Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους αυτό που πέτυχε ο Παναθηναϊκός ήταν κόντρα στη μπασκετική λογική. Από την 17η θέση το 2023 και μια μαύρη τριετία βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης.

Πρόκειται για άθλο. Μια τελείως νέα ομάδα να φτάσει εκεί που δεν… μπορούσε μέσα σε 8 μήνες. Και, μάλιστα, να κερδίσει ολοκάθαρα και σπαθάτα τη βασίλισσα Ρεάλ.

Οι πάντες είδαν ότι μόλις οι πράσινοι πίεσαν την Ρεάλ στην περιφέρεια το σκηνικό άρχισε να αλλάζει.

Οι παίκτες της ισπανικής ομάδας δεν έχουν μάθει να ακολουθούν στο σκορ. Κι όταν βρέθηκαν πίσω τα έχασαν. Ούτε τα λέι απ έβαζαν.

Ήρθε η κατάρρευσή τους από έναν απίστευτο Παναθηναϊκό που έκανε την ισπανική ομάδα μια μπουκιά.

Ο Σλούκας έκανε το παιχνίδι της ζωής του και έδωσε απαντήσεις. Ο Ναν ήταν εκεί όταν χρειάστηκε. Ο φοβερός Λεσόρ. Ο Γκραντ το κάτι άλλο. Ο Μήτογλου, ο Καλαϊτζάκης, ο Ερνανγκόμεθ, ο Παπαπέτρου, ο Βιλντόζα που χάλασε το μυαλό του συμπατριώτη του Καμπάτσο. Οι πάντες συνέβαλαν σε αυτή την ιστορική επιτυχία.

Αλλά για εμένα το σημείο αναφοράς του επτάστερου είναι ο Αταμάν. Από την πρώτη ημέρα που ανακοινώθηκε μιλούσε για την κούπα και την έφερε στην Αθήνα.

Δεν έχει ξαναγίνει. Όλη τη χρονιά έπαιζε με ένα 5άρι και μέχρι τη Μακάμπι το πολύ με 7 παίκτες. Μετά άνοιξε κάπως το ροτέισον και του βγήκε.

Δεν παίζεται ο άνθρωπος. Στην πιάτσα λένε ότι τακτικά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν είμαι ειδικός. Ξέρω, όμως, ότι είναι αποτελεσματικός και εμπνέει τους παίκτες του. Έχει τον τρόπο του να τους ετοιμάζει πνευματικά κι αυτό αποδείχθηκε χθες μετά από το δεύτερο δεκάλεπτο και μέχρι το φινάλε του ματς. Μια ομάδα ρολόι που χαίρεσαι να τη βλέπεις. Απόλαυση ήταν το Τριφύλλι.

Σκεφτείτε ο Τούρκος να είχε κι άλλον Λεσόρ η, κι άλλον μεγάλο σουτέρ. Με την ενίσχυση που θα κάνει σε λίγες μέρες ο Γιαννακόπουλος, ο Παναθηναϊκός θα πάει να το πάρει και του χρόνου.

Δεν θα παίζεται αυτή η ομάδα και ο κόσμος δικαιολογημένα θα παραληρεί.

Ένα τεράστιο μπράβο σε όλους στον Παναθηναϊκό. Είναι άξιος βασιλιάς της Ευρώπης και στο χέρι του είναι να διατηρηθεί στον θρόνο του.