Στον μοναδικό Γκάλη, τον μεγάλο Γιαννάκη, τον ξεχωριστό Φάνη και τ’ άλλα παιδιά οφείλουμε όλο αυτό που ζούμε αυτές τις ημέρες με τους τελικούς του πρωταθλήματος στο μπάσκετ.

Σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια η εθνική μας ομάδα λύγισε την υπερδύναμη τότε Σοβιετική Ενωση και  ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης.

Αυτόν τον θρίαμβο εξαργυρώνουμε στην εποχή μας με τη γιγαντομαχία Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού και όχι μόνο. Κάτω από διαφορετικές συνθήκες τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πολύ καλύτερα και με περισσότερες ομάδες μας σε υψηλό επίπεδο. Πάλι καλά, όμως, που διαθέτουμε δύο ομάδες από τις κορυφαίες στην Ευρώπη και ο κόσμος είναι τυχερός που βλέπει μεγάλα ματς και η πλειοψηφία αποδοκιμάζει τους λίγους που με διάφορους τρόπους επιδιώκουν την… ανωμαλία.

Απόψε θα γίνει ο τελευταίος τελικός. Ένα μικρό προβάδισμα λόγω έδρας το έχει ο Παναθηναϊκός, όμως σε τέτοια ματς μετράνε άλλα πράγματα. Αυτός που το θέλει περισσότερο θα είναι και ο νικητής. Εντάξει οι προπονητές, τα συστήματά τους, οι συνεχείς αλλαγές τους στο παρκέ κι ένα σωρό άλλα, όμως προέχει η ψυχολογική κατάσταση συνολικά της ομάδας και σε τι βραδιά θα βρεθούν οι προσωπικότητες των ομάδων.

Αναμένεται ένα παιχνίδι που θα κόψει την ανάσα. Προσωπικά περίμενα πώς και πώς την έναρξη του Euro, αλλά απόψε η οθόνη μου θα είναι στην ΕΡΤ3. Ό,τι  προλάβω από το Γερμανία – Σκωτία μετά το τέλος του ματς στο ΟΑΚΑ. Λογικό είναι να δω τον τελικό των τελικών που  θα είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι φέτος στην Ευρώπη.

Ευχή μου είναι να απολαύσουμε έναν αγώνα αντάξιο του ονόματος των δύο ομάδων με νικητή τον καλύτερο. Ο κόσμος πρέπει να σταθεί στο ύψος του και αυτό περιμένω. Όπως έγινε και την περασμένη Τετάρτη στο ΣΕΦ.

Να μας σχολιάζουν οι Ευρωπαίοι για το μπάσκετ που παίζουμε, τους παικταράδες που διαθέτουμε κι όχι για τα θλιβερά γεγονότα του παρελθόντος που μας γύριζαν πολλά χρόνια πίσω.