Με αιφνιδίασε ευχάριστα ο Παναθηναϊκός στο χθεσινό του παιχνίδι με τη Μπότεφ. Και για την έκταση του σκορ και για τη φιλοσοφία του στο συγκεκριμένο ματς.

Η ομάδα του Αλόνσο ήταν επιβλητική και με το καλημέρα του ματς δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης και ελπίδας στους Βούλγαρους. Όπως θα πρέπει να είναι ένας κανονικός Παναθηναϊκός που παραδοσιακά έχει το όνομα στην Ευρώπη και οφείλει να επιβάλλει τον ρυθμό του σε τέτοια ματς.

Ο Παναθηναϊκός του Αλόνσο ήταν γρήγορος στην κόντρα, ουσιαστικός στο παιχνίδι των συνεργασιών και αποτελεσματικός. Μια ομάδα που χαίρεσαι να τη βλέπεις και ας μην είχε Ιωαννίδη, ούτε Τετέ και Μαξίμοβιτς από την αρχή.

Ο Ινγκασον έβαλε μια τάξη στην άμυνα και ο Τσέριν απέδειξε γιατί θεωρείται κλειδί στο κέντρο. Τρέχει συνεχώς και ταιριάζει με τον Αράο.

Ο δε Τζούρισιτς πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις και στέλνει το μήνυμα στον προπονητή του ότι μπορεί να καπαρώσει μια θέση στην ενδεκάδα.

Ο Αγιαξ είναι μια διαφορετική ομάδα, δύσκολη και έμπειρη, αλλά ο χθεσινός Παναθηναϊκός μπορεί να το παλέψει κι ό,τι προκύψει.

Η ΑΕΚ ναι μεν πέτυχε τέσσερα τέρματα με κορυφαίο τον Λιβάι, όμως παρουσίασε ξανά αμυντικές αδυναμίες κόντρα σε μια πολύ αδύνατη αντίπαλο. Το φωνάζω δυο χρόνια ότι υπάρχει θέμα και δεν βλέπω γιατρειά.

Επιμένω ότι η Ενωση χρειάζεται στόπερ από το πάνω ράφι και σημαντική βελτίωση ανασταλτικά από τους μέσους. Υπάρχουν κενά στην μεσαία γραμμή.

Επιθετικά, πάντως, η ΑΕΚ έχει πολλές λύσεις και μην ξεχνάμε ότι ο Αλμέιδα δεν είχε στην Ανδόρα Λαμέλα, Περέιρα, Πινέδα και Ελίασον.

Το πρόβλημα της Ενωσης είναι καθαρά αμυντικό και η χαλάρωση σε ορισμένα κομμάτια του παιχνιδιού.

Η Νόα από την Αρμενία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ομάδα του Αλμέιδα.