Τον Ιούλιο μόλις θα κλείσει τα 24 της χρόνια και παρ’ όλα αυτά ακούγεται προσγειωμένη, εντελώς ώριμη και απολύτως… προγραμματισμένη, αν είναι δόκιμος ο όρος. Έχοντας προσφάτως κατακτήσει τον πρώτο τίτλο καριέρας στο τουρνουά του Ραμπάτ, η Μαρία Σάκκαρη δηλώνει μεν χαρούμενη και ευτυχισμένη μιλώντας στην “Real News” για την επιτυχία της, όμως επισημαίνει από την άλλη ότι “έχω πια μάθει καλά πως οι χαρές, όπως και οι λύπες δεν πρέπει να κρατούν πολύ. Προχωράω μπροστά και έτσι θέλω να κάνω πάντα” σχολιάζει το χρυσό κορίτσι του ελληνικού τένις, από το νούμερο 39 πλέον της παγκόσμιας κατάταξης (ήταν στο 51 της προηγούμενη εβδομάδα). 

Το πρώτο συναίσθημα, η πρώτη σου σκέψη μετά από τον τελευταίο πόντο στο Μαρόκο. 

“Ένα μαύρο απλώθηκε μπροστά μου, δεν έβλεπα τίποτα! Έλεγα, “δεν το πιστεύω”, “δεν το πιστεύω”… Ο προπονητής μου το είχε πει πριν από το τουρνουά, εγώ ήμουν πιο μαζεμένη. Όλα ευτυχώς πήγαν καλά. Απίστευτη αίσθηση, μοναδική”.

Και δικαίωση, επίσης, αφού έχεις παλέψει πολύ. 

“Έτσι ακριβώς, μέχρι σήμερα δεν μου έχει χαριστεί το παραμικρό. Δουλεύω καθημερινά σκληρά, με προπονήσεις πολύωρες και συχνά εξουθενωτικές, όμως αγαπώ το τένις και θέλω να φτάσω ψηλά.

Στο νούμερο 1 ή δεν κάνεις πρόωρα… βλάσφημες σκέψεις;

 “Εννοείται πως κάποια στιγμή θέλω να γίνω η κορυφαία στο άθλημα, δεν το κρύβω. Γι’ αυτό μοχθώ, γι’ αυτό αγωνίζομαι, γι’ αυτό προσπαθώ διπλά και τριπλά. Όμως δεν βιάζομαι, πάμε βήμα βήμα, παιχνίδι το παιχνίδι. Πρώτος στόχος, όσο πιο άμεσα γίνεται, να μπω στις δέκα καλύτερες. Και συνεχίζουμε”.

Eίσαι πεισματάρα στο παιχνίδι σου, δεν τα παρατάς ποτέ. Είσαι έτσι και ως άνθρωπος;

“Ναι, είμαι.  Δεν το βάζω κάτω, μ’ αρέσει να μάχομαι μέχρι το τέλος, να αντιδρώ και να επιβιώνω εκεί που ο άλλος θεωρεί ότι έχω τελειώσει. Από τη φύση μου είμαι έτσι και βγαίνει και στο παιχνίδι μου αυτό”.

Μέσω χορηγών η στήριξή σου ή υπάρχει βοήθεια και από την Πολιτεία; 

“Μέσω χορηγών. Και κάπου δεν είναι παράλογο αυτό, με δεδομένο ότι η πατρίδα μου τα τελευταία χρόνια υποφέρει και μοιραία ο αθλητισμός περνάει σε δεύτερη μοίρα. Βεβαίως, ελπίζω κάποτε να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν πολύ όμορφο κάτι τέτοιο”.

Πώς νιώθεις ως πολίτης του κόσμου, με έδρα στο εξωτερικό και συνεχή ταξίδια;

 “Σαν την Ελλάδα φυσικά πουθενά, ωστόσο έχω συνηθίσει. Στην αρχή δεν ήταν εύκολα, όμως γρήγορα βρήκα τους ρυθμούς μου. Στο Μόντε Κάρλο βρίσκεται η βάση μου, αλλά είναι γεγονός ότι ταξιδεύω πολύ. Κουραστικό κάπου προφανώς, ωστόσο ο αθλητισμός θέλει θυσίες και αυτό είναι κάτι που το έχω αποδεχθεί στον υπέρτατο βαθμό”.

Με τον Στέφανο Τσιτσιπά συνθέτετε ένα άκρως ελπιδοφόρο ντουέτο. 

“Είναι καταπληκτικό παιδί και σπουδαίος τενίστας. Επικοινωνούμε τακτικά και ο ένας χαίρεται με τις επιτυχίες του άλλου. Λένε πως τα αγόρια ωριμάζουν πιο αργά, όμως ο Στέφανος έδειξε από μικρός πόσο συγκροτημένος και σοβαρός είναι σ’ αυτό που κάνει. Το αξίζει εδώ που έχει φτάσει και του εύχομαι τα καλύτερα”.