Αποφεύγω να γράφω για τους αγώνες του μπάσκετ, διότι δεν είμαι ειδικός.

Σήμερα, όμως, κάνω μια εξαίρεση, λόγω της τεράστιας νίκης του Παναθηναϊκού μέσα στη Μαδρίτη.

Είδα το ματς και απόλαυσα μια ομαδάρα από τα παλιά. Θυμήθηκα τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς που νικούσε τους πάντες και τα πάντα.

Αυτό ένιωσα βλέποντας το παιχνίδι. Κι ειδικά όταν η Ρεάλ πήγε να γυρίσει το ματς στις αρχές του τρίτου δεκάλεπτου. Τότε ο Παναθηναϊκός έδειξε χαρακτήρα και πόσο μεγάλη ομάδα είναι.

Δεν γνωρίζω να σας κάνω βαθιά ανάλυση του ματς. Ξέρω ότι ο Σλούκας ήταν πραγματικός Σλούκας, ο Λεσόρ ανήμερο θηρίο και ο Ναν ένας σταρ με όλη τη σημασία της λέξης.

Αλλά για εμένα ιδιαίτερα κομβικοί ήταν και ο Γκριγκόνις στην άμυνα, ο Μήτογλου, ο Παπαπέτρου όσο έπαιξε, αλλά και ο αδικημένος Χουάντσο.

Δεν μπορώ να προβλέψω πού θα το πάει ο Παναθηναϊκός, αλλά αυτή η νίκη θα απογειώσει ψυχολογικά τον Αταμάν και τους παίκτες του.

Λογικά θα λένε από μέσα τους ότι από τη στιγμή που κερδίσαμε τη Ρεάλ στο σπίτι της μπορούμε να κερδίσουμε τους πάντες.

Κι έτσι είναι. Αυτός ο Παναθηναϊκός είναι ικανός για όλα.  Ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Εξαιρετική στην άμυνα και αποτελεσματική στην επίθεση.

Αξίζουν σε όλους στο Τριφύλλι πολλά μπράβο. Η συνέχεια τους ανήκει, αρκεί να μην καβαλήσουν το καλάμι, διότι τότε είναι που θα την πατήσουν άσχημα και θα προσγειωθούν ανώμαλα…

Και σε αυτό το κομμάτι θα πρέπει να δουλέψει πολύ ο Αταμάν.