Ο Σταμάτης Βούλγαρης σχολιάζει την ήττα -επί της ουσίας αποκλεισμό από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά όχι ευρωπαϊκό- από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, το πλάνο του Χιμένεθ, το κράξιμο στον Ανέστη και έχει υστερόγραφα μέχρι και για τα κυλικεία!

Η ήττα πάντα σου κάθεται στο στομάχι. Ακόμα και από τη Ρεάλ Μαδρίτης αν χάσεις ο οπαδός θα σκέφτεται τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά προκειμένου να κερδίσεις την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η ΑΕΚ από τη μέρα της κλήρωσης το είχα τονίσει κατηγορηματικά ότι είναι το αουτσάιντερ και ότι θα πρέπει να κάνει την υπέρβαση για να μπορέσει να περάσει τους Ρώσους. Όταν όμως παίζεις με όλα τα βαριά σου χαρτιά να είναι σε κακή βραδιά, τότε δεν έχεις τύχη.

Όλοι από την ώρα που έγινε γνωστή η ενδεκάδα υποστήριζαν ότι ο Χιμένεθ φοβήθηκε το ματς. Δεν πιστεύω ότι φοβήθηκε. Ήξερε τι εστί ΤΣΣΚΑ περισσότερο και καλύτερα από τον οποιονδήποτε. Όταν ξέρεις ότι δεν έχεις όσο ρυθμό έχει ο αντίπαλος και ότι χρειάζεσαι ομοιογένεια, πας στις λύσεις που εσύ θεωρείς καλύτερες, βάσει όσων βλέπεις στην προπόνηση και όχι βάσει των επιθυμιών του κόσμου. Εννοείται πως για τον κόσμο πάντα οι καλύτεροι είναι αυτοί που δεν παίζουν.

Πρόσεξε κανείς πόσο εξαιρετικά στημένη ήταν η ΤΣΣΚΑ Μόσχας; Τι αλληλλοκάλυψη είχαν ακόμα και όταν εκτελούσαν πλάγια οι Μπακάκης και Γκάλο; Που δεν έβρισκαν παίκτη ελεύθερο; Και όταν ο Αϊντάρεβιτς άλλαζε παιχνίδι, πόσο μαεστρικά όλη η ομάδα μετακινούνταν από τη μία πλευρά στην άλλη; Είδε κανείς την αρμονία στις κινήσεις των τριών στόπερ (ακόμα και στη φάση του Χριστοδουλόπουλου) και το πως λειτουργούσε η τριάδα μπροστά τους; Είδε κανένας πως εκτελούσαν τα κόρνερ (εμείς παρεμπιπτόντως τέτοια κόρνερ έχουμε να δούμε χρόνια, από την εποχή… Σάντος).

Ο Χιμένεθ είχε θέσει χθες ως πρώτο στόχο το μηδέν και έψαχνε το γκολ. Αν του ερχόταν θα ήταν τέλειο. Αν όχι, το χθεσινό 0-0 δεν θα είχε καμία σχέση με το περσινό 0-0 στο Σεντ Ετιέν. Διότι στη Ρωσία για παράδειγμα ένα γκολ ενδεχομένως να αρκούσε, όπως έφτασε στους Γάλλους. Στα προκριματικά τα ματς είναι διπλά. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι μόνο το απόψε. Για αυτό και δε θα στήσω στον τοίχο τον Χιμένεθ. Διότι -επειδή πολλά ακούστηκαν χθες βράδυ- πρώτον «χτίζει» μία ομάδα με στόχο το πρωτάθλημα και δεύτερον και ίσως κυριότερο διότι η ουσία για φέτος τουλάχιστον είναι να παίξεις Ευρώπη το φθινόπωρο. Και όπου Ευρώπη, για όσους δεν φοράνε παρωπίδες μιλάμε για ομίλους του Europa League. Η ΑΕΚ λοιπόν έχει μία ακόμα ευκαιρία.

Στα «καθαρά» αγωνιστικά, ο Μπακάκης, ο… δεξιοπόδαρος που έπαιξε αριστερά, ήταν από τους κορυφαίους της ΑΕΚ. Σχεδόν εξαφάνισε τον Μάριο Φερνάντες. Είναι καλύτερος αμυντικά από όλα τα μπακ της ΑΕΚ, πιο γρήγορος από όλους, ανέλαβε μία δοκιμασία και την έφερε εις πέρας. Καλός στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα ήταν ο Γιόχανσον, ενώ ο Χριστοδουλόπουλος, παρότι εξελίχθηκε σε… μοιραίο σε δύο φάσεις, ήταν από τους λίγους που μπορούσαν να απειλήσουν με ουσία.

Σιμόες και Τσιγκρίνσκι ήταν κάκιστοι. Ο Μάνταλος δεν βοήθησε καθόλου. Ο Πορτογάλος είναι μέσα και στα δύο γκολ που δέχθηκε η ΑΕΚ. Ο Ουκρανός έχει μερίδιο ευθύνης στο πρώτο γκολ, όπως έχει ο Βράνιες στο δεύτερο. Επίσης ο Τσιγκρίνσκι έπαιξε πολλές φορές με τη φωτιά, πράγμα απαράδεκτο για την εμπειρία και την αξία του. Όσο για τον αρχηγό, έχω γράψει πολλές φορές ότι στα άκρα για τόσο ψηλό επίπεδο δεν κάνει. Για τις εγχώριες διοργανώσεις μπορεί και να πιάσει το τρικ. Έξω όμως δεν… Όταν λοιπόν τρία – τέσσερα τόσο βασικά σου «εργαλεία» υπολειτουργούν οι πιθανότητες να κάνεις την υπέρβαση μειώνονται.

Πάμε και στον Λιβάια. Πόσες φορές τροφοδοτήθηκε σωστά; Πόσες φορές πήρε τη μπάλα μέσα στην περιοχή; Ναι τον κατάπιαν τα αντίπαλα στόπερ. Όμως αυτός φταίει για την ήττα; Δηλαδή αν είχαμε χθες τον Αραούχο θα κερδίζαμε; Μην τρελαθούμε. Αλήθεια την ασίστ στον Χριστοδουλόπουλο ποιος την βγάζει; Δεν προσπαθώ να τον δικαιολογήσω, αλλά δεν μπορώ το μηδενισμό. Και έτσι φτάνουμε στην περίπτωση του Ανέστη.

Αυτό που έγινε χθες με τον Έλληνα γκολκίπερ είναι επιεικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ! Ο κόσμος της ΑΕΚ στο 25′ σε ένα γύρισμα της μπάλας προς τα πίσω όταν ο Ανέστης έκανε (πετυχημένη) ντρίμπλα στον αντίπαλο επιθετικό και απομάκρυνε σωστά ξεκίνησε να τον κράζει. Του φόρτωσαν άδικα το πρώτο γκολ και μετά σε κάθε επαφή με τη μπάλα τον έστηναν στον τοίχο. Ειλικρινά τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά έχω να δω από την εποχή του Κρισάντους. Τέτοια «καχυποψία» και αρνητισμό.

Φαντάσου λοιπόν εσένα, την ώρα που πας να δουλέψεις να έρχεται ο υπεύθυνος της βάρδιάς σου και να σου φωνάζει όταν πας να εκτελέσεις μία εντολή: «Τι είναι αυτό που πας να κάνεις; Άσχετε! Πρόσεχε!». Να κάνει δηλαδή -και συγγνώμη για την παρομοίωση- σαν τη γυναίκα σου που μόλις έχει πάρει το δίπλωμα και κάθεται στη θέση του συνοδηγού!

Ότι και να ακούσω σαν δικαιολογία δεν θα με καλύψει. Αυτός είναι και θα συνεχίσει να είναι για ένα διάστημα ο βασικός σου γκολκίπερ. Με αυτόν βγήκε στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν να τον «τελειώσουν» έτσι κάποιοι μπακάληδες της εξέδρας, επειδή έκριναν ότι έχει ευθύνη… Και το λέει κάποιος που του έχει κάνει έντονη κριτική. Άλο όμως κριτική, άλλο αποδοκιμασία στο τέλος του ματς αν θέλεις και άλλο το χθεσινό.

Δε θέλησα να γράψω πολλά για το καλύτερο νέο της χθεσινής μέρας. Γιατί υπάρχουν πολλοί που θα έλεγαν ότι πετάμε το μπαλάκι αλλού. Ήταν αναμενόμενο, έγινε πραγματικότητα. Είναι όνειρο ζωής για όλο τον κόσμο της ΑΕΚ. Ούτε λιβανιστήρια θα ανάψω. Δεν χρειάζεται απολύτως κανένα. Η ιστορία γράφει και δικαιώνει ανθρώπους. Προς το παρόν δικαιώνει τον Δημήτρη Μελισσανίδη και τους συνεργάτες του. Όλους! Διότι αν ξεσκονίσω λίγο το ημερολόγιο της «Αγιά Σοφιάς», όλους τους έχουν περάσει πριονοκορδέλα.

Ανθρώπους που έκαναν τα πάντα για να υλοποιηθεί αυτό το project. Κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Αντιπάλους εξωτερικούς και εσωτερικούς. Δικαιώνει φυσικά και όλους αυτούς που πίστεψαν στο όνειρο. Τον κόσμο της ΑΕΚ εννοώ που ήταν εκεί, με υπομονή και σύνεση. Που δεν τα έκανε γυαλιά καρφιά και δεν πήρε το νόμο στα χέρια του, παρά τις τεράστιες προκλήσεις που δέχθηκε. Για να μην θυμηθώ πόσα είχαμε ακούσει όλοι εμείς που καλύπτουμε το ρεπορτάζ της ΑΕΚ και λέγαμε ότι το γήπεδο θα γίνει… Μπινελίκια γιατί «στηρίζουμε», χαρακτηρισμοί επειδή δίναμε δίκιο στα αυτονόητα…  

Πλέον μόνο ένα πράγμα μετράει. Αύριο το βράδυ ραντεβού στα «ιερά χώματα» και αμέσως μετά, ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ! Και μόλις όλα πάρουν το δρόμο τους, όλοι ξέρετε τη συνέχεια: Από τη… Δεκελείας 2-0!

ΥΓ: Έλλειψη φρεσκάδας και ιδεών στην επίθεση. Αυτό ναι με προβλημάτισε. Όπως επίσης είναι πολύ αρνητικό στοιχείο πως για τρίτο σερί ευρωπαϊκό ματς η ΑΕΚ -μετά τα δύο με τη Σεντ Ετιέν- δεν κατάφερε να σκοράρει. Και μέσα σε όλα, αυτό το αρνητικό ρεκόρ του Ακινφέεφ σταμάτησε κόντρα στην «Ένωση».

ΥΓ2: Ο Γιακουμάκης ήταν από τους καλύτερους της προετοιμασίας. Ο Τρίστασον είναι εξτρέμ κανονικό. Για μένα θα έπρεπε να βρίσκονται στον πάγκο αντί των Αλμέιδα και Πάτο Ροντρίγκες. Όμως δεν αποφασίζω εγώ. Ίσως για τον πρώτο η έλλειψη εμπειρίας τέτοιων αγώνων να μέτρησε αρνητικά στη ζυγαριά. Για τον δεύτερο δεν βρίσκω κάτι να χρεώσω.

ΥΓ3: Τον Λόπες τον πήρες γιατί είναι επιθετικογενής μπακ. Και τέτοιον θα χρειαστείς στο πρωτάθλημα. Στο μυαλό του Χιμένεθ το δίδυμο στο αριστερό άκρο ήταν Ντίντακ για την άμυνα, Λόπες για την επίθεση. Βινίσιους δεν υπήρχε (ούτε υπάρχει μεταξύ μας). Τακτικά ο Βραζιλιάνος μαθαίνει την… προπαίδεια. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να φτάσουν κάποιοι επικριτές του Ντίντακ να τον αποθεώνουν, μιλάμε για τεράστια κωλοτούμπα.

ΥΓ4: 25.083 εισιτήρια και περισσότεροι από 30.000 θεατές σε ένα ματς Τρίτη βράδυ στο ΟΑΚΑ στα τέλη Ιουλίου με άδεια την Αθήνα. Μία σπίθα χρειάζεται αυτός ο λαός. Μία μόνο. Και γίνεται φωτιά!

ΥΓ5: Καινούρια κυλικεία στο ΟΑΚΑ, υπό νέα διεύθυνση (γνωρίζουμε και τον ιδιοκτήτη αλλά δεν είναι του παρόντος). Και η τιμή του καφέ (του φρέντο εσπρέσο) 3,10! Βάλε και ένα νεράκι, 3,60! Ρε πάτε καλά; Η ευθύνη είναι αποκλειστικά του ΟΑΚΑ και της συμφωνίας που έκανε. Καφέ στο γήπεδο πουλάτε όχι δίπλα στο κύμα σε σούπερ μαγαζί με όλα τα κομφόρ. Έλεος πια!