Όλοι στενοχωρηθήκαμε για την χθεσινή αποτυχία της εθνικής ομάδας, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν το αξίζαμε.

Εντάξει, η διαδικασία των πέναλτι είναι ρουλέτα, αλλά το ερώτημα είναι γιατί να φτάσουμε εκεί.

Η Γεωργία είχε σχέδιο να οδηγήσει τον αγώνα στα πέναλτι και τα κατάφερε σχετικά εύκολα. Μας παγίδεψε.

Το καταλαβαίνω ότι ο Πογιέτ και οι παίκτες του είχαν τον φόβο της κόντρας η, του λάθους. Και μέχρι ενός ορισμένου σημείου καλά πήγαν το ματς.

Αλλά μετά την είσοδο του Κωνσταντέλια η Εθνική όφειλε να ρισκάρει. Να ανέβει ακόμα περισσότερο και να πιέσει τους αντιπάλους της.

Ο άσος του ΠΑΟΚ δεν είχε συμπαραστάτη. Ο δε Πογιέτ έκανε λάθος αλλαγή του Ιωαννίδη με τον Γιακουμάκη.

Η ομάδα μας έπρεπε να είχε δυο επιθετικούς και τον Μπακασέτα από πίσω τους κι όχι να παίζει ουσιαστικά δεξί χαφ και να δίνει πάσες στον Ρότα! Το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει.

Έτσι όπως παίζαμε η Γεωργία δεν είχε πρόβλημα να μας αντιμετωπίσει. Μας εξαφάνισε από τον άξονα και δεν είχαμε ουσία από τα άκρα.

Σε όλο το ματς μέχρι και την παράταση είχαμε ένα δοκάρι με την κεφαλιά του Μαυροπάνου και ένα σουτ του Μπακασέτα.

Όταν, λοιπόν, αδυνατείς να κερδίσεις αυτή τη Γεωργία, πώς λες ότι  άδικα δεν προκρίθηκες;

Στα δικά μου μάτια η Ελλάδα ήταν κατώτερη των περιστάσεων και δεν δικαιούται να μιλά για ποδοσφαιρική αδικία. Αυτό θα ίσχυε αν ήταν συντριπτικά καλύτερη και είχε χάσει γκολ με το τσουβάλι.

Ίσα ίσα που από δικά μας λάθη κινδυνέψαμε να δεχθούμε γκολ.

Αποδείχθηκε ότι το 5-0 σε βάρος του Καζακστάν χάλασε το μυαλό κάποιων παικτών. Πίστεψαν ότι με τον άλφα η, βήτα τρόπο το γκολ θα έρθει. Και την πατήσαμε.

Τρέξαμε, είχαμε ενέργεια, το θέλαμε πολύ, αλλά δεν ξέραμε το πώς.

Η Γεωργία έπαιξε πίσω από τη μπάλα, όμως όχι φουλ άμυνα. Υπήρχαν χώροι, αλλά δεν τους εκμεταλλευτήκαμε γιατί εμείς τρέμαμε μήπως «φάμε» την αντεπίθεση.

Δεν είδα κανέναν ηγέτη Μπακασέτα, όπως τον αποκαλεί ο Πογιέτ, και ο Τσιμίκας ήταν απογοητευτικός για τα δεδομένα του ονόματός του.

Τα μεγάλα ονόματα δεν τράβηξαν. Και ο προπονητής δεν έκανε τίποτε να σπρώξει την ομάδα.

Για εμένα κακώς την κράτησε μακριά από την εστία της Γεωργίας. Λες και ήταν ικανοποιημένος που το ματς πήγε στα πέναλτι.

Ακόμα κι εκεί μιλούσε η γλώσσα του σώματος. Δεν είχαμε προετοιμαστεί σωστά και μοιραία ήρθε ένας ακόμη αποκλεισμός από μια σαφώς κατώτερή μας ομάδα. Κοιμηθήκαμε όπως στρώσαμε…