Τεράστια, όσο και «ζουμερή», συνέντευξη στη Σερβία παραχώρησε ο Μάρκο Νίκολιτς.

Ο τεχνικός της ΑΕΚ μίλησε με κολακευτικά λόγια για τη λειτουργία του συλλόγου, υποκλίθηκε στον κόσμο και αναφέρθηκε στην πορεία προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Αφού τόνισε, λοιπόν, ότι θα μπορούσε η Ένωση να έχει φτάσει στον τελικό του Conference και παραδέχθηκε την επιθυμία του να βρεθεί του χρόνου στο Champions League, αποθέωσε τον Μάριο Ηλιόπουλο ως τον καλύτερο πρόεδρο με τον οποίο έχει συνεργαστεί ποτέ.

Αναλυτικά όσα είπε ο Νίκολιτς:

Για το αν είναι ο καλύτερος Σέρβος προπονητής: «Δεν έχω καμία πρόθεση να ανταγωνιστώ οποιονδήποτε από τους συναδέλφους μου. Πραγματικά ποτέ δεν μετρώ τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο, γιατί είναι δύσκολο να μετρηθεί ποιος από εμάς είναι καλύτερος ή πιο επιτυχημένος. Πολύ απλά, απολαμβάνω τη δουλειά. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πραγματικά μου αρέσει εδώ, μαζί με το επιτελείο μου. Όπου κι αν βρεθήκαμε, λίγο-πολύ πετύχαμε αποτελέσματα. Αυτό είναι που με κινεί και όλους εμάς μαζί. Αυτό είναι πάντα το κίνητρό μου.

Βρίσκομαι σε ένα ομαδικό άθλημα, οπότε μια ατομικιστική προσέγγιση σε αυτά τα πράγματα μου φαινόταν πάντοτε κάπως ξένη. Παρότι υπάρχουν ατομικά βραβεία, για πρώτο σκόρερ, παίκτη ή ασίστ, καθώς και για καλύτερο προπονητή, πάντα αναρωτιέμαι πόσο πραγματικά μετρήσιμα είναι. Όλοι εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον.

Όποιος έχει δουλέψει στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή στην υδατοσφαίριση γνωρίζει πόσο ζωτικής σημασίας είναι αυτό. Φυσικά, οι παίκτες και οι προπονητές είναι οι πιο προβεβλημένοι, αλλά οι άνθρωποι που κουρεύουν το γρασίδι, οι μάγειρες και οι σερβιτόροι στη βάση, ο οδηγός του πούλμαν, όλοι προσφέρουν ενέργεια».

Για την επιτυχημένη του πρώτη του χρονιά με την ΑΕΚ: «Νιώθω καταπληκτικά. Το λέω αυτό χωρίς καμία ψεύτικη μετριοφροσύνη. Πραγματικά αισθάνομαι υπέροχα, μαζί με το επιτελείο μας και τις οικογένειές μας που βρίσκονται εδώ. Αυτές είναι μερικές από τις πιο όμορφες ημέρες της ζωής μας. Δεν εννοώ μόνο αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά ολόκληρη τη χρονιά. Όσοι από εμάς βρισκόμαστε μέσα στη διαδικασία, γνωρίζουμε ότι η απόλαυση βρίσκεται σε αυτή την καθημερινή διαδικασία.

Οι φίλαθλοι συνήθως χαίρονται περισσότερο στο τέλος, όταν έρχονται τα τρόπαια και τα κύπελλα και αυτό αποτελεί μια ικανοποίηση, αλλά για μένα η απόλαυση ήταν όλη η χρονιά και η διαδρομή που διανύσαμε. Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης συνέντευξής μας τον Νοέμβριο, αξιολογούσαμε την κατάσταση και τώρα μπορούμε επιτέλους να τραβήξουμε τη γραμμή στο τέλος της σεζόν. Ήταν απίστευτα επιτυχημένη και απόλαυσα τα πάντα. Από την πρώτη μέρα και ιδιαίτερα αυτές τις τελευταίες».

Για το ότι του λείπει ύπνος, καθώς οι πανηγυρισμοί μετά τη φιέστα κράτησαν μέχρι το πρωί: «Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω κοιμηθεί εδώ και οκτώ ημέρες. Είχα την πολυτέλεια ενός καλού βραδινού ύπνου την περασμένη Τρίτη, καθώς πήγαμε στη Θεσσαλονίκη μία ημέρα νωρίτερα για τον αγώνα της Τετάρτης και πρόλαβα μία νύχτα εδώ, επειδή ο εορτασμός ξεκίνησε ουσιαστικά μετά το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Αυτό ήταν πριν από οκτώ ημέρες. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ πιο έντονη από αυτή μετά τον αγώνα με τον Ολυμπιακό, επειδή ήταν η άμεση στιγμή της κατάκτησης του τίτλου. Και κυριολεκτικά διαρκεί ημέρες: στο γήπεδο, στην προπόνηση, στις ανοιχτές προπονήσεις, όπου κι αν εμφανιστείς. Είχαμε γεύματα, μετά τη βραδιά στα μπουζούκια μετά τον αγώνα, έπειτα το γήπεδο… Έχω χάσει το μέτρημα όλων των εορτασμών».

Για το γεγονός ότι είπε πως οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί μπορεί να είναι επικίνδυνοι: «Απολύτως. Το είπα αυτό στη συνέντευξη Τύπου, αλλά όχι για να αποθαρρύνω τον ίδιο τον εορτασμό, αυτές είναι ημέρες χαράς. Οι άνθρωποι εδώ ξέρουν να γιορτάζουν και πρέπει να το κάνουν. Αν κάποιος ξέρει πώς να γιορτάζει, αυτοί είναι οι Έλληνες. Αυτό που ζήσαμε αυτή τη σεζόν ήταν απίστευτο. Παίξαμε έναν αγώνα πρωταθλήματος στον Βόλο, στον Βορρά, 350 έως 400 χιλιόμετρα από την Αθήνα, και 22.000 φίλαθλοί μας εμφανίστηκαν σε εκτός έδρας παιχνίδι! Είκοσι δύο χιλιάδες.

Κρήτη, Σέρρες… όπου κι αν πηγαίνουμε, έξι, επτά, οκτώ χιλιάδες φίλοι της ΑΕΚ εμφανίζονται. Στη Φλωρεντία, οι ντόπιοι δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί τους. Είχαμε 1.200 εισιτήρια, αλλά 8.000 φίλαθλοι εμφανίστηκαν στην πόλη, οπότε οι Ιταλοί άνοιξαν έναν ακόμη τομέα και έβαλαν τους άλλους 5.000 κοντά στο Ντουόμο με μια γιγαντοοθόνη για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Πόσες φορές ζήτησαν ανοιχτή προπόνηση; Οι υποδοχές στα αεροδρόμια, στα ξενοδοχεία… Το έχω πει αυτό ένα εκατομμύριο φορές στους Έλληνες δημοσιογράφους. Δεν είμαι σίγουρος πόσο καλύφθηκε αυτό πίσω στην πατρίδα, αν και εσείς το κάνατε κάτι περισσότερο από επαγγελματικά, και σας ευχαριστώ γι’ αυτό.

Όλη εκείνη η διαδρομή δημιούργησε μέσα μου ένα απίστευτο αίσθημα υποχρέωσης. Νιώθαμε τόση αγάπη όλον αυτόν τον καιρό, που θα ντρεπόμουν να μην ανταποδώσω κάτι. Δεν πιστεύω ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κατακτήσουμε τον τίτλο ως απόλυτη απαίτηση, αλλά έπρεπε να κάνουμε τα πάντα -και ακόμη περισσότερα- για να τους το ανταποδώσουμε. Πιστεύω ότι τους το ανταποδώσαμε με τον πιο όμορφο δυνατό τρόπο».

Για το ότι οι υπεύθυνοι του αγωνιστικού σχεδιασμού θα πρέπει σύντομα να δουλεύουν για τη νέα σεζόν: «Όσο για τους εορτασμούς, πρέπει να γίνουν, είναι για τους φιλάθλους, τους παίκτες και όλους όσοι αγαπούν τον σύλλογο. Οι υπόλοιποι από εμάς έχουμε δικαίωμα σε λίγες ημέρες χαλάρωσης γιατί, δόξα τω Θεώ, αυτή η διακοπή δεν θα είναι σαν καμία προηγούμενη.

Η προετοιμασία δεν ξεκινά πριν από τις 6 Ιουλίου, λόγω της απευθείας συμμετοχής μας στα play offs του Champions League και το ελληνικό πρωτάθλημα αρχίζει την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου.

Θα έχουμε μια μεγάλη προετοιμασία, όπως πρέπει, και αρκετό χρόνο για ξεκούραση. Ωστόσο, όσοι από εμάς βρισκόμαστε στον σύλλογο, θα πρέπει να επιστρέψουμε στη δουλειά σε πέντε ή έξι ημέρες. Ξέρω από εμπειρία ότι η σεζόν μετά από κατακτήσεις τίτλων είναι ασύγκριτα πιο απαιτητική και πιο περίπλοκη».

Για το ότι η επόμενη σεζόν θα είναι πιο απαιτητική, καθώς όλοι θα κυνηγάνε να ρίξουν την ΑΕΚ από την κορυφή: «Όλοι θα μας πάρουν πολύ πιο σοβαρά απ’ ό,τι αυτή τη σεζόν. Αν φέτος ξεκινήσαμε από θέση αουτσάιντερ, αντικειμενικά ως η τέταρτη ομάδα στην κατάταξη, την οποία κανείς δεν περίμενε στην κορυφή, τώρα μας βλέπουν ως πραγματική απειλή. Δεν είναι μόνο ο τίτλος, είναι και οι εμφανίσεις μας στην Ευρώπη και στα ντέρμπι. Έχουμε αλλάξει την κατάσταση κατά 180 μοίρες σε σύγκριση με το τέλος της περσινής σεζόν, όταν ο σύλλογος έχασε και τα έξι ντέρμπι στα play offs.

Τώρα, είμαστε αήττητοι εδώ και δέκα αγώνες στα ντέρμπι. Ο ανταγωνισμός εδώ είναι εξαιρετικά σοβαρός: ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός με τεράστια μπάτζετ, αλλά και ο ΠΑΟΚ επίσης. Είναι σοβαροί από κάθε άποψη, ποδοσφαιρικά, οικονομικά και παραδοσιακά. Επιπλέον, αυτό που ήταν αρκετό φέτος, δεν θα είναι αρκετό του χρόνου. Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι σε όλα, σε κάθε επίπεδο: από το ρόστερ και το τεχνικό επιτελείο μέχρι την οργάνωση του συλλόγου. Πρέπει να ανεβάσουμε τα πάντα κατά ένα ορισμένο ποσοστό, ώστε να επαναλάβουμε κάτι παρόμοιο την επόμενη χρονιά».

Για το ότι είναι λίγο βραχνιασμένος: «Εδώ και μέρες δεν έχω φωνή, αλλά αυτή είναι η μικρότερη θυσία που μπορεί να κάνει κανείς. Ο εορτασμός ήταν πραγματικά εκπληκτικός. Πρέπει όμως να δουλέψω λίγο το τραγούδι μου. Ο πρόεδρος είναι σοβαρός ανταγωνιστής εκεί, είναι σχεδόν επαγγελματίας, τραγουδάει κάθε μέρα κι εγώ δεν μπορώ να τον ανταγωνιστώ, χαχαχα!

Υπάρχουν προπονητές που τραγουδούν καλύτερα από μένα, ο Σάβο Μιλόσεβιτς είναι ο πρώτος που μου έρχεται στο μυαλό, είναι πολύ καλύτερος. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αγαπούν να τραγουδούν, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καλύτεροι από μένα. Εγώ βρίσκομαι κάπου στη μέση, το απολαμβάνω, αλλά δεν πιάνω συχνά το μικρόφωνο».

Για το ότι οι εορτασμοί του τίτλου ήταν έντονοι: «Η πρώτη νύχτα μετά την κατάκτηση του τίτλου ήταν καθαρή φαντασία, τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο. Αργότερα ήρθαν οι «Άφθαρτοί» μου, οι βετεράνοι της Ραντ, η παρέα με την οποία είχα επισκεφθεί το Άγιο Όρος πριν από λίγα χρόνια μαζί με φίλους από την Παρτιζάν, μια ομάδα πρώην παικτών μου, προσωπικοί φίλοι, ο δικηγόρο μου… ήμασταν περίπου 50 άτομα. Γιορτή μετά τη γιορτή, όπως πρέπει. Κάναμε μια μικρή παύση στη Θεσσαλονίκη και μετά συνεχίστηκε στην Αθήνα. Δεν έχω ξαναδεί ανθρώπους να γιορτάζουν τόσο πολύ όσο εδώ, αλλά ταιριάζει στη νοοτροπία τους. Είναι όμορφο και σίγουρα υπάρχει λόγος για γιορτή. Οι Έλληνες είναι γεμάτοι ευφορία, ακριβώς όπως κι εμείς».

Για το ότι οι προσδοκίες έχουν αυξηθεί και για το αν ο επόμενος στόχος είναι η League Phase του Champions League: «Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το αποφύγουμε αυτό. Παίζουμε στα play offs του Champions League, κάτι που σημαίνει ότι έχουμε εξασφαλισμένη συμμετοχή στους ομίλους του Europa League και πιθανότητα παρουσίας στην ελίτ διοργάνωση. Βρισκόμαστε στο όριο του να είμαστε ισχυροί στην κλήρωση, παρότι τριπλασιάσαμε τον συντελεστή του συλλόγου αυτή τη σεζόν. Το ελληνικό ποδόσφαιρο γενικά είχε μια ανοδική χρονιά. Τέσσερις ομάδες αγωνίζονταν στις τελικές φάσεις των ευρωπαϊκών διοργανώσεων τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Οι Έλληνες θα αποκομίσουν τα πραγματικά οφέλη αυτής της σεζόν το καλοκαίρι του 2027-28, όταν θα έχουν έναν απευθείας εκπρόσωπο στο Champions League και έναν δεύτερο στα προκριματικά».

Για το αν ήρθε στο ελληνικό ποδόσφαιρο την ιδανική στιγμή: «Είχα κάποιες μικρές προκαταλήψεις ή έλλειψη γνώσης πριν έρθω, αλλά αυτές είναι ιστορικές ημέρες για το συλλογικό ποδόσφαιρο εδώ. Η Ελλάδα οδεύει προς το Top 10 της βαθμολογίας των συντελεστών. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι οι σύλλογοι έδειξαν πως είναι ικανοί όχι μόνο να συμμετέχουν, αλλά και να ανταγωνίζονται πραγματικά. Ο Ολυμπιακός έφτασε σε τελικό, ενώ οι ομάδες προκρίνονται από τους ομίλους τους και συγκεντρώνουν βαθμούς. Μπορεί κανείς να δει την εισροή χρημάτων στους τέσσερις μεγάλους συλλόγους, με τον Άρη ως πέμπτο. Ο Ηρακλής επέστρεψε επίσης με τεράστια βάση φιλάθλων… Επομένως, το Champions League είναι ξεκάθαρος στόχος».

Για το πόσο δύσκολη θα είναι η προετοιμασία για να μπει η ΑΕΚ στη League Phase του Champions League: «Θα έχουμε ένα μειονέκτημα, γιατί δεν θα προερχόμαστε από πλήρη αγωνιστικό ρυθμό. Υπάρχει πιθανότητα να παίξουμε το Super Cup απέναντι στον ΟΦΗ πριν από αυτό, μια ευκαιρία για ακόμη ένα τρόπαιο, αλλά αυτό ακόμη εξετάζεται. Πιθανοί αντίπαλοι στην κλήρωση είναι ο Ερυθρός Αστέρας, η Ντιναμό Ζάγκρεμπ, η Λεχ Πόζναν, η Σλόβαν Μπρατισλάβας…

Όποιος κι αν είναι, πρέπει να προετοιμαστούμε, γιατί αυτό είναι πρωτίστως ζωτικής οικονομικής σημασίας για τον σύλλογο. Η διαφορά στα χρηματικά έπαθλα μεταξύ του Champions League και του Europa League είναι τεράστια, πολύ μεγαλύτερη από τη διαφορά ανάμεσα στο Europa League και το Conference League.

Εγώ και το επιτελείο μου έχουμε βρεθεί ξανά στο Champions League, έχουμε περάσει από αρκετές πορείες στο Europa League και τώρα στο Conference League με την ΑΕΚ. Θέλουμε ξανά αυτό το επίπεδο της ελίτ».

Για το αν θα ήθελε η κλήρωση να τον φέρει αντίπαλο με τον Ερυθρό Αστέρα: «Ο Ερυθρός Αστέρας είναι ο αθλητικός μας αντίπαλος, μιλώντας από τη σκοπιά των Παρτιζάνων και ένας σύλλογος που έχει εξελιχθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Διαθέτουν τεράστια ευρωπαϊκή εμπειρία και είναι ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος. Θα παίξω απέναντι σε όποιον μας φέρει η κλήρωση. Δεν φοβόμαστε κανέναν, όπως δείξαμε αυτή τη σεζόν, αλλά σεβόμαστε τους πάντες. Ο σεβασμός προς τον αντίπαλο είναι το θεμέλιο ενός καλού αποτελέσματος. Κάθε μορφή αλαζονείας πληρώνεται ακριβά και δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας κάτι τέτοιο».

Για το αν αυτή η απάντηση θα έκανε ακόμα και τους πιο φανατικούς οπαδούς του Ερυθρού Αστέρα να τον δουν διαφορετικά: «Κοιτάξτε, αυτές είναι οι δικές μας τοπικές, εντελώς λανθασμένες εμμονές. Από τα 50 άτομα στη γιορτή μου, τουλάχιστον οι μισοί ήταν οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα. Είναι φίλοι μου. Δηλαδή όλοι οι φίλοι μου πρέπει να είναι οπαδοί της Παρτιζάν ή της Ραντ;

Ο Ντέγιαν Σάβιτς γιόρτασε μαζί μας χθες, δεν θα έχει πρόβλημα να τον αναφέρω. Έχω μιλήσει με τον Ντέγιαν Στάνκοβιτς δέκα φορές τις τελευταίες δέκα ημέρες. Έχουμε δουλέψει στις ίδιες χώρες, Σερβία, Ουγγαρία, Ρωσία και μιλάμε συχνά. Επειδή δεν το δημοσιοποιώ, δεν σημαίνει ότι αυτές οι σχέσεις δεν υπάρχουν. Αν κάποιοι μειώνουν τα πράγματα σε τόσο χαμηλό επίπεδο, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.

Το έχω πει ένα εκατομμύριο φορές: ο Ερυθρός Αστέρας ήταν ο μεγαλύτερος αντίπαλός μου όσο ήμουν στην Παρτιζάν. Το να τους νικάω είναι η μεγαλύτερη αθλητική μου επιθυμία, δεν υπάρχει πιο γλυκιά νίκη. Αν βρεθώ ποτέ ξανά στην Παρτιζάν, φυσικά και θα θέλω να νικήσω τον Ερυθρό Αστέρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Είναι αυτό αφύσικο;

Την ίδια στιγμή, έχω τόσους πολλούς φίλους ανάμεσα στους οπαδούς του Ερυθρού Αστέρα, όπως ο Αντρέι Καλουτζέροβιτς, που ήταν επίσης στην Αθήνα για τους εορτασμούς, και πολλούς άλλους. Ας σκέφτεται ο καθένας ό,τι θέλει. Αυτό είναι το τίμημα του διαδικτύου, όπου ο καθένας μπορεί να γράφει χωρίς ευθύνη. Δεν είμαι καθόλου φίλος αυτού».

Για το αν η ΑΕΚ έκανε από τα καλύτερά της παιχνίδια απέναντι στη Ράγιο Βαγιεκάνο παρά τον αποκλεισμό: «Ήταν ένα φοβερό παιχνίδι. Ο πρώτος αγώνας στην Ισπανία ήταν από εκείνα τα ματς, όπου όλα απλώς στραβώνουν εναντίον σου. Τα πάντα ήταν ιδιαίτερα: το γήπεδο, οι συνθήκες, η ατμόσφαιρα. Η Ράγιο αγωνίζεται επιτυχημένα στη La Liga εδώ και χρόνια εξαιτίας αυτού του ιδιαίτερου γηπέδου. Τη στιγμή που θα φτιάξουν ένα σύγχρονο, τυπικό στάδιο, θα δυσκολευτούν πολύ να παραμείνουν στην κατηγορία.

Εκεί, στο 1-0, χάσαμε τέσσερις ή πέντε απίστευτες ευκαιρίες. Οι παίκτες τους έδιωχναν την μπάλα πάνω στη γραμμή, με τον τερματοφύλακα να μην βρίσκεται καν στη φάση. Επιστρέψαμε από την Ισπανία με ένα καταστροφικό αποτέλεσμα, πολύ χειρότερο από την πραγματική μας εμφάνιση. Αυτό ήταν το κίνητρό μας για τη ρεβάνς, να δείξουμε ότι επρόκειτο απλώς για μία κακή και άτυχη μέρα. Πραγματικά παίξαμε εκείνο το δεύτερο παιχνίδι σε εξαιρετικό επίπεδο, αλλά τιμωρηθήκαμε για μία μόνο τακτική αδράνεια, κάτι που δείχνει και την ποιότητα της Ράγιο.

Είναι κρίμα, φυσικά, γιατί αργότερα τους είδα να ξεπερνούν εύκολα τη Στρασμπούρ και να φτάνουν στον τελικό. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς εκεί. Θα ήταν ένα τεράστιο ορόσημο, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τη σερβική προπονητική, να βρεθεί ένας δικός μας σε ευρωπαϊκό τελικό για πρώτη φορά μετά τον Λιούπκο Πέτροβιτς.

Μπορείτε να υπολογίσετε μόνοι σας πόσα χρόνια έχουν περάσει. Ήμασταν ένα βήμα μακριά. Μας έλειψε λίγη τύχη, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική. Έχω μια έντονη ανάμνηση από εκείνο το παιχνίδι: διεξήχθη μόλις μία ημέρα μετά από εκείνα τα σκάνδαλα της Ρεάλ Μαδρίτης και τη δυσάρεστη συμπεριφορά τους, που συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Σε αντίθεση με αυτό, εμείς ζήσαμε κάτι απίστευτο στην Αθήνα. Στο τελευταίο σφύριγμα, παρά τον αποκλεισμό μας, ολόκληρο το γήπεδο μάς αποθέωσε όρθιο. Καθώς κάναμε τον γύρο του θριάμβου, μια παράδοση στο γήπεδό μας, ολόκληρο το τεχνικό επιτελείο και οι παίκτες της Ράγιο Βαγιεκάνο γύρισαν προς το μέρος μας, σχημάτισαν διάδρομο τιμής και μας χειροκρότησαν.

Έλαβα επίσης επαγγελματική αναγνώριση από τον νεότερο συνάδελφό μου, τον προπονητή τους, ο οποίος παραδέχθηκε ανοιχτά ότι το ποδόσφαιρο είναι σκληρό και ότι σε δύο αγώνες η καλύτερη ομάδα δεν προκρίθηκε. Αυτή ήταν η δική μας ικανοποίηση, αλλά η πικρία παραμένει

Αυτό που με εξέπληξε και αυτό που φοβόμουν ήταν η περίοδος που ακολούθησε. Ο αγώνας τελείωσε Πέμπτη μετά τα μεσάνυχτα και την Κυριακή στις 6:00 το απόγευμα παίζαμε με τον ΠΑΟΚ. Η ενέργεια της ομάδας παρέμεινε στο ίδιο επίπεδο και εκείνη ήταν η στιγμή που βεβαιώθηκα πως τα πράγματα ήταν στα χέρια μας. Το να επαναλάβεις μια τέτοια εμφάνιση σε λιγότερο από 72 ώρες, μετά από τόσο μεγάλη συναισθηματική εξάντληση, ήταν σημάδι ότι η ομάδα είχε πραγματικά ωριμάσει».

Για όσα είπε ο Γιόβιτς ότι όλα άλλαξαν μετά τα σκληρά λόγια του Νίκολιτς σε αυτόν και τον Γκατσίνοβιτς: «Δεν έπρεπε να το δημοσιοποιήσει αυτό, χαχαχα! Αλλά είναι αλήθεια. Περάσαμε δύσκολες στιγμές. Έπρεπε να αλλάξουμε κάτι. Πάντα περιμένεις τα περισσότερα από εκείνους που ξέρεις ότι μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα. Σε τέτοιες στιγμές δεν στοχοποιείς τον 24ο παίκτη του ροτέισον. Απευθύνεσαι σε εκείνους που κουβαλούν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Όπως έλεγε ο Ντούλε Βουγιόσεβιτς: όταν ο ηγέτης αποδέχεται να πέσει για την μπάλα και να υποταχθεί στην ομάδα, τότε η μηχανή αρχίζει να δουλεύει. Ήταν μια ευθεία συζήτηση με υψωμένες φωνές, αλλά λειτούργησε. Από εκείνη τη στιγμή, η σεζόν άλλαξε. Συμφωνώ απόλυτα με τον Λούκα ότι αυτό ήταν το σημείο καμπής. Ωριμάσαμε.

Οι μεταπτώσεις μας δεν ήταν δραματικές σε σύγκριση με τους αντιπάλους μας. Ήμασταν σταθεροί και ολοκληρώσαμε τη σεζόν με ένα αήττητο σερί 24 αγώνων. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι είναι το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του πρωταθλήματος. Τα πάντα, η ιεραρχία, οι σχέσεις, το στιλ παιχνιδιού οδήγησαν στη στιγμή όπου γνωρίζαμε ότι βρισκόμασταν στο σωστό επίπεδο και απλώς έπρεπε να το διατηρήσουμε».

Για το περίφημο fight, believe, never give up και για τις ομιλίες του στα αποδυτήρια: «Πρώτα απ’ όλα, δεν έχω δει ακόμη εκείνο το… φιλμ επιτυχίας, ούτε ξέρω τι έπαιζαν στις οθόνες του γηπέδου. Πρέπει να τους ζητήσω να μου το στείλουν. Ποτέ δεν προετοιμάζομαι. Μου βγήκε εκείνη τη στιγμή. Δεν γράφω λόγους στο σπίτι. Συμβαίνει ακριβώς πριν φύγουμε από τα αποδυτήρια. Πρέπει να πεις αυτό που αισθάνεσαι, σύντομα, γρήγορα και περιεκτικά, ώστε να ανεβάσεις το κίνητρο. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτή η φράση είχε τόσο μεγάλη απήχηση. Οι άνθρωποι που συνδέονται με την ΑΕΚ την υιοθέτησαν ως φιλοσοφία τους. Έφτιαξαν σημαίες με αυτό το σύνθημα. Σήμερα, άνθρωποι με σταματούν στον δρόμο και φωνάζουν: «Κόουτς! Fight, believe, never give up». Το εκτιμώ πραγματικά αυτό».

Για τη φράση «τώρα είναι η ώρα να δείξουμε τα α@@@@@α μας: «Ε, υπάρχει και λίγη μη ακαδημαϊκή γλώσσα. Υπάρχουν ήρεμα και ταραχώδη ημίχρονα. Είναι μέρος της δουλειάς. Ποτέ δεν υποκρίνομαι, γιατί οι παίκτες θα το καταλάβαιναν αμέσως. Αυτό είναι το ένα πράγμα που δεν πρέπει ποτέ να κάνεις, να προσποιείσαι. Πρέπει να μεταφέρεις ειλικρινή ενέργεια».

Για το πώς κρατάει ενωμένα τα αποδυτήρια με 19 διαφορετικές εθνικότητες: «Είναι η ίδια απάντηση που έδωσα και για τον Ερυθρό Αστέρα. Αυτοί οι διαχωρισμοί υπάρχουν μόνο για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στον αθλητισμό και ζουν στους δικούς τους κλειστούς κόσμους. Εμείς είμαστε αθλητές, φυσιολογικοί άνθρωποι. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, προερχόμαστε από την ίδια κουλτούρα. Αυτή η πολυπολιτισμικότητα είναι εκπληκτική, μια υπέροχη εμπειρία για μένα. Είμαι περήφανος για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν αυτοί οι άνθρωποι».

Για το ότι η ΑΕΚ είχε 20 διαφορετικούς σκόρερ τη φετινή σεζόν: «Αυτό είναι ωραίο, αλλά ακόμη πιο ωραία είναι η συλλογική τους χαρά. Πώς ο Λούκα πανηγύριζε τα γκολ του Βάργκα, πώς ο Βάργκα πανηγύριζε του Λούκα… όλος ο πάγκος «πετούσε» μέσα στο γήπεδο. Γι’ αυτό κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Αυτή είναι όλη η φιλοσοφία, σε μία φράση».

Για το αν το φετινό πρωτάθλημα του θύμισε εκείνο με την Παρτιζάν το 2017: «Ναι! Σε πολλά σημεία. Αυτός ο τίτλος μού είναι ιδιαίτερα αγαπητός για αυτόν τον λόγο. Το είπα και στους Έλληνες δημοσιογράφους: πάντα έλεγα ότι το αγαπημένο μου τρόπαιο ήταν το νταμπλ με την Παρτιζάν, αλλά αυτός ο τίτλος θα μπορούσε να σταθεί στο ίδιο επίπεδο. Όλα μου θύμιζαν το 2017, η αφετηρία, η εξέλιξη της ομάδας και ο τρόπος που αντέξαμε όλες τις συνθήκες γύρω μας με έναν αντρίκιο και αθλητικό τρόπο».

Για τη συνεισφορά των βοηθών του στην ΑΕΚ, Ραντόγιε Σμίλιανιτς και Γκόραν Μπάσαριτς: «Το γεγονός ότι δεν έχουμε τραυματισμούς στο κρίσιμο σημείο της σεζόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Γκόραν Μπάσαριτς. Είναι ένας εξαιρετικά καταρτισμένος επαγγελματίας με τεράστια εμπειρία, που δουλεύει μαζί μου περίπου 15 χρόνια. Η μεθοδολογία μας είναι έτσι σχεδιασμένη, ώστε μικροτραυματισμοί να μπορούν να εμφανιστούν στο πρώτο μισό της σεζόν, κατά την περίοδο προσαρμογής, αλλά στο δεύτερο μισό οι παίκτες είναι πλήρως προσαρμοσμένοι και έχουμε όλες τις δυνάμεις μας διαθέσιμες.

Και υπάρχει και ο Ράντογιε Σμίλιανιτς, ένας εξαιρετικός προπονητής που έχει εξελιχθεί σε σοβαρό ειδικό δίπλα μου. Μοιράζεται όλες τις εμπειρίες μου και έχει απίστευτες κοινωνικές δεξιότητες στην επικοινωνία με τους παίκτες. Ξέρει πώς να διαχειρίζεται τα αποδυτήρια και να προσεγγίζει τους παίκτες στο επίπεδό τους όταν χρειάζεται. Επιτέλους γράφτηκε για το δίπλωμα PRO μαζί με τον φίλο μου τον Άτσα Ζόρκο και ακούω μόνο επαίνους για εκείνον. Είμαι περήφανος που δίνει το παράδειγμα και για τους άλλους σε αυτό το πρόγραμμα».

Για το ότι διαθέτει αρκετούς Βαλκάνιους στην ΑΕΚ και για τους Σέρβους Γιόβιτς, Γκατσίνοβιτς και Γκρούγιτς που έχει στην ομάδα: «Όπου κι αν έχω δουλέψει, προσπαθώ να φέρνω παίκτες από τη δική μας περιοχή, Σέρβους, Κροάτες, Βόσνιους, Σλοβένους… Μερικές φορές με εκνευρίζουν και λέω “ποτέ ξανά”, αλλά πάντα επιστρέφω στο ίδιο. Ο λόγος είναι η συλλογική μας νοοτροπία. Μπορεί καμιά φορά να τσιμπάμε τα μάτια των ξένων, αλλά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και μετράει περισσότερο, είμαστε οι καλύτεροι. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς, που είναι γείτονάς μας εδώ, το έχει αποδείξει και το ίδιο ισχύει και στα ομαδικά αθλήματα. Αυτοί οι τρεις παίκτες έχουν πραγματικά επενδύσει τον εαυτό τους στην επιτυχία της ΑΕΚ».

Για το ότι ο Λούκα Γιόβιτς σκόραρε φέτος 21 γκολ: «Κάτι που δεν είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα. Έκανε τη σεζόν της ζωής του, την καλύτερή του από την εποχή της Άιντραχτ Φρανκφούρτης. Χτίσαμε μια σχέση απόλυτης ειλικρίνειας, χωρίς προσποιήσεις και αυτό του βγήκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και όταν αυτό βγαίνει σε εκείνον, βγαίνει σε όλη την ομάδα. Είναι παίκτης εξαιρετικής ποιότητας. Το να είσαι παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι τυχαίο. Δεν τους παίρνουν όλους. Χαίρομαι πάρα πολύ που βρήκε εδώ την ευτυχία και τον δρόμο του. Είχε μια εξαιρετική σεζόν και συνέβαλε καθοριστικά σε αυτόν τον τίτλο. Ο κόσμος τον έχει αγκαλιάσει. Φωνάζουν το όνομά του σε κάθε παιχνίδι και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα».

Για τον Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς: «Ο Μιγιάτ τραυματίστηκε στον μηνίσκο και δεν μπόρεσε να παίξει τα τελευταία τρία παιχνίδια. Του εύχομαι γρήγορη ανάρρωση. Θέλω να διαψεύσω άμεσα όσα γράφονται στη Σερβία: ο Μιγιάτ είναι παίκτης της ΑΕΚ για τουλάχιστον δύο ακόμη χρόνια, γιατί ανανεώσαμε το συμβόλαιό του λίγες ημέρες πριν από τον τραυματισμό. Τον ξέρω από παιδί στη Βοϊβοντίνα. Είναι στην Ελλάδα τέσσερα χρόνια τώρα, έχει προσαρμοστεί, μιλά τη γλώσσα και είναι πολύ σημαντικός για τα αποδυτήρια. Είναι κορυφαίος επαγγελματίας. Ο Ράντογιε και εγώ αγωνιζόμαστε κάθε πρωί ποιος θα φτάσει πρώτος στη βάση για να προπονηθούμε πριν τους παίκτες και ο μόνος που μπορεί να μας ανταγωνιστεί είναι ο Μιγιάτ. Έρχεται εκεί μαζί μας και είναι ο τελευταίος που φεύγει. Γι’ αυτό και του προτάθηκε νέο συμβόλαιο».

Για τον Μάρκο Γκρούγιτς: «Ο Μάρκο είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικών ποδοσφαιρικών και ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Δεν έπαιξε όσο θα ήθελε, αν και έχει πάνω από 20 συμμετοχές, αλλά κυρίως ερχόταν από τον πάγκο, καθώς επέστρεφε από έναν μακρύ και δύσκολο τραυματισμό. Ο Γκρούγιτς κατάφερε να κάνει το πιο δύσκολο πράγμα στον αθλητισμό και στη ζωή: να καταπιεί τον εγωισμό του και να τον θέσει στην υπηρεσία της ομάδας. Έχει απίστευτο βιογραφικό και καριέρα, και του είμαι βαθύτατα ευγνώμων για αυτή τη θυσία».

Για το ότι τα ελληνικά Μέσα του έδωσαν τον ρόλο του σκακιστή, νικώντας μεγάλους προπονητές όπως οι Μεντιλίμπαρ, Λουτσέσκου και Μπενίτεθ: «Θα δούμε τι θα γράφουν όταν έρθει η πρώτη κρίση, χαχαχα! Όταν υπάρχει επιτυχία, πέφτει ο έπαινος. Είναι η κλασική ιστορία με τις αλλαγές: βάζεις έναν παίκτη, σκοράρει, είσαι ιδιοφυΐα. Την επόμενη φορά δεν συμβαίνει και “δεν ξέρεις τίποτα”. Δεν είναι ούτε ιδιοφυΐα την πρώτη φορά ούτε άγνοια τη δεύτερη. Οι προπονητές είμαστε περισσότερο τεχνίτες παρά ιδιοφυΐες. Με την εμπειρία έρχεται η ρουτίνα και το ένστικτο, αλλά αυτό είναι ομαδικό άθλημα. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν νίκησε τον Μεντιλίμπαρ. H ΑΕΚ νίκησε αυτές τις ομάδες. Από τον άνθρωπο που κουρεύει το γήπεδο μέχρι τον πρόεδρο, όλοι συνέβαλαν στο δικό τους ποσοστό σε αυτή την επιτυχία».

Για την Παρτιζάν που τερμάτισε τρίτη με πολλά προβλήματα: «Αυτό είναι πάντα ένα λεπτό θέμα. Ό,τι και να πω, ειδικά σε αυτή την προεκλογική περίοδο, κάποιος θα το χρησιμοποιήσει λάθος. Όχι απλώς θα το χρησιμοποιήσει, θα το διαστρεβλώσει. Παρότι είχα δίκιο, δεν χαίρομαι γι’ αυτό. Θα προτιμούσα να είχα άδικο και η Παρτιζάν να ήταν πρωταθλήτρια. Ο σύλλογος ακόμη ψάχνει τον εαυτό του. Για ένα διάστημα φαινόταν όμορφα, η ομάδα βασιζόταν σε παιδιά της ακαδημίας, ο κόσμος το αναγνώριζε και η προσέλευση είχε φτάσει σε υψηλά δεκαετίας. Υπήρχε οικονομική προοπτική και ελπίδα για αποτελέσματα».

Για το πώς του φαίνεται η Παρτιζάν: «Κακά. Καθόλου καλά. Όλο και χειρότερα. Οι διαταραγμένες σχέσεις στη διοίκηση σίγουρα επηρέασαν την ομάδα. Υπήρξε πλήρης αλλαγή στον σχεδιασμό, αρκετές αλλαγές προπονητών και δεν θα μπορούσε να υπάρξει άλλο αποτέλεσμα. Είναι ανεύθυνο για έναν σύλλογο όπως η Παρτιζάν να σύρεται μέσα από αμφιλεγόμενα ΜΜΕ και να μετατρέπεται σε ριάλιτι σόου. Η Παρτιζάν είναι πολύ μεγάλη για κάτι τέτοιο».

Για το αν μπορεί να τον περιμένουν την 1η Ιουνίου για τη Γενική Συνέλευση του συλλόγου στο Βελιγράδι: «Ναι, αν θέλει ο Θεός, θα είμαι εκεί. Λυπάμαι για την τωρινή κατάσταση του συλλόγου. Ελπίζω η Συνέλευση να τον βοηθήσει να βγει από την κρίση, αν και φοβάμαι ότι δεν θα είναι το τέλος και ότι ορισμένοι άνθρωποι θα συνεχίσουν όπως πριν. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην Παρτιζάν και τον Ερυθρό Αστέρα εδώ. Ο Ερυθρός Αστέρας έχει πολύ μεγαλύτερη παράδοση πειθαρχίας ανάμεσα στους πρώην παίκτες και το προσωπικό του. Έχουν καλύτερη δομή. Έχουν τις «Stars of the Star», τους θρύλους. Δεν είναι όλοι όσοι έπαιξαν 50 παιχνίδια θρύλοι. Στην Παρτιζάν, σχεδόν όποιος έχει πατήσει ποτέ το χορτάρι αποκαλείται θρύλος. Εμείς ξέρουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί θρύλοι: ο Μότσα Βουκότιτς, ο Σάσα Ίλιτς, ο Νίκιτσα Κλιντσάρσκι…

Υπάρχουν και προπονητικοί θρύλοι όπως ο Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς. Οι υπόλοιποι ήμασταν λίγο-πολύ επιτυχημένοι, αγαπητοί ή σεβαστοί, αλλά δεν είμαστε θρύλοι. Στον Ερυθρό Αστέρα υπάρχει μεγαλύτερη πειθαρχία στα ΜΜΕ. Στην Παρτιζάν έχει γίνει συνήθεια οι άνθρωποι να στρέφονται πολύ εύκολα εναντίον του συλλόγου. Εγώ θα είμαι πάντα στο πλευρό του θεσμού της Παρτιζάν. Θα μιλήσω στη Συνέλευση αν με ρωτήσει κάποιος, αλλά δεν είναι αυτό το επίκεντρό μου. Ο κόσμος νομίζει ότι κάθομαι εδώ στην Αθήνα και ασχολούμαι όλη μέρα με την Παρτιζάν. Αυτό είναι ανοησία. Αυτές οι θεωρίες αγγίζουν τα όρια της παθολογίας. Είμαι απλώς ένας απλός φίλαθλος, πρώην προπονητής, τίποτα περισσότερο. Έχω απαιτητική δουλειά και τη δική μου ζωή».

Για το πότε θα μπορούσε να επιστρέψει στην Παρτιζάν: «Η Παρτιζάν είναι ένας τεράστιος σύλλογος και πάντα αποτελεί πρόκληση. Υπάρχει εκείνο το γνωστό απόφθεγμα του Ντούσκο Ραντόβιτς: “Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι πάντα όμορφο”. Αυτό ισχύει και για τη δουλειά εκεί. Έχω τεράστιο σεβασμό για τον θεσμό, αλλά ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι έχω τις δικές μου υποχρεώσεις, ένα συμβόλαιο και τη δική μου επαγγελματική πορεία. Εδώ έχω ανθρώπους με τους οποίους χτίζω επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις.

Στον αθλητισμό πρέπει να υπάρχουν οι σωστές συνθήκες. Πόσο καιρό περιμέναμε την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο μπασκετικό τμήμα; Ο Ράντομιρ Άντιτς δεν επέστρεψε ποτέ στην Παρτιζάν, αλλά επέστρεψε στην εθνική ομάδα. Το ίδιο και ο Τουμπάκοβιτς. Ακόμη και ο Λούκα Γιόβιτς ερωτάται αν θα επιστρέψει στον Ερυθρό Αστέρα. Είμαι σίγουρος ότι αγαπά τον Ερυθρό όσο εγώ την Παρτιζάν και πιθανότατα κάποια στιγμή θα έχει αυτή την επιθυμία, αλλά πρέπει να δέσουν τα κομμάτια».

Για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς: «Όλοι νιώθουμε για τον Ζέλικο. Είναι μια σπάνια περίπτωση στον αθλητισμό το να νοιάζεται το κοινό τόσο βαθιά για έναν προπονητή. Αυτό το συναίσθημα του σε περιμένουμε να εκπληρώσεις ένα παλιό όνειρο είναι απολύτως λογικό. Έφερε στην Παρτιζάν τον μοναδικό ευρωπαϊκό της τίτλο και είναι ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία του μπάσκετ. Είμαι προνομιούχος που μιλάω και περνάω χρόνο μαζί του περιστασιακά.

Αν και δεν είμαι ειδικός στο μπάσκετ, η αίσθησή μου είναι ότι αυτή η ιστορία δεν έχει φτάσει ακόμη στην ολοκλήρωσή της. Ο Ζέλικο έχει ακόμη να δώσει στην Παρτιζάν και δεν έχει τελειώσει την αποστολή του. Είναι φανατικός στη δουλειά του, σεβαστός από όλους τους συναδέλφους του, ένας άνθρωπος που ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη αναζητώντας συνεχώς νέα γνώση. Είναι η ενσάρκωση του επαγγέλματος του προπονητή. Και πάλι, αυτή είναι η αίσθησή μου, όχι εσωτερική πληροφόρηση».

Για τον Ντούσκο Βουγιόσεβιτς που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή: «Το πήρα πολύ βαριά. Ο Ντούλε αναγνώρισε κάτι σε μένα, παρότι ερχόμαστε από διαφορετικά αθλήματα. Άσκησε πίεση υπέρ μου και με προστάτευσε στα ΜΜΕ στην αρχή, κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Παρότι όλοι ξέραμε ότι ήταν άρρωστος, δεν μπορείς να προετοιμαστείς για μια τέτοια απώλεια. Είναι μεγάλη απώλεια για την κοινωνία μας. Ήταν άνθρωπος πολύ ευρύτερων οριζόντων από τον αθλητισμό, στη δουλειά του ήταν ιδιοφυΐα. Ήταν τόσο αφοσιωμένος που τελικά έχασε την υγεία του, κάτι που είχε πει και ο ίδιος. Σπάνια συναντάς τέτοιον άνθρωπο, απόλυτα αφοσιωμένο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Τώρα όλοι τον επικαλούνται, κάτι χαρακτηριστικό για εμάς, να το κάνουμε κυρίως αφού κάποιος φύγει, αλλά όσο ήταν μαζί μας δεν ήταν ακριβώς έτσι. Άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα».

Για το αν παρακολούθησε φέτος το σερβικό πρωτάθλημα: «Ειλικρινά, δεν κατάφερα να παρακολουθήσω πολλά αυτή τη σεζόν. Η ένταση στην Ελλάδα ήταν τέτοια που δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με το δικό μας πρωτάθλημα. Νομίζω ότι κατάφερα να δω μόνο στιγμιότυπα από τα ντέρμπι. Παρακολουθώ τη βαθμολογία μέσω των ΜΜΕ, αλλά πραγματικά ποτέ δεν το έχω παρακολουθήσει τόσο λίγο σε λεπτομέρεια. Είμαι αρκετά αναρμόδιος για να πω οτιδήποτε περισσότερο για το πρωτάθλημα ή τη διαιτησία. Δεν ξέρω καν γιατί έχουμε Ιταλό επικεφαλής διαιτησίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Εδώ στην Ελλάδα, τα ντέρμπι σφυρίζονται αποκλειστικά από ξένους διαιτητές».

Για το αν νιώθει πιο άνετα αν στα παιχνίδια σφυρίζουν ξένοι διαιτητές: «Δεν ξέρω. Δεν έχω ασχοληθεί με τη διαιτησία. Νομίζω ότι είναι δρόμος προς την καταστροφή αν αρχίσεις να ασχολείσαι με αυτά τα πράγματα εδώ. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι παίκτες και οι προπονητές. Το πρωτάθλημά μας πάντα βγάζει καλούς νεαρούς παίκτες, αλλά και συναδέλφους. Χαίρομαι που ο Ράντε Κόκιτς τράβηξε την προσοχή αυτή τη σεζόν, πρώην παίκτης μου και αρχηγός στη Ραντ. Είναι και γείτονάς μου στο Βελιγράδι. Τον συνεχάρη για τη σεζόν. Είναι έξυπνος και ξέρει ότι η επόμενη χρονιά είναι χρονιά επιβεβαίωσης για εκείνον.

Υπάρχει επίσης ο Μάρκο Γιάκσιτς, με τον οποίο μιλάω σχεδόν κάθε εβδομάδα, και ο Μάρκο Γιόβανοβιτς, που πέτυχε ιστορική επιτυχία με την Τελεόπτικ. Δεν θα τον άφηνα απ’ έξω. Ακόμη και σε χαμηλότερη κατηγορία έδειξε ότι είναι έτοιμος για επιτυχία. Στη χώρα μας αρέσει να ψάχνουμε το “ναι, αλλά…”. Δεν υπάρχει “αλλά”. Ο άνθρωπος έκανε αποτέλεσμα και αυτό είναι σοβαρό προσόν. Όσο για τα υπόλοιπα, ο Ερυθρός Αστέρας συνεχίζει να κυριαρχεί, η Παρτιζάν ψάχνει τον εαυτό της και η Βοϊβοντίνα δείχνει πιο σταθερή με τον Μίροσλαβ Τάνιγκα».

Για τον Μάριο Ηλιόπουλο: «Είναι ένας εξαιρετικά συμπαθής, δυναμικός χαρακτήρας, απρόβλεπτος και πολύ συναισθηματικός, κάτι που μου ταιριάζει γιατί είμαι κι εγώ έτσι. Είναι φρέσκος στο ποδόσφαιρο. Aυτή είναι μόλις η δεύτερη σεζόν του και η πρώτη μεγάλη επιτυχία, οπότε πρέπει να κατανοήσει κανείς τις υπερβολικές αντιδράσεις του στους πανηγυρισμούς. Μας παρείχε όλα όσα χρειαζόμασταν, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι έχω απόλυτη αυτονομία. Δεν εμπλέκεται στην εβδομαδιαία διαδικασία μας. Δεν παρεμβαίνει στο τεχνικό κομμάτι. Ο άνθρωπος αγαπά το ποδόσφαιρο. Του αρέσει να αγκαλιάζει έναν παίκτη όταν βγαίνει στο γήπεδο για να του δώσει ενέργεια. Μπαίνει στα αποδυτήρια λίγες φορές τον χρόνο, μετά από μεγάλες νίκες ή όταν δίνονται μπόνους, για να τραγουδήσει και να χορέψει με την ομάδα.

Έχουμε υγιή επικοινωνία. Ο αθλητικός διευθυντής Χαβιέρ Ριμπάλτα, ο αντιπρόεδρος Μηνάς Λυσάνδρου, ο ιδιοκτήτης και εγώ. Μιλάμε συχνά τηλεφωνικά και μερικές φορές οι τέσσερίς μας συναντιόμαστε για να ανταλλάξουμε απόψεις για το πρότζεκτ, το πού βρισκόμαστε και τι πρέπει να αλλάξει. Η συνεργασία είναι υποδειγματική.

Μπορώ να πω ότι πιθανότατα δεν είχα καλύτερο πρόεδρο ή ιδιοκτήτη στην καριέρα μου. Σίγουρα είναι εκκεντρικός, το είδατε κι εσείς ότι αγαπά να τραγουδά και αγαπάει τα αυτοκίνητα ταχύτητας. Είναι παλιός πρωταθλητής εκεί. Από ό,τι έχω ακούσει, είναι χρόνια ο καλύτερος οδηγός ράλι. Άρα, είναι και επαγγελματίας αθλητής, πέρα από το ότι είναι ιδιοκτήτης της Sea Jets, του μεγαλύτερου στόλου στο Αιγαίο. Η καρδιά του ανήκει στην ΑΕΚ και σε αυτή την ομάδα. Για μένα είναι ο καλύτερος ιδιοκτήτης που είχα ποτέ».