Του ΜΙΧ. ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Τι παιχνίδι είναι αυτό! Ο απόλυτος ποδοσφαιρικός αγώνας, η τέλεια πανδαισία όλων ανεξαιρέτως των αισθήσεων – να τους βλέπεις να κεντάνε στα τετραγωνικά του γηπέδου, να ακούς τον σχολιαστή που μαγεμένος και αυτός περιγράφει τα κατορθώματά τους, να οσφραίνεσαι και να ευφραίνεσαι την ίδια στιγμή από το άφθονο ταλέντο τους, να γεύεσαι τη μοναδική χαρά που μπορεί να σου προσφέρει ο βασιλιάς των σπορ και ταυτόχρονα να τσιμπιέσαι – για να δεις αν είσαι ξυπνητός ή ονειρεύεσαι όσα εκτυλίσσονται στον τηλεοπτικό δέκτη σου. 

Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης. Ένα θέαμα που ξεφεύγει από τα όρια της απλής αναμέτρησης και αγγίζει εκείνα της απόλαυσης. Με παίκτες δισεκατομμυρίων, με ιστορία δεκάδων τίτλων, με στάδια που σπανίως δεν γεμίζουν στο 100% και με την αίγλη δύο εκ των κορυφαίων ομάδων του πλανήτη, αμφότεροι οι αντίπαλοι είναι έτοιμοι απόψε να δώσουν ακόμη μία υψηλού επιπέδου παράσταση. Και μπορεί οι δέκα βαθμοί διαφορά εν προκειμένω να αφαιρούν ουσιαστικά την ύπαρξη βαθμολογικού κινήτρου από το ματς, με τη “Μπάρτσα” έτοιμη να πανηγυρίσει το 24ο πρωτάθλημα της ιστορίας της, ωστόσο την ποδοσφαιρική ομορφιά του ουδόλως!

Το Filathlos.gr σκάλισε την ιστορία του μεγάλου αυτού ντέρμπι και βυθίζεται για λίγο στο μεγαλείο των πρωταγωνιστών του. Και είναι τόσοι πολλοί αυτοί. 

Μυθικοί παίκτες και το ξεκίνημα του 1902

Οι περισσότεροι από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών φόρεσαν τα χρώματά τους. Ντι Στέφανο, Πούσκας, Σαντιλιάνα, Σάντσες, Μπουτραγκένιο, Κρόιφ, Μαραντόνα, Στόιτσκοφ, Κούμαν, Ριβάλντο, Ρομάριο, Σούστερ, Λάουντρουπ, Φίγκο, όχι απαραιτήτως με αυτήν τη σειρά, μα τι σημασία έχει; Αξεπέραστη τεχνική, απίστευτα γκολ, μαγεία σε κάθε τους πέρασμα, τυχεροί όσοι τους χάρηκαν να παίζουν. Πλέον υπάρχουν ο Μέσι, ο Ρονάλντο, ο Ινιέστα, ο Μπενζεμά και μια πλειάδα αστέρων που και αυτοί βεβαίως με τη σειρά τους αστράφτουν μέσα στο γήπεδο.

Τα ξίφη των δύο ομάδων διασταυρώθηκαν πρώτη φορά το 1902 σε έναν αγώνα που έληξε υπέρ των Καταλανών με 3-1. Όσο για το πάθος ανάμεσα στους μπλάνκος (Λευκούς) και τους μπλαουγκράνα (Μπλε-Μοβ) είναι παραπάνω από μια απλή αντιπαλότητα μεταξύ δύο συλλόγων και των οπαδών τους. Το Ελ Κλάσικο μοιάζει με πεδίο μάχης, όπου κάθε φορά οι Καταλανοί διεκδικούν την ανεξαρτησία τους.

Και λίγη ιστορία…

Η Καταλονία, η “πατρίδα” της Μπαρτσελόνα, υπήρξε ως ανεξάρτητο κράτος με τη δική της γλώσσα και ταυτότητα έως το 1714, όταν κατακτήθηκε από τον Ισπανό βασιλιά Φίλιππο Ε’. Λίγο αργότερα προσαρτήθηκαν και τα υπόλοιπα τμήματα της Ιβηρικής Χερσονήσου, δημιουργώντας την Ισπανία που γνωρίζουμε σήμερα.

Τα επόμενα διακόσια χρόνια, η ισπανική γλώσσα διείσδυσε σταδιακά στην Καταλονία και τελικά έγινε επίσημη γλώσσα της. Οι Καταλανοί διατήρησαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους, αλλά το σχολείο όπως και όλα τα επίσημα έγγραφα ήταν στα ισπανικά. Αυτό εξόργιζε τους περήφανους Καταλανούς, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή έκανε σημαντικά βήματα στον δρόμο προς την ανεξαρτησία της. Τα σχέδια ανέκοψε η δικτατορία του Φράνκο, ενός ακροδεξιού στρατιωτικού που κατέλαβε την εξουσία μετά από τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1939, κυβερνώντας τη χώρα για τα επόμενα 36 χρόνια σε καθεστώς φόβου και καταπίεσης.

Ήταν ακριβώς εκείνη την περίοδο που η Μπαρτσελόνα έγινε παραπάνω από μία ποδοσφαιρική ομάδα και μετατράπηκε για τους Καταλανούς σε σύμβολο υπερηφάνειας και ελπίδας για καλύτερο μέλλον. Από την άλλη πλευρά, η Ρεάλ Μαδρίτης εκπροσωπούσε την ισπανική κυβέρνηση.

Μετά από το θάνατο του Φράνκο το 1975 και το τέλος της δικτατορίας, τα δικαιώματα των Καταλανών, μεταξύ άλλων και η ελεύθερη χρήση της γλώσσας τους, αποκαταστάθηκαν στο ακέραιο. Ωστόσο η επιθυμία τους για ανεξαρτησία παρέμεινε ανεκπλήρωτη.

Σήμερα η Ρεάλ με την ολόλευκη στολή της εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει την ενωμένη και αδιαίρετη Ισπανία. Αντιθέτως, η Μπαρτσελόνα επιδεικνύει περήφανα την καταλανική σημαία στη φανέλα της, ως σύμβολο του διαρκούς αγώνα για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.

Όπως και να ‘χει, οι μεταξύ τους ποδοσφαιρικές μάχες εξακολουθούν να είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σ’ έναν ορκισμένο λάτρη του αθλήματος. Σαν πίνακας ζωγραφικής ένα πράγμα.