Εκνευρίζομαι όταν ακούω τους προπονητές να λένε ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη για την ήττα της ομάδας τους. Μια δήλωση που ισχύει μόνο στα λόγια. Όπως είπε και χθες ο Αταμάν.

Δεν κατηγορώ τον Τούρκο τεχνικό ως τον μοναδικό υπεύθυνο για την κακή εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο με την Αρμάνι, αλλά υπάρχουν αποφάσεις και επιλογές του που σηκώνουν συζήτηση.

Για παράδειγμα, η περίπτωση Τολιόπουλου. Πραγματικά ανεξήγητη. Η, ο Ρογκαβόπουλος. Γιατί αγνοήθηκε χθες κι έπαιξε ο Γκριγκόνις που πλέον δεν έχει ουδεμία σχέση με τον παίκτη που ξέραμε;

Γιατί ο Αταμάν επιμένει τόσο πολύ στον Οσμάν που πέρασε γρίππη και δεν είναι στα καλά του και με το πρώτο λάθος βγάζει έξω τον Σορτς;

Ο Ναν δικαιούται να κάνει ένα και δύο άσχημα παιχνίδια, αλλά κι αυτός θα πρέπει να κάθεται περισσότερο στον πάγκο. Όπως ισχύει με τον Σλούκα ο οποίος, όμως, όταν είναι στο παρκέ τα δίνει όλα.

Για εμένα κάτι συμβαίνει μέσα στην ομάδα και δεν είναι καθαρά αγωνιστικό. Ο Παναθηναϊκός περνάει κρίση.

Δεν μπορεί οι ίδιοι παίκτες να κερδίζουν μέσα στην Πόλη τη Φενέρ και να τους καταπίνει στο ΟΑΚΑ η Αρμάνι. Αυτός που ξέρει καλύτερα απ’ όλους είναι ο προπονητής…

Κι ακούω συνεχώς ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει το καλύτερο ρόστερ στην Ευρωλίγκα και συνέχεια θέλει καινούργιους παίκτες. Δεν συνάδει το ένα με το άλλο.

Ο Γιαννακόπουλος είπε ότι προσπαθεί να κάνει τη μεταγραφική βόμβα, άρα μόνο πλήρης δεν είναι η ομάδα.

Κι έχεις τον Αταμάν να μην ξεφεύγει από τα γνωστά του καλούπια και να αποφεύγει να δοκιμάζει κι άλλους παίκτες η, νέα συστήματα και τακτικές.

Έτσι θα προκριθεί ο Παναθηναϊκός στο φάιναλ φορ της Αθήνας;