Ο τελικός του Κυπέλλου κατέδειξε ξεκάθαρα ορισμένα πράγματα.

Ανέδειξε πανάξια νικήτρια την καλύτερη ομάδα. Ο ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ ήταν εμφανώς ανώτερος και μάλιστα αδικείται από το 2-0.

Αν, μάλιστα, δεν υπήρχε και ο Μπάρκας, παρά το μερίδιο ευθύνης του στο 1-0, το σκορ θα είχε πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.

Το Κύπελλο το σήκωσε η ομάδα που το ήθελε περισσότερο. Οι παίκτες του Λουτσέσκου εμφανίστηκαν καμικάζι, ενώ αντίθετα αυτοί του Χιμένεθ εντελώς… “αδειασμένοι”.

Η Ένωση εδώ κι ένα μήνα περίπου έδειχνε ότι δεν είναι σε καλή κατάσταση. Από το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Και ας πήρε τα ματς που έδωσε (πλην Κασσιόπης). Σαν εικόνα δεν ήταν καλή. 

Προστέθηκαν στο… κάδρο τα πανηγύρια του περασμένου Σαββάτου, η κακή ημέρα πολλών ατού της πρωταθλήτριας, με πολλούς παίκτες να έχουν φαίνεται μείνει στο ανοιχτό πούλμαν στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά και το ότι οι επιλογές του Χιμένεθ δεν βγήκαν και όλα αυτά συνετέλεσαν στο να βγάλει η κιτρινόμαυρη ομάδα στο γήπεδο αυτό που όλοι είδαμε.

Από την άλλη οι Θεσσαλονικείς ήταν αποφασισμένοι να πάρουν το Κύπελλο και να… αποδείξουν ότι άξιζαν και το πρωτάθλημα, που κατ’ αυτούς τους το κλέψανε.

Γυάλιζε το μάτι τους, πήγαιναν πρώτοι και με μεγαλύτερο πάθος σε κάθε διεκδίκηση, κέρδιζαν στην πλειοψηφία τις μονομαχίες και θα μπορούσαν να είχαν πετύχει περισσότερα γκολ αν ο Μπάρκας, αλλά και τα όχι ιδανικά τελειώματά τους, δεν τους σταματούσαν.  

Αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ότι ο Λουτσέσκου είναι πολύ καλός προπονητής και αυτό πρέπει να το παραδεχθούν όλοι, όσο κι αν ορισμένοι ενοχλούνται από το γεγονός ότι ο Ρουμάνος ακόμα και τώρα επέλεξε να κάνει δηλώσεις εξίσου… σκληροπυρηνικές με αυτές του Γιώργου Σαββίδη.

Ο τελικός απέδειξε επίσης πως στο ελληνικό ποδόσφαιρο… διψάμε για επιτροπεία.

Ο Ισπανός Φερνάντεθ Μπορμπαλάν είχε μια όντως πολύ καλή διαιτησία. 

Όμως, αν τις ίδιες αποφάσεις τις είχε πάρει Έλληνας διαιτητής, κανείς δεν θα τις είχε δεχθεί με τον ίδιο τρόπο.

Ούτε κιχ δεν ακούστηκε, όπως το ίδιο συμβαίνει και στα παιχνίδια της Ευρώπης.

Και αυτό τι αποδεικνύει; Οτι η ατμόσφαιρα είναι τόσο δηλητηριασμένη, ώστε με κάθε βεβαιότητα ο καθένας να μπορεί να πει πως είναι απίθανο στο άμεσο μέλλον ν’ αλλάξει η στάση απέναντι στους Ελληνες διαιτητές.

Επομένως, τι κάνουμε; Θ’ αρχίσουμε να φέρνουμε για κάθε κρίσιμο ματς ξένους ρέφερι ή θα γυρίσουμε στην καθιερωμένη συνταγή των Ελλήνων και με κάθε αφορμή θα βιώνουμε στιγμές φαρσοκωμωδίας; Εδώ σε θέλω… ΕΠΟ!

Ο τελικός είχε, όμως, και το… θλιβερό του μέρος. Και αυτό αφορούσε τα επεισόδια.

Εκτός απ’ όσα έγιναν έξω και γύρω από το στάδιο είχαμε και αυτά που έγιναν μέσα σε αυτό.

Σ’ έναν αγώνα που υποτίθεται ότι ήταν το πιο κρίσιμο τεστ για ν’ αποφύγουμε το Grexit και που η… μισή αστυνομία του Λεκανοπεδίου ήταν στο πόδι, οι έλεγχοι ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτοι.

Οι οπαδοί των δύο ομάδων, κυρίως του ΠΑΟΚ, αλλά και της ΑΕΚ, είχαν κουβαλήσει στο ΟΑΚΑ τη… μάνα τους και τον πατέρα τους.

Μετά τα γκολ και ειδικά του Πέλκα οπαδοί του Δικεφάλου του Βορρά έκαναν βόλτα μέχρι την εστία του Μπάρκα.

Ο Μπορμπαλάν σφύριξε λήξη εν μέσω μιας χαοτικής κατάστασης και με όλους τους υπευθύνους να ξεφυσούν με ανακούφιση που ο τελικός ολοκληρώθηκε.

Και στη συνέχεια είχαμε απονομή εν μέσω δακρύων, από τα δακρυγόνα που είχαν πέσει έξω από το στάδιο.

Αυτό δεν το λες επιτυχία, αλλά μάλλον “έμεινα σε δύο μαθήματα, αλλά πέρασα με τον μέσο όρο…”.