Γενιές και γενιές έχουν παρακολουθήσει την ημέρα της 25ης Μαρτίου την ταινία του 1971 για τον Παπαφλέσσα με βασικό πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Αλέκος Αλεξανδράκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Κάτια Δανδουλάκη, Λαυρέντης Διανέλλος και ένα λαμπερό καστ πρωταγωνιστών της πρώτης γραμμής του ελληνικού κινηματογράφου συναντήθηκαν σε μία ταινία αφιερωμένη στο έπος της ελληνικής επανάστασης.

Το ιλιγγιώδες ποσό που κόστισε η ταινία

Τα πιο ενδιαφέροντα, όμως, είναι όλα αυτά που δεν φαίνονται απαραίτητα στην υπερπαραγωγή δύο γεμάτων ωρών, όπως αναφέρεται σε σχετικό ρεπορτάζ της ΕΡΤ. Η ταινία έκοψε σχεδόν 300.000 εισιτήρια τη χρονιά που κυκλοφόρησε. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, δε, πήρε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας και αρτιότερης παραγωγής. Και όχι άδικα, αφού ο «Παπαφλέσσας» κόστισε 12 εκατ. δραχμές, ποσό αστρονομικό για την εποχή του, με υπερσύγχρονα μηχανήματα κινηματογράφησης από τη Γαλλία. Αυτό καθιστά την ταινία μία από τις μεγαλύτερες υπερπαραγωγές του ελληνικού σινεμά.

Μετακινήσεις με… ελικόπτερο

Η ταινία θεωρήθηκε η καλύτερη στιγμή στην καριέρα του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Ο ίδιος εκείνη την περίοδο ανέβαζε μαζί με τη Βουγιουκλάκη το έργο «Βασίλισσα Αμαλία» στο θέατρο Αλίκη, έτσι η παραγωγή τον έφερνε μετά την παράσταση με ελικόπτερο στη Λάρισα, στο στούντιο που γινόντουσαν τα γυρίσματα εσωτερικού χώρου, και τον ξαναγύριζε πίσω πάλι με ελικόπτερο για να προλάβει να είναι πάλι την επόμενη μέρα πίσω στην ελληνική σκηνή.

Τους έτριβαν τα πόδια με τσικουδιά και με ρακί την πλάτη για να… ζεσταθούν

Οι συνθήκες των γυρισμάτων, τα οποία κράτησαν σχεδόν τρεις μήνες, ήταν αρκετά σκληρές, καθώς ήταν χειμώνας και έκανε πολύ κρύο πάνω στα βουνά. Οι πρωταγωνιστές θυμούνται να ξυπνούν τέσσερις το πρωί για να προλάβουν την ανατολή του ήλιου και να τους τρίβουν με τσικουδιά τα πόδια και ρακί την πλάτη, ώστε να καταφέρουν να ζεσταθούν. Ο μόνος που επέμενε αγόγγυστα την ταλαιπωρία, ήταν ο παλαίμαχος ηθοποιός Λαυρέντης Διανέλλος.

Η Κάτια Δαδουλάκη και η δυσκολία της να ιππεύει άλογα λόγω της μυωπίας της

Η Κάτια Δανδουλάκη, όμως, ταλαιπωρήθηκε και με τ’ άλογα που έπρεπε να ιππεύσει. «Ήμουν αρκετά μύωψ εκείνη την εποχή, με εννιά βαθμούς μυωπία. Όταν γυρίζαμε πλάνα που ήμουν πάνω στο άλογο και το συνεργείο βρισκόταν διακόσια μέτρα μακριά, για να καταλάβω ότι έπρεπε να ξεκινήσω, μου κουνούσαν σημαίες» θυμάται η ηθοποιός.

Όσο για τις κάμερες φαίνεται ότι δεν είχαν καθόλου εμπιστοσύνη στην κινηματογραφική Κατερινιώ, καθώς, όταν την έβλεπαν να πλησιάζει με το άλογο, απομακρύνονταν, γιατί δεν ήξεραν που θα το καταφέρει να το σταματήσει. Παρόμοια εμπειρία είχε η ηθοποιός και με τα όπλα που έπρεπε να χρησιμοποιήσει. «Καλά όταν έπιασα καρυοφύλλι, η άσχετη, η ανίκανη, όλοι εκεί διασκέδαζαν πάρα πολύ. Αλλά έλεγα τι να κάνω; Θα το πιω και αυτό το ποτήρι» θυμάται, επίσης, η Κάτια Δανδουλάκη.