Η εθνική ομάδα κατάφερε να χάσει από την κατώτερή της Σκωτία, όμως οι πάντες έχουμε πάθει πλάκα με αυτόν τον Καρέτσα. Και δικαιολογημένα.

Ένα παιδί μόλις στα 17 του χρόνια μπαίνει στο γήπεδο και με την πρώτη επαφή της μπάλας ξεσηκώνει την εξέδρα. Από χιλιόμετρα φαίνεται ότι κατέχει το τόπι.

Και να ξέρετε ότι δεν είναι εύκολο να παίζεις δεξιά με αριστερό πόδι και να κάνεις αυτές τις δύσκολες σέντρες για τους αμυντικούς.

Θα συμφωνήσω ότι με τις σέντρες δεν πάμε πουθενά, αλλά κατά διαστήματα δημιουργούν συνθήκες πίεσης στην αντίπαλη άμυνα.

Σημασία έχει ότι χτυπήσαμε φλέβα χρυσού με αυτόν τον θαυματουργό πιτσιρικά, ο οποίος βοήθησε πνευματικά τους συμπαίκτες του να αντιδράσουν και το μέλλον του ανήκει.

Είναι μεγάλη ιστορία να διαθέτουμε Καρέτσα, Κωνσταντέλια, Μουζακίτη, Κωστούλα, Παυλίδη, Ιωαννίδη, Τζολάκη κι άλλα φρέσκα παιδιά.

Από εκεί και πέρα η εθνική δεν βλεπόταν στο πρώτο ημίχρονο και βρέθηκε να χάνει με ένα πέναλτι που ήταν επιθετικό φάουλ στον Ρότα. Η ομάδα δεν μπήκε καθόλου καλά, ήταν ακίνδυνη και άφησε χώρους στους Σκωτσέζους.

Το σκηνικό άλλαξε στην επανάληψη. Τους παίξαμε σα τη γάτα με το ποντίκι και μας άξιζε τουλάχιστον ο βαθμός.

Η εθνική του δευτέρου ημιχρόνου είναι πολύ καλύτερη από τη Σκωτία. Αν παίξουμε έτσι στη Γλασκώβη μπορούμε να προκριθούμε στην ελίτ του Nations League.

Αρκεί να ξεχάσουμε το χθεσινό κακό πρώτο 45λεπτο, να βγάλουμε ενέργεια, να παίξουμε γρήγορα κι όχι βιαστικά και να είμαστε αποτελεσματικοί.

Δεν κατάλαβα την αλλαγή του Τζόλη, αλλά ούτε του Φούντα με τον Ιωαννίδη. Ίσα ίσα που επειδή πιέζαμε ασφυκτικά θέλαμε δυο φορ.

Ο δε Κωνσταντέλιας μπορεί να προσφέρει μόνο όταν παίρνει τη μπάλα στα πόδια του κι όχι να παίζει κοντά στον Ιωαννίδη με τόσους αντιπάλους.

Αυτή η εθνική ομάδα, πάντως, έχει δυνατότητες να παίξει καλό ποδόσφαιρο και να πάρει θετικά αποτελέσματα σε οποιοδήποτε γήπεδο της Ευρώπης.