Άκρως συγκινητικές στιγμές εξελίχθηκαν στην κηδεία του Μίμη Δομάζου, στο τελευταίο «αντίο» της οικογένειάς του, των μελών του Παναθηναϊκού και των φίλων του. Ο Αντώνης Αντωνιάδης συγκίνησε με τον επικήδειό του, τον οποίο όμως διάβασε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, Νίκος Καρούλιας.

Ο Αντώνης Αντωνιάδης κατάφερε να συγκλονίσει τους πάντες με τον επικήδειό του για τον Μίμη Δομάζο, ειδικά με τον επίλογό που έκανε, κάνοντας την κόρη του «Στρατηγού», Πόπη Δομάζου, να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

«Πανάκριβε φίλε μου, συγχωρέσε με αλλά αρνούμαι να αποδεχθώ ότι ο γνήσιος φίλος εξήντα περίπου χρόνων, ο μεγάλος αδερφός, ο Διόσκουρός μου, δεν είναι πια μαζί μας.

Πώς να πάω μόνος μου στη Λεωφόρο ή στο ΟΑΚΑ, πώς να αντικρίσω τη διπλανή άδεια θέση που επί 40 χρόνια ήμασταν δίπλα-δίπλα. Πώς να συνηθίσω την απώλεια όταν όλα θυμίζουν απλά αγαπημένα και παναθηναϊκά. Έτσι τα έφερε η ζωή, να έχω εγώ το αβάσταχτο φορτίο, να ζήσω… ο κανονιέρης χωρίς τον στρατηγό του, ο ψηλός χωρίς το μυθικό κοντό, στα όσα χρόνια μου μένουν.

Πίστεψέ με, δεν είναι εύκολο. Είσαι και θα είσαι το απόλυτο σύμβολο, όχι μόνο του Παναθηναϊκού αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Εκτός από τις πρωτιές και τις επιτυχίες σου, θα ήθελα να αναφέρω μερικά γεγονότα άγνωστα στην ελληνική κοινωνία. Την πρώτη μέρα που ήρθα την Ξάνθη στον Παναθηναϊκό στις 28 Αυγούστου 1968, ήσουν για την υποδοχή μου και εκεί σε πρωτογνώρισα από κοντά. Έκτοτε, δεν χωρίσαμε ποτέ, έως προχθές.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1969, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 69-70, ήρθες πριν από τον αγώνας στα αποδυτήρια, ενώ εσύ δεν αγωνιζόσουν λόγω τιμωρίας για να με ενθαρρύνεις λέγοντάς μου: «Πρόσεχε σήμερα γιατί μπορείς». Έμελλε αυτός ο αγώνας, με τα δύο γκολ που πέτυχα, να κρίνει τη συνέχεια της καριέρας στο ελληνικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο.

Ήσουνα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ και ο πρώτος πρόεδρος του 1976 1978. Συμμετείχες με την ομάδα του ΠΣΑΠ -για φιλανθρωπικούς σκοπούς μόνο- σε όλη την επικράτεια επί 20 χρόνια καθώς και στο εξωτερικό για τη σύσφιξη της Ελλάδας με τον απότομο ελληνισμό.

Καλέ μου φίλε, αδελφέ μου, είμαστε σχεδόν καθημερινά μαζί. Σήμερα δεν μπορώ να βρίσκω δίπλα σου όπως συνέβαινε στην κάθε δυσκολίας. Όμως δεν θα χαθούμε κάποια στιγμή θα ξανα ανταμώσουνε και θα είμαστε πάλι μαζί.