Λόγω επικαιρότητας με το μπάσκετ δεν πρόλαβα να ασχοληθώ με τον τελικό του ποδοσφαίρου που ήταν ένα τεράστιο μηδεινικό σε όλα του.

Κατ’ αρχάς οργανωτικά ήταν άθλιος. Οι αστυνομικοί ήταν πολύ περισσότεροι από όσους βρέθηκαν εντός του Πανθεσσαλικού. Οπαδοί του Αρη βρήκαν τον τρόπο να μπουν παράνομα στο γήπεδο, η ομάδα τους δεν πήγε να παραλάβει τα μετάλλια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαιτησία, ο πρόεδρός τους κυνηγούσε τη Φραπάρ, τα φώτα στους προβολείς είχαν πρόβλημα κι ένα σωρό άλλα. Μιλάμε για το απόλυτο ξενέρωμα.

Αλλά και αγωνιστικά ακόμα χειρότερα. Κι από τις δυο ομάδες. Ο Παναθηναϊκός το πήρε γιατί εκμεταλλεύτηκε την αριθμητική του υπεροχή.  Ως εικόνα δεν βλεπόταν.

Το ίδιο και ο Αρης. Για ένα τέταρτο έπαιξε με παίκτη παραπάνω και ο Μάντζιος φοβήθηκε να πάρει το ρίσκο. Μισό αιώνα περιμένουν οι αρειανοί έναν τίτλο και ο προπονητής τους δεν έκανε το αυτονόητο. Να ανεβάσει ακόμα τον ρυθμό και να πιέσει τον Παναθηναϊκό. Κάτι που έκανε λογικότατα ο Κόντης όταν ο Αρης έμεινε με 9 παίκτες.

Η δε Φραπάρ τα έκανε μαντάρα. Έδειχνε φάουλ στον Παναθηναϊκό και το εκτελούσε ο Αρης. Και το ανάποδο.

Μιλάμε για μια γραφική φιγούρα. Κι υποτίθεται ότι είναι στην ελίτ της ΟΥΕΦΑ.

Στις δε κόκκινες ήταν 100% λάθος αυτή του Νταρίντα. Και στην αποβολή του Ζουλ, ο Μπακασέτας έπρεπε να πάρει κίτρινη, γιατί κλώτσησε τον παίκτη του Αρη στη μέση.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Καρυπίδης και ο κάθε Καρυπίδης μπορεί να μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο και να προσπαθεί να προπηλακίσει την Φραπάρ και τον κάθε διαιτητή. Ντροπή. Ήταν απαράδεκτο και να δείτε ότι από εδώ και στο εξής θα δυσκολευτούμε ακόμα περισσότερο να φέρουμε καλούς ξένους διαιτητές.

Ευχή όλων μας να μην ξαναδούμε τέτοιο τελικό. Η νέα ΕΠΟ οφείλει να πράξει το αυτονόητο. Ο τελικός να διεξάγεται κάθε χρόνο στο ουδέτερο ΟΑΚΑ με κόσμο. Τελεία και παύλα.