Ο πλανήτης αλλάζει, το μπάσκετ μετακομίζει και το NCAA δεν είναι πια το παλιό καλό κολεγιακό πρωτάθλημα των φοιτητών με τα μασελάκια και τα καλοσιδερωμένα μπλουζάκια. Τώρα είναι μπίζνες. Και, μάλιστα, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το NCAA, εκεί όπου μέχρι πρότινος προσέγγιζε κυρίως Αμερικανούς πιτσιρικάδες που ονειρεύονταν NBA ή έστω ένα δίπλωμα με υπόβαθρο στο μπάσκετ, πλέον έχει εξελιχθεί σε αγοραστικό τέρας. Τραβάει ταλέντα από παντού κι όταν λέμε από παντού, εννοούμε και από εδώ, από το δικό μας ευρωπαϊκό πεδίο βολής, που μέχρι τώρα τροφοδοτούσε κατά κόρον την Ευρωλίγκα και τα εγχώρια πρωταθλήματα.

Αιτία; Τρία γράμματα: NIL (Name, Image, Likeness). Ή αλλιώς, λεφτά, πολλά λεφτά. Οι φοιτητές επωφελούνται οικονομικά ανάλογα με το όνομα, την εικόνα και το πόσο αρέσουν στο κοινό. Σπόνσορες, εταιρείες, διαφημίσεις, μικρές και μεγάλες συμφωνίες. Ο πιτσιρικάς του Μίσιγκαν μπορεί να βγάζει περισσότερα από τον ρολίστα του Παναθηναϊκού, κι ας παίζει μόνο σε κανένα ESPN+.

Το ερασιτεχνικό κέλυφος έσπασε, οι περιορισμοί έφυγαν απ’ το παράθυρο και τα κολέγια πλέον ανταγωνίζονται όχι μεταξύ τους, αλλά με επαγγελματικά κλαμπ. Ναι, και με ομάδες της EuroLeague.

Τι συμβαίνει πλέον; Τα παιδιά που έχουν ταλέντο δεν έρχονται στις ακαδημίες της Ευρώπης. Δεν ψάχνουν έναν δανεισμό σε ομάδα της Α2 για να αποκτήσουν εμπειρία και να βγάλουν τα προς το ζην. Φεύγουν από τα 17 για να γίνουν σταρ σε κολέγια του Τενεσί ή της Καλιφόρνια και να πληρώνονται όσο παίζουν και όσο ανεβάζουν TikTok. Το ταλέντο, δηλαδή, μεταναστεύει εκεί όπου υπάρχει χρήμα, προβολή και δεν πρόκειται να σε φάνε οι πάγκοι της Basket League.

Η FIBA ανησυχεί. Και λογικά. Γιατί χάνει έδαφος από έναν αντίπαλο που πριν λίγα χρόνια ήταν πανεπιστημιακό τουρνουά και σήμερα είναι εταιρεία με έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων. Οι Αμερικάνοι είδαν ότι το προϊόν που κρατάνε στα χέρια τους (νεανικό, εμπορικό, viral) έχει τεράστια αξία και φρόντισαν να το θεμελιώσουν στα πρότυπα του NBA. Με τη διαφορά ότι τώρα οι κολεγιακοί σταρ είναι έφηβοι άρα και πολύ πιο διαχειρίσιμοι.

Και η Ευρώπη; Τι να κάνει η Ευρώπη… Θα δει σαν θεατής απ’ την κερκίδα τα παιδιά που θα γεμίζαν ρόστερ ελληνικών, ισπανικών, σερβικών ή τουρκικών ομάδων να διαλέγουν υποτροφίες στις ΗΠΑ, για να βγάλουν σοβαρά χρήματα και να μπουν σε draft, ενώ παίζει στα ηχεία το One Shining Moment και όχι να περιμένουν τα τελευταία παιχνίδια της κανονικής περιόδου για να παίξουν ένα δύο λεπτά…

Εν κατακλείδι, το NCAA δεν είναι πια ένα αμερικάνικο όνειρο. Είναι ο νέος παίκτης στο παγκόσμιο μπάσκετ. Ένας παίκτης που πληρώνει, προβιβάζει στο NBA, εισάγει και εξάγει.