Ένα από τα καλύτερα νοκ – άουτ παιχνίδια στο Τσάμπιονς Λιγκ παρακολουθήσαμε χθες το βράδυ στο Μόναχο.

Για το τρελό ξεκίνημά του, την φοβερή εξέλιξή του και την απίστευτη κατάληξή του.

Καλά που υπάρχει το ποδόσφαιρο, το Τσάμπιονς Λιγκ κι αυτές οι ομαδάρες για να ξεχνιόμαστε λίγο…

Κι ανεξάρτητα για το ποια ομάδα πέρασε στην επόμενη φάση τα συγχαρητήρια τα αξίζουν και η Μπάγερν και η Γιουβέντους.

Οι Ιταλοί διότι παρουσιάστηκαν πολύ διαβασμένοι και δυνατοί και οι Γερμανοί γιατί δεν τα παράτησαν, πίστεψαν στις δεδομένες δυνατότητες της ομάδας τους και στο τέλος δικαιώθηκαν.

Η Γιουβέντους, βέβαια, είναι άξια της μοίρας της, διότι είχε την πρόκριση στο πιάτο.

Μπορούσε να κάνει το 0-3 και να τελειώσει το ματς και στο τέλος προδόθηκε από την κούραση των παικτών της.

Για μια  συγχρονισμένη  και πολύ καλά στημένη ιταλική άμυνα και ειδικά της Γιούβε και τα δύο πρώτα γκολ των Γερμανών θεωρούνται φτηνά.

Η Μπάγερν πήρε μια επική πρόκριση, όμως δεν είναι η ομάδα που ήταν πριν ανακοινωθεί η πρόσληψη του Γκουαρντιόλα στη Σίτι.

Έχουν γραφτεί διάφορα για τις σχέσεις του Ισπανού με κάποιους παίκτες και ιδιαίτερα με τον Βιδάλ και τον Λεβαντόφσκι.

Για εμένα ήταν λάθος που ανακοινώθηκε επίσημα ο χωρισμός των δυο πλευρών στο τέλος της σεζόν, διότι, όπως και να το κάνουμε, θα έρθει η χαλάρωση  χωρίς να το καταλάβει κανένας. Αυτό είναι ανθρώπινο.

Όπως έγινε και στην Μάντσεστερ Σίτι που την πήρε η κάτω βόλτα στο πρωτάθλημα Αγγλίας.

Τέλος πάντων. Σημασία έχει ότι οι Βαυαροί κατάφεραν να ισοφαρίσουν τον αγώνα και σε αυτό βοήθησαν οι αλλαγές του προπονητή τους.

 Περισσότερο, βέβαια, ο Κομάν και στην παράταση ο Τιάγκο που μπήκε ξεκούραστος, φουριόζος και έκανε την διαφορά.

Όσον αφορά τη Γιουβέντους το κλειδί για το εντυπωσιακό ξεκίνημά της ήταν ο τρόπος αντίδρασης στο Τορίνο.

 Εκεί απάντησε στο 0-2 των Γερμανών και απέκτησε αυτοπεποίθηση.

Οι παίκτες της διαπίστωσαν ότι η Μπάγερν δεν είναι ανίκητη, έχει αδυναμίες και πολύ σωστά μπήκε δυνατά στο Μόναχο.

Ο Αλέγκρι τα πήγε πολύ καλά και εκτιμώ ότι  είναι αδικημένος.

Του έφυγαν οι παικταράδες Πίρλο, Τέβες και Βιδάλ κι όμως μετά από καιρό η ομάδα του σήκωσε κεφάλι και παρουσιάζεται δυνατή.

Φαντάζομαι πως στην Ρεάλ θα κτυπάνε τα κεφάλια τους στον τοίχο με την εξέλιξη του Μοράτα, ο οποίος έκανε μια τρελή κούρσα στο τρομερό δεύτερο γκολ.

Διάβασα νωρίς το πρωί διάφορες κριτικές σε βάρος του Αλέγκρι για την αλλαγή του Ισπανού φορ και σαφώς είναι άδικες, διότι ο Μοράτα είχε κουραστεί πολύ και δεν μπορούσε να προσφέρει στην αμυντική τακτική της ομάδας του.

Λογικά επέλεξε τον βαρύ Μάντζουκιτς, αλλά του έλειπαν οι Κιελίνι, ο Ντιμπάλα και ο Μαρκίζιο.