Ο Στέφανος Δέδας, βοηθός προπονητή στη Χάποελ Τελ Αβίβ, φιλοξενήθηκε στο podcast της GBL και μίλησε για την πορεία του στην προπονητική, την εμπειρία του στην ΑΕΚ, τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Ιτούδη, αλλά και τις προσωπικές στιγμές που τον σημάδεψαν εντός κι εκτός παρκέ.

Ο έμπειρος κόουτς αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο πέρασμά του από την ΑΕΚ, τη μοναδική του παρουσία στην Ελλάδα τα τελευταία 16 χρόνια, καθώς και στον αδικοχαμένο Στέβαν Γέλοβατς.

Για τη Χάποελ Τελ Αβίβ και την προσέλκυση παικτών όπως ο Βασίλιε Μίτσιτς:

«Για εμάς δεν είναι κάτι που αποτελεί έκπληξη, γνωρίζοντας τον ιδιοκτήτη (Όφερ Γιανάι) και τη δυναμική που έχει. Έχει πάθος και τρέλα να κάνει ό,τι καλύτερο για την ομάδα».

Για την ατάκα του Μίτσιτς περί “δυναστείας”:

«Αυτό ακούγεται σαν μελλοντικό πλάνο. Θέλει πολλά χρόνια, πολλή επένδυση και υπομονή. Ο ιδιοκτήτης έχει τη στόφα να πάει κάτι μέχρι τέλους. Εμείς θέλουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα, να μπούμε στα playoffs».

Για τον ιδιοκτήτη Όφερ Γιανάι:

«Ήθελε από την αρχή να δουλέψω με τον κόουτς Ιτούδη. Είναι απαιτητικός, αλλά όχι τοξικός. Έξυπνος, ξέρει τι γίνεται. Επενδύει και στους ρολίστες, όχι μόνο στα μεγάλα ονόματα. Του εξηγήσαμε ότι το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με αστέρες. Το πρώτο παράδειγμα ήταν από ένα ματς Μακάμπι – Παναθηναϊκός, όταν ο Καλαϊτζάκης έκλεψε δύο φορές την μπάλα από τον Λορέντζο Μπράουν. Εκεί του είπα: “Να πώς γίνεται”».

Για τη γνωριμία με τον Ιτούδη:

«Πρώτη φορά τον είδα όταν ήμουν 15. Παρακολούθησα προπόνηση της ΜΕΝΤ. Ο αδερφός μου μου είχε πει “είναι δίκαιος”. Το επιβεβαίωσα όταν ήθελαν να μην παίζει βασικός και εκείνος τον στήριξε. Έχει σε εκτίμηση τους συνεργάτες του. Προσωπικά, μου αρέσει να εναλλάσσω ρόλους – από πρώτος σε βοηθός. Ο βοηθός βλέπει τάσεις, γεμίζει μπαταρίες, επιβεβαιώνει ή αναθεωρεί».

Για την αρχή της προπονητικής:

«Έπαιζα στο Κιλκίς, αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα το ταλέντο να φτάσω ψηλά ως παίκτης. Στην 3η Λυκείου ζήτησα να αναλάβω το παιδικό. Το 1999 ο Σφαιρόπουλος με κάλεσε στον ΠΑΟΚ. Μόλις τελειώσαμε τις Πανελλήνιες, μου λέει ότι έχει μιλήσει με τον Πρέλεβιτς. Για τη σχολή μου (φιλόλογος) δεν το σκέφτηκα καν. Ήμουν τόσο χαρούμενος που έγινα προπονητής, που ούτε το πάσο μου δεν με ενδιέφερε».

Για τα προπονητικά πρότυπα:

«Παρακολουθούσα τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς, αλλά και τον Ιτούδη. Ήταν το πρώτο δίδυμο κόουτς–ασίσταντ που λειτουργούσε τόσο ενεργά μαζί. Μου άρεσε το μπάσκετ που έπαιζαν. Θυμάμαι ότι στη σχολική εκδρομή το 2000 ήθελα να δω τον τελικό με τη Μακάμπι στην Πυλαία. Όλοι ήθελαν να βγουν, αλλά εγώ επέμενα να δω το ματς. Δεν θυμάμαι καν τι έκανα μετά. Ήξερα ότι θα γίνω προπονητής».

Για την εμπειρία του στην ΑΕΚ:

«Αν εξαιρέσουμε την τραγωδία με τον Γέλοβατς, πέρασα καταπληκτικά. Είχαμε ban, δύο ξένους, κρύο στο γήπεδο, αλλά μου άρεσε η διαδικασία. Φτάσαμε 4οι στη regular season. Παρά τις δυσκολίες, υπήρχε θέληση. Είχα εξαιρετική συνεργασία με τον Μάκη Αγγελόπουλο. Μου τηλεφωνούσε κάθε βράδυ, είναι βραδινός τύπος, όπως και εγώ».

Για τον Στέβαν Γέλοβατς:

«Ήταν ένα σοκ. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από το μπάσκετ. Σου υπενθυμίζει τι μετράει στη ζωή. Αλλά παράλληλα, η καθημερινότητα σε φέρνει πίσω στην ευθύνη να καθοδηγείς και να κερδίζεις. Ο Στέβαν ήταν εξαιρετικός άνθρωπος. Όταν τραυματίστηκε άλλος παίκτης, θυμάμαι π.χ. τον Ανγκόλα στον αγώνα με τον Ηρακλή, η ομάδα “πάγωσε”. Το σοκ είχε αφήσει βαθύ αποτύπωμα».

Για την εμπειρία ζωής στο Ισραήλ:

«Είναι μέρος της δουλειάς. Στη Ρωσία έχει κρύο, στο Ισραήλ έχει ένταση. Όταν πήγα στη Χολόν το 2019, είδα ένα περίεργο δωμάτιο με βαριά πόρτα. Ήταν το safe room. Δεν έδωσα σημασία τότε, αλλά μετά από έναν χρόνο και κάτι ήρθαν ρουκέτες από τη Γάζα και κατάλαβα. Αν είμαι μόνος, δεν με τρομάζει, αλλά αν είναι και η οικογένεια μαζί, η κατάσταση αλλάζει».