που τους έχω χαρακτηρίσει εφευρέτες. Σφυρίζουν ό,τι θέλουν. Βλέπουμε υποδείξεις που στην κυριολεξία προκαλούν το δημόσιο αίσθημα.

Σήμερα φωνάζει ο Παναθηναϊκός. Χθες φώναζε ο Ολυμπιακός. Αυτό θα γίνεται μια ζωή όσο οι διαιτητές είναι όμηροι των παραγόντων και φοβούνται τον ίσκιο τους.

Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός ναι μεν έχασε τον πρώτο τελικό, όμως έδειξε σφυγμό και στο τέλος μπορούσε κιόλας να κερδίσει.

Θεωρώ τον Ολυμπιακό πολύ καλύτερη ομάδα, αλλά χθες έκανε πολλά λάθη, ήταν αρκετά νευρικός και δεν έπιασε τη γνωστή του καλή απόδοση. Πήγαινε με δεύτερη και τρίτη ταχύτητα, όχι με τέταρτη.

Κι ο Παναθηναϊκός ξαναμπήκε στο ματς με τα τέσσερα τρίποντα του Μήτογλου. Άλλο τώρα αν ο Αταμάν στο τέλος έδωσε τα κρίσιμα σουτ στον τελείως άστοχο Ντέιβις.

Σημασία έχει στο αυριανό δεύτερο παιχνίδι των τελικών να δούμε ένα πολύ ενδιαφέρον αγώνα και οι υγιώς σκεπτόμενοι φίλαθλοι να περιφρουρήσουν την τάξη, διότι το κλίμα στο πράσινο στρατόπεδο είναι πολύ άσχημο για τους διαιτητές.

Όλες αυτές οι ανακοινώσεις, δηλώσεις, σχολιασμοί λειτουργούν αρνητικά στην ψυχολογία των οπαδών και κυρίως των νέων που το αίμα τους βράζει. Ο νοών νοείτω…