Οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα και είναι λογικό για εμάς τους Ελληνες το κορυφαίο αθλητικό ραντεβού του πλανήτη κάθε τέσσερα χρόνια να είναι κάτι το διαφορετικό και να σημαίνει πολλά. Πολύ περισσότερα από ένα αθλητικό γεγονός.

Ασφαλώς η εξαιρετική εμφάνιση των αθλητών μας στους 33ους Ολυμπιακούς Αγώνες της Γαλλίας μας γεμίζει υπερηφάνεια, αλλά, πιστέψτε με, για εμένα προσωπικά, το πρώτο μετάλλιο είναι αυτό της συμμετοχής. Είναι γελασμένος όποιος πιστεύει ότι στον σύγχρονο αθλητισμό θεωρείται εύκολο για κάποιον αθλητή και αθλήτρια να λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ειδικά σε αγωνίσματα που κάθε χώρα έχει δικαίωμα εκπροσώπησης  μόνο με έναν αθλητή.

Είναι τεράστια επιτυχία για μια χώρα σαν την Ελλαδα που έστειλε στη Γαλλία αποστολή 100 ατόμων σε 17 αθλήματα. Αν γνωρίζατε κάτω από ποιες συνθήκες προετοιμάστηκαν οι Ελληνες αθλητές και αθλήτριες σε σύγκριση με τους ξένους συναθλητές τους θα συμφωνούσατε ότι ουσιαστικά πολλά παιδιά έκαναν υπέρβαση του εαυτού τους. Και κατάφεραν να πάνε στο Παρίσι γιατί το ήθελε όλο τους το είναι. Δούλεψαν πολύ σκληρά και ανταμείφθηκαν. Διότι ακόμα και η συμμετοχή είναι εμπειρία ζωής απ’ όλες τις απόψεις.

Ξέχωρα, όμως, από αυτό οι Ολυμπιονίκες μας έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας και ιδιαίτερα για τα νέα παιδιά που θέλουν να μοιάσουν σ’ έναν Τεντόγλου, σ’ έναν Πετρούνια και σ’ έναν Καραλή. Αυτοί οι γίγαντες κρατούν την Ελλάδα στα χέρια τους!

Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτούς τους αθλητές; Για τον Θρύλο της γυμναστικής, τον Πετρούνια, που έγινε ο μοναδικός στη ιστορία του αθλήματος με τρία μετάλλια σε ισάριθμες Ολυμπιάδες. Για τον αθλητή φαινόμενο, τον Τεντόγλου, τον σύγχρονο Καρλ Λιούις. Για τον Καραλή που νίκησε την κατάθλιψη, τον ρατσισμό και τους τραυματισμούς. Για τον Χρήστου, τον πρώτο Ελληνα με ασημένιο μετάλλιο στην κολύμβηση. Για τον τζουντόκα μας από την Οσετία, τον αγαθό γίγαντα Τσελίδη που όταν πάτησε το πόδι του στην Αθήνα ζήτησε συγνώμη επειδή ακόμα δεν ξέρει να μιλά ελληνικά. Για τον Κουρουγκλίεφ, για τους κωπηλάτες μας, τον  Παπακωνσταντίνου με τον Γκαϊδατζή και την Φίτσιου με την Κοντού. Αλλά και τ’ άλλα παιδιά που έδωσαν τα πάντα για το καλύτερο.

Είμαστε μια τόσο μικρή χώρα, αλλά πολύ μεγάλη στην αθλητική παράδοση και τις διαχρονικές επιτυχίες. Αυτή την εποχή η Ελλάδα πρωταγωνιστεί σε τόσα και τόσα αθλήματα. Στο μπάσκετ βρίσκεται στην ελίτ, το ίδιο στο πόλο, στην γυμναστική, την κολύμβηση, η κωπηλασία μας σκίζει, ο στίβος μας έχει λαμπρό παρόν και μέλλον, το ίδιο η ιστιοπλοΐα στην οποία είμαστε πρώτη παγκόσμια δύναμη στις κατηγορίες της Ανάπτυξης, στο τένις, στο τζούντο, το καράτε, το τάε κβον το, την σκοποβολή, στη ξιφασκία, στην πάλη.

Για τον πληθυσμό της, τις οικονομικές της δυνατότητες, τις αθλητικές εγκαταστάσεις και γενικά τις υποδομές της η Ελλάδα έχει ξεπεράσει τον εαυτό της. Δεν το αναφέρω αφηρημένα,  μιλούν τα αποτελέσματα. Έχουμε απίστευτες ικανότητες και μπορούμε να καταφέρουμε πολλά αν παρέχουμε στους πρωταθλητές μας τα στοιχειώδη. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών στέκονται στα πόδια τους από τη δική τους προσωπική προσπάθεια και τη στήριξη των δικών τους ανθρώπων και ιδιωτών χορηγών. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα  είναι Ολυμπιονίκες ψυχής!