Με αυτόν τον …απίθανο Κάριους στο τέρμα και ο Σαλάχ να έπαιζε η Λίβερπουλ είναι αμφίβολο αν θα έφτανε στην κατάκτηση του 6ου Τσάμπιονς Λιγκ.

Αλλά όταν παίζεις με την Ρεάλ και χάνεις από νωρίς τον καλύτερό σου παίκτη, όσο καλή ομάδα και να είσαι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα.

Μετά από δεκαετίες όλοι θα θυμούνται τα απίστευτα “δώρα” του Κάριους στον Μπενζεμά και τον Μπέιλ, όμως η πραγματικότητα είναι πως η Ρεάλ πατούσε καλύτερα στο γήπεδο μετά τον τραυματισμό και την αποχώρηση του Αιγύπτιου στο 30′.

Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι την άτυχη στιγμή του “Φαραώ”, οι Ισπανοί είχαν δημιουργήσει μόλις μία ευκαιρία.

Χωρίς τον Σαλάχ η Ρεάλ ένιωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, πήρε μέτρα, πίεσε και όλα αυτά μεταφράστηκαν σε τρεις φάσεις από το 42′ έως το 45′. Και μπήκε και πολύ πιο δυνατά στο β΄ μέρος με το δοκάρι του Ίσκο στο 48′!

Η Λίβερπουλ στάθηκε τυχερή που ισοφάρισε με τον Μανέ στο 55′, σχεδόν αμέσως μετά από την πρώτη γκάφα του Κάριους στο 51′, όμως χωρίς τον Σαλάχ και δεδομένου ότι ο Φιρμίνο χάθηκε στο β’ μέρος και τα χαφ της φάνηκαν λίγα, πώς να νικήσει μια ομάδα με τόσους παίκτες νικητές και με τέτοια φανέλα;

Η Λίβερπουλ προδόθηκε από τον Γερμανό γκολκίπερ της σ’ αυτόν τον τελικό. Όμως αυτό καθόλου δεν μειώνει το επίτευγμα της Ρεάλ, η οποία βρήκε αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Γκάρεθ Μπέιλ. Κι όχι μόνο για την γκολάρα του, αλλά και διότι με το που μπήκε στο 61′ ανακάτεψε την αγγλική άμυνα και τελικά καθόρισε την εξέλιξη του τελικού όσο και ο πρώην τερματοφύλακας της Μάιντς.

 Η Ρεάλ σε γενικές γραμμές ήταν καλύτερη ομάδα από την Λίβερπουλ και δίκαια σήκωσε την κούπα με τα μεγάλα… αυτιά.

Ο Ζιντάν θεωρείται ιδανικός διαχειριστής υλικού κυρίως και λιγότερο ικανός προπονητής. Όμως, τρία σερί Τσάμπιονς Λιγκ δεν κατακτώνται μόνο από συμπτώσεις και τύχη.

Σέρχιο Ράμος: Έχει ένα παρελθόν με την εξολόθρευση των αντιπάλων του. Αλλά χθες δεν φταίει για τον τραυματισμό του Σαλάχ. Άλλο αν την ώρα που αποχωρεί ο Αιγύπτιος φαίνεται να χασκογελάει και αργότερα χώνει και μια αγκωνιά στον Κάριους. Για… τσογλανισμό μπορείς να τον κατηγορήσεις, για τον συγκεκριμένο τραυματισμό, όχι.

Αυτή η ιστορία με τους γκολκίπερ στη Λίβερπουλ είναι… πονεμένη. Και μπορεί τα δύο τελευταία Τσάμπιονς Λιγκ/Πρωταθλητριών να τα σήκωσε με τον κλόουν Γκρόμπελαρ και τον ασταθέστατο Ντούντεκ, αλλά γενικότερα από την εποχή του Ρέι Κλέμενς τερματοφύλακα που να σου εμπνέει εμπιστοσύνη σε κάθε στιγμή δεν είχε. Και είναι ν’ απορεί κανείς για ποιο λόγο όλοι οι προπονητές που πέρασαν από το Άνφιλντ δεν επεδίωξαν να θωρακίσουν τη θέση στα γκολπόστ.