Όσοι με ρώτησαν πριν το ματς τι βλέπω στο Βουκουρέστι τους απάντησα ότι προβλέπω να έρθει ισόπαλο η, να χάσουμε πολύ δύσκολα με 1-0.

Γιατί; Διότι έχει πληγωθεί ο εγωισμός των παικτών και παίζοντας καθαρά αμυντικά θα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην χάσουν κι αυτό το παιχνίδι.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε τρεις ισοπαλίες σε Ουγγαρία, Φινλανδία και Ρουμανία.

Πήραμε από έναν βαθμό, διότι πρώτα αφοσιωθήκαμε στην άμυνά μας και μετά επιδιώξαμε να σκοράρουμε.

Αν και στο Ελσίνκι πετύχαμε γκολ πρώτοι, πάλι το μυαλό μας ήταν να μη χάσουμε.

Όπως στη Βουδαπέστη που με λίγη περισσότερη οργάνωση στο επιθετικό κομμάτι ίσως είχαμε πάρει την παρθενική μας νίκη στην διοργάνωση.

Με λίγα λόγια το αμυντικό παιχνίδι ταιριάζει γάντι στην εθνική μας ομάδα, διότι αυτή τη νοοτροπία έχουν οι περισσότεροι παίκτες μας.

Μπήκε αλλαγή ο Κονέ, έκανε μερικές ντρίμπλες, δύο αξιόλογα σουτ, είχε διάθεση να σπρώξει την ομάδα να παίξει κάπως επιθετικά και ήταν απελπιστικά μόνος.

Θέλουμε δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν διαθέτουμε ταλέντο στους μεσοεπιθετικούς και κλασικούς κυνηγούς.

Μας λείπουν οι παίκτες κλάσης.

Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές μας είναι αμυντικοί και ειδικά κεντρικά μπακ.

Έχουμε και καλούς αμυντικούς χαφ και μέχρι εκεί.

Υστερούμε στην σωστή ανάπτυξη του παιχνιδιού, στη δημιουργία φάσεων, μας λείπει η ατομική ενέργεια και δεν έχουμε το γκολ.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά μόνο με αμυντικό παιχνίδι θα παίρνουμε αποτελέσματα και η άποψη μου είναι ότι έτσι πρέπει να πορευτούμε στα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου.

Είδατε πόσο εύκολα η ομάδα μας πήρε αυτό που ήθελε.

Είναι τέτοια η φτιάξη των παικτών που τους αρέσει να περιμένουν τον αντίπαλο και να κτυπάνε στη κόντρα.

Μόνο ο Ιορντανέσκου, που μας ξέρει καλά, φοβόταν το ματς και επαληθεύτηκε.

Οι παίκτες του τα βρήκαν σκούρα και δεν είχαν τον τρόπο πώς θα διασπάσουν την σωστά οργανωμένη και τοποθετημένη άμυνά μας με τους Μανωλά και Παπασταθόπουλο να κάνουν ό,τι θέλουν.

Και για να είμαι δίκαιος όλοι οι παίκτες έβγαλαν ενέργεια, έτρεξαν, πάλεψαν και ήταν φανερή η επιθυμία τους να γυρίσουν στην Αθήνα έστω με τον έναν βαθμό.

Ασφαλώς είναι αργά, όμως η ζωή συνεχίζεται και γνωρίζουμε πολύ καλά ποια είναι η συνταγή της ανάκαμψης.