Κι όμως, στο δεύτερο ημίχρονο ο κόσμος είδε έναν Ολυμπιακό από τα παλιά.

Δεν έχει σημασία που απέτυχε να κερδίσει και σαφώς το αποτέλεσμα θεωρείται βαθμολογική ζημιά.

Αυτό που μετράει είναι ότι οι ερυθρόλευκοι αντέδρασαν στο 0-1, ισοφάρισαν και θα μπορούσαν να είχαν καθαρίσει το ματς.

Τα πρώτα 45 λεπτά ήταν του Βόλου. Μια καλοδουλεμένη ομάδα με καινούργιο ρόστερ η οποία βρήκε χώρους να κάνει το παιχνίδι της και να προηγηθεί.

Ο Ολυμπιακός ήταν πολύ χαλαρός. Ίσως και αλαζονικός και δικαιολογημένα ο κόσμος γιούχαρε τους παίκτες.

Τα χαφ δεν μάρκαραν, ο Βρσάλικο ήταν αρνητικός, ο Ρέαμπτσιουκ λίγος απέναντι στον Φερνάντεζ που οδεύει για ΠΑΟΚ, ο Μασούρας εξακολουθεί να είναι ντεφορμέ, μια ομάδα τελείως άνευρη, αργή και προβλέψιμη.

Το σκηνικό άλλαξε στην επανάληψη. Οι αλλαγές του Κορμπεράν βοήθησαν σημαντικά και ο Ολυμπιακός ήταν αγνώριστος προς το καλύτερο.

Έπαιξε μονότερμα, έβγαλε ένταση, ήταν γρήγορος, είχε ποικιλία στο παιχνίδι του κι έχασε ένα σωρό ευκαιρίες.

Τον αδικεί το 1-1 σύμφωνα με την εικόνα του δευτέρου ημιχρόνου.

Ο Ολυμπιακός έπαιζε μόνος του, δεδομένου ότι ο Βόλος «κρέμασε» και κρύφτηκε πίσω από τη μπάλα.

Η ημέρα με τη νύχτα σε σχέση με την ομάδα των πρώτων 45 λεπτών που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.

Στα δικά μου μάτια ο Ολυμπιακός του δευτέρου ημιχρόνου άφησε υποσχέσεις και το ερώτημα είναι γιατί πήρε μπρος με την έναρξη της επανάληψης.

Για παράδειγμα, ο Κούντε στην αρχή του ματς περπατούσε και στο δεύτερο ημίχρονο ήταν άλλος παίκτης.

Όπως γενικά όλη η ομάδα. Αυτό σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός έχει να δώσει πράγματα.

Με τον Ελ Αραμπί, τον Μπιέλ, ακόμα και τους Ροντρίγκες, Ντε Λα Φουέντε. Και με τον Μπόουλερ που είναι μπουκαδόρος.

Έχει λύσεις ο προπονητής. Σωστή διαχείριση χρειάζεται και δέσιμο της ομάδας που θέλει χρόνο. Η λογική λέει ότι σιγά σιγά θα βρει τα πατήματά της.