Από τον Κώστα Πολυχρονίου εικόνα ως ποδοσφαιριστή δεν έχω. Μόνο ό,τι έχω διαβάσει κι έχω ακούσει, με μεγαλύτερο αφήγημα απ’ όλα φυσικά τη μάχη του με τον Πελέ στο θρυλικό φιλικό με την Σάντος, που έγινε μέρος της ιστορίας του Ολυμπιακού και μνημονεύεται ακόμα και στον ύμνο του.

Ως άνθρωπο και ως προπονητή τον έζησα, όμως, από πολύ κοντά για δύο χρόνια ως ρεπόρτερ Εθνικών ομάδων στον “Φίλαθλο”, όταν καθόταν στον πάγκο της Εθνικής Ανδρών.

Ήταν η πορεία στα προκριματικά του Μουντιάλ της Γαλλίας, όταν το πόδι του Σμάιχελ και η ατυχία μας στέρησαν μια τεράστια πρόκριση. 

Στην αρχή ήταν πολύ επιφυλακτικός. Ήταν η εποχή που είχε… στραβώσει με τους δημοσιογράφους, διότι θεωρούσε ότι τον πυροβολούσαν διαρκώς και άδικα.

Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, χτίσαμε μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης.

Ο Κώστας Πολυχρονίου, ανεξάρτητα από το τι μπορεί να πίστευε κανείς για τις προπονητικές του ικανότητες ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε σκυλίσια για το καλό της Εθνικής.

Και η κριτική που του ασκήθηκε ήταν σαφώς πολύ πιο αυστηρή σε σχέση με άλλους που πρόσφεραν πολύ λιγότερα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Ο Κώστας Πολυχρονίου ήταν δουλευταράς, αλλά δεν είχε την ρέντα που είχαν άλλοι που προϋπήρξαν ή τον ακολούθησαν στον πάγκο της Εθνικής.

Έχοντας φθάσει ως τεχνικός της Ελπίδων στους “8” της Ευρώπης, όπου αποκλείστηκε από μια ισπανική ομάδα πλούσια σε ταλέντο, έδωσε την ευκαιρία σε πολλά από τα παιδιά εκείνης της ομάδας ν’ ανέβουν στους μεγάλους.

Στα προκριματικά του Euro 1996 η ομάδα στάθηκε καλά μετά το στραπάτσο των ΗΠΑ και θα μπορούσε να πάει στα τελικά αν δεν είχε κάνει δύο ήττες σε Φινλανδία και Σκωτία, σε ματς που ήταν σαφώς καλύτερη, αλλά είδε την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα σε κάθε ευκαιρία που έκαναν οι αντίπαλοί της.

Και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1998 κόντρα σε δύο ομάδες (Κροατία και Δανία) που τερμάτισαν 3η και 5η αντίστοιχα στην τελική φάση η Εθνική μας πάλεψε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να πάει στη Γαλλία. Αν ο Σμάιχελ δεν είχε σταματήσει το πλασέ του Αλεξανδρή θα είχαμε περάσει και μάλιστα σαν 1οι του ομίλου.

Κι όλα αυτά με τον Πολυχρονίου να είναι υπ’ ατμόν από το ξεκίνημα της κούρσας και κάθε εβδομάδα να γράφονται ονόματα πιθανών αντικαταστατών του, που φυσικά δεν τα έβγαζαν από την… κοιλιά τους οι δημοσιογράφοι.

Ο Πολυχρονίου ένιωθε ότι του πριόνιζαν την καρέκλα και αυτό οδήγησε σ’ ένα τρομερό ξέσπασμα την παραμονή του αγώνα με την Βοσνία στο βομβαρδισμένο Σαράγιεβο.

Τότε είχε κατηγορήσει τους παράγοντες της ΕΠΟ ότι τους ενδιέφερε μόνο να ψάχνουν τον αντικαταστάτη του και να κάνουν πολιτική και δεν έδιναν δεκάρα για τις εισηγήσεις του, μία από τις οποίες ήταν να μη γίνει στο Καυταντζόγλειο το ματς με την Κροατία, κάτι που αποτελούσε και επιθυμία των παικτών.

Είχε ζητήσει, βέβαια, αυτά να μείνουν μεταξύ μας, αλλά κάποιοι δεν τήρησαν το off the record.

Και την επόμενη, μετά το μεγάλο διπλό από το γκολ του Φρατζέσκου είχε επαναλάβει ότι αυτή η νίκη ίσως να κάνει κάποιους να σκεφτούν καλύτερα και για το καλό της ομάδας.

Δυστυχώς ούτε η δική του έκκληση, ούτε αυτή των παικτών, που έτρεμαν να πάνε στη Θεσσαλονίκη με τον υποβιβασμό του Άρη προ των πυλών, εισακούστηκαν και το παιχνίδι με την Κροατία, σε μία εχθρική ατμόσφαιρα για τη δική μας Εθνική, χάθηκε, κάτι που μέτρησε πολύ στο τέλος!

Άλλες τρεις φορές σε συζητήσεις μας μου είχε εκφράσει το παράπονό του για την αντιμετώπιση που είχε.

Η πρώτη ήταν μετά τη νίκη με 3-0 μέσα στη Σλοβενία. Τότε είχε δεχθεί σφοδρή κριτική για την αλλαγή που είχε κάνει βγάζοντας τον Φρατζέσκο και βάζοντας τον Κώστα Κωνσταντινίδη, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος ήταν ο καλύτερος του γηπέδου μετά την είσοδό του.

“Έχω φέρει την ομάδα μια ανάσα από το Μουντιάλ. Κερδίσαμε 3-0 εκτός έδρας και θέλουν να με κρεμάσουν. Αν ήταν κανένας ξένος στη θέση μου, όλοι θα του έκαναν τεμενάδες”, μου είχε πει.

Η δεύτερη ήταν την επόμενη του αποκλεισμού από το Μουντιάλ μετά την ισοπαλία 0-0 με τη Δανία. “Παίξαμε τόσο καλά, οι Δανοί μας έβγαλαν το καπέλο, δεν περάσαμε γιατί ήμασταν τόσο άτυχοι και κάποιοι βγαίνουν και πετροβολούν τον Πολυχρονίου και λένε πως αυτός έχασε την πρόκριση. Γιατί;”, ήταν το παράπονό του.

Και η τρίτη όταν είχε φύγει από την Εθνική και είχε αναλάβει τον Ιωνικό του Νίκου Κανελλάκη τη χρονιά που έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. “Εμένα με έστηναν συνέχεια στον τοίχο. Κι, όμως, είχα την ομάδα ψηλά. Στον Ιορντανέσκου έστρωσαν κόκκινο χαλί, του έδωσαν τα πάντα και αυτός διέλυσε την ομάδα και σηκώθηκε κι έφυγε νύχτα. Κι, όμως, δεν άκουσε όσα άκουσα εγώ”, μου είχε πει. 

Και δεν είχε και άδικο. Μέχρι και… “Κυρ, κυρ Κώστα” τον φώναζαν κοροϊδευτικά κάποιοι.

Καλό Παράδεισο κόουτς…