Τους είδατε τους Σκωτσέζους. Υποτίθεται ότι θα τερμάτιζαν τρίτοι στον όμιλο και στο τέλος πανηγύρισαν τη συμμετοχή τους στο Μουντιάλ του 2026. Και μπράβο τους. Χωρίς να έχουν την ομαδάρα έβαλαν μπροστά τη ψυχή τους και εκμεταλλεύτηκαν ιδανικά το χαρακίρι των Δανών.

Κι εμείς το μόνο που έχουμε να λέμε είναι ότι διαθέτουμε ταλέντο και ότι το μέλλον μας ανήκει. Είναι έτσι, όμως; Διότι, όπως έχω γράψει πολλές φορές, το πρόβλημα από την επίθεση έχει πάει στην άμυνα.

Έχουμε εξαιρετική φουρνιά από τη μέση και μπροστά, αλλά πίσω υπάρχει θέμα. Συν το τακτικό κομμάτι που υστερεί ο Γιοβάνοβιτς. Είδαμε τη διαχείρισή του και με τη Σκωτία και χθες με την Λευκορωσία.

Αυτή η εθνική είναι ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο. Από τη μία μπορεί να χαθεί η μπάλα κι από την άλλη να κάνουμε δώρο στον κάθε αντίπαλο. Δεν υπάρχει ματς χωρίς αβίαστα λάθη. Λες και σταματά το μυαλό μας.

Γι’ αυτό και είμαι πολύ συγκρατημένος. Η εθνική ομάδα πρέπει να βρει ισορροπία και σταθερότητα. Και τα απαιτητικά  παιχνίδια του Nations League θα μας βοηθήσουν να βρούμε τον προσανατολισμό μας.

Δεν αρκεί η καλή κυκλοφορία και το συνδυαστικό ποδόσφαιρο. Χρειάζονται κι άλλα πράγματα που έχουν να κάνουν με την ανασταλτική λειτουργία. Τα προσωπικά μαρκαρίσματα, οι αλληλοκαλύψεις στη μεσαία γραμμή, οι δεύτερες μπάλες, η δύναμη, το… σβήσιμο του ματς όταν επιβάλλεται. Εκεί υστερούμε.

Παίζουμε με αφέλεια κι αυτό πληρώνουμε. Αδικούμε τους εαυτούς μας.