Προς το οριστικό φινάλε οδεύουν σιγά-σιγά οι «Άγριες Μέλισσες» και όλες οι ιστορίες θα αρχίσουν να κλείνουν μία-μία. Μία από αυτές είναι και του Δούκα Σεβαστού, του ισχυρού άντρα του κάμπου που στο τέλος θα βρει τον θάνατο, αλλά αυτός θα λειτουργήσει λυτρωτικά για εκείνον.

Ο Δούκας θα μπει τελικά φυλακή για τα εγκλήματά του και το τέλος θα του το δώσει η ίδια η Αντιγόνη, η οποία θα παραδεχτεί πως είχε ψευδομαρτυρήσει για χάρη του. Όλα θα αρχίσουν από τα στοιχεία που η Πηνελόπη καταφέρνει τελικά να συλλέξει και που αφορούν τη δολοφονία του Αλέξη Γραμματικού, αλλά και του Θέμελη κι εκεί είναι που θα χρειαστεί τη βοήθεια της πρώην συντρόφου του πατέρα της.

Άλλωστε, εκείνη της είχε δώσει την υπόσχεση πως αν ποτέ τη χρειαστεί, αυτή τη φορά θα τη βοηθήσει να βρει την άκρη του νήματος και επιτέλους οι ένοχοι να τιμωρηθούν. Έτσι, αυτή η στιγμή έρχεται και η Πηνελόπη ζητά από την Αντιγόνη να σταθεί στο πλευρό της. Πράγματι, εκείνη καταθέτει την αλήθεια, ότι δηλαδή είχε ψευδομαρτυρήσει για το βράδυ του φόνου του Θέμελη, ενώ αποκαλύπτει και όλα όσα έμαθε για την εμπλοκή και την ενοχή του Δούκα για το δυσάρεστο αυτό γεγονός.

Η αρχή του τέλους για τον Δούκα Σεβαστό έχει αρχίσει κι εκείνος περνάει ξανά από δίκη, αλλά αυτή τη φορά όλα τα στοιχεία είναι και εναντίον του και αδιάσειστα, χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση. Η τιμωρία για τον άλλοτε ισχυρό άντρα θα είναι τα ισόβια. Ο Νικηφόρος (που θα παντρευτεί ξανά), ο Κωνσταντής και η Πηνελόπη θα έχουν μια γλυκόπικρη γεύση από αυτή την ετυμηγορία.

Ως Σεβαστός χαίρονται που τιμωρήθηκε για τα εγκλήματά του, αλλά ως πατέρας τους νιώθουν πίκρα για όλα! Από την άλλη, η Μυρσίνη φέρει βαρέως αυτή την απόφαση. Μένει μόνη της, χωρίς άντρα, χωρίς παιδιά και χωρίς περιουσία, με μόνη παρέα τις αναμνήσεις της και την Αγορίτσα που θα συνεχίσει να τη φροντίζει. Η αρχόντισσα του Διαφανίου θα χάσει το μυαλό της και θα γίνει σκιά του εαυτού της.

Ο μεγαλύτερός της φόβος, να πεθάνει σαν την πεθερά της, γίνεται πραγματικότητα. Και μέσα σε όλα το τελειωτικό χτύπημα έρχεται όταν οι Σεβαστοί μαθαίνουν πως ο Δούκας πέθανε στο κελί του από ανακοπή καρδιάς. Ο ίδιος δεν άντεξε το βάρος όλων όσων έκανε και η καρδιά του τελικά τον πρόδωσε. Κάτι, βέβαια, που λειτούργησε λυτρωτικά για εκείνον, καθώς οι μόνες σκέψεις που έκανε το κελί ήταν τα τρομερά εγκλήματά του και οι ενοχές για τις τόσες ζωές που άδικα κατέστρεψε.

Τα παιδιά του συγκλονίζονται και τον θρηνούν. Άλλωστε, το αίμα νερό δεν γίνεται, όπως και η Μυρσίνη που όσα κι αν συνέβησαν μεταξύ τους, όσα βαριά λόγια κι αν αντάλλαξαν, εκείνος ήταν πάντα ο άντρας της ζωής της. Και χωρίς εκείνον η ζωή και γι’ αυτήν δεν έχει κανένα νόημα πια.