Ο Μίμης Βασιλειάδης έγραφε το 1931 στον πρώτο Ύμνο του Ολυμπιακού “Φτερά στα πόδια, καρδιά µες στα στήθια που δώσαν θριάµβους σαν παραμύθια”.

Ολυμπιακοί Αγώνες

632 π.Χ. Το αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας είναι γεμάτο από θεατές. Οι τέσσερεις αθλητές είναι έτοιµοι για τον αγώνα δρόµου του ενός σταδίου (192 µέτρα). Ο έφηβος στη γραµµή εκκίνησης κοιτάζει τους ρωμαλέους αθλητές δίπλα του. Δεν φοβάται, εἶναι έτοιμος.

Το σύνθημα εκκίνησης δίνεται και ξεκινάει σαν ανθρώπινο βέλος. Τερµατίζει εύκολα πρώτος ενώ οι θεατές παραληρούν. Οι Ελλαδονίκες απονέµουν δάφνινο στεφάνι στον έφηβο (όχι κλαδί αγριελιάς) για να τιμήσουν το Μαντείο των Δελφών και τους συγγενείς αγώνες των Πυθίων.

ΤΟ ὀνομά του γίνεται ξακουστό σε όλες τις ελληνικές πόλεις και ονομάζεται Αθάνατος. 

Ο Δαφνοστεφανωμένος έφηβος ξεκινάει το ταξίδι του για να επισκεφθεί όλες τις ελληνικές πόλεις.

Φθάνει στο Ανάλατο (Φάληρο) στις 22 Απριλίου 1827. Βρίσκεται στην µέση µιας συµπλοκής μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. 

Δεν καταλαβαίνει για πιο λόγο σκοτώνονται γιατί αυτός έχει λάβει µέρος σε αγώνες ειρήνης. Το βλέμμα του καρφώνεται στον πολεμιστή αρχηγό των Ελλήνων που καλπάζει πάνω στο άλογό του µε τα µακριά του μαλλιά να ανεµίζουν θυμίζοντας αρχαίο Έλληνα θεό.

Ο πολεμιστής το βλέπει και χαμογελάει. Είναι άφοβος και πολεμάει χαμογελώντας. Τότε ένα προδοτικό βόλι ριγµένο από Έλληνα εφιάλτη τον βρίσκει στην βουβωνική χώρα. Είναι ένα από εκείνα τα βόλια που πληγώνουν συνεχώς την Ελλάδα αλλά δεν μπορούν να την σκοτώσουν.

Ο πολεμιστής πέφτει απὀ το ἀλογό του και ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος γονατίζει, τον παίρνει στην αγκαλιά του και του κρατάει το κεφάλι.

Το άλικο αίμα του γιου της καλόγριας τρέχει και βάφει τα νερά του Φαλήρου που ανταριάζουν.

Η θάλασσα του Πειραιά κοκκινίζει. Ο Καραϊσκάκης κοιτάζει τον έφηβο χαμογελώντας και του λέει “Γνωρίζω τον αίτιο, κι αν ζήσω παίρνοµεν χάκι (εκδίκηση) είδε και πεθάνω ας µου κλάσει τον πούτσο κι αυτός”.

Ο έφηβος χαϊδεύει το κεφάλι του πολεμιστή. Εκείνη τη στιγµή η ιστορία σταματάει να αναπνέει. Ο χρόνος “παγώνει” και ένας θρύλος γεννιέται, ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.

1925. Ο Πειραιάς αποτελείται απὀ ένα ανθρώπινο μωσαϊκό, εργάτες, µεροκαματιάρηδες, πρόσφυγες, ρεµπέτες, αλάνια, ναυτικοί, ταξιδιώτες αλλά και δαιµόνιοι έµποροι, αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες, καραβοκύρηδες, βιομήχανοι.

Στις 10 Μαρτίου 1925 η ταβέρνα του Μοίρα στις οδούς Καραολή-Δημητρίου και Καραΐσκου είναι κατάµεστη.

Πραγματοποιείται ταυτόχρονα η συνέλευση των μελών του Πειραϊκού ποδοσφαιρικού Οµίλου και του Οµίλου Φιλάθλων Πειραιώς. Σκοπός της συνέλευσης είναι η ίδρυση µιας νέας ομάδας που θα αποτελέσει αντίπαλο δέος για τις οµάδες της Αθήνας. Στην συνέλευση παίρνουν µέρος όλα τα επιφανή “παιδιά του Πειραιά”.

Πολλοί κάνουν προτάσεις για την ονομασία της νέας ομάδας µε συνθετικό το όνοµα Πειραιάς. Τότε σηκώνεται ο αξιωματικός του Ναυτικού Και πρωτοπόρος Αεροπόρος Νότης Καμπέρος λέγοντας “το όνοµα της ομάδας πρέπει να εἰναι τέτοιο ώστε να αγκαλιάσει όλη την Ελλάδα. Προτείνω το όνοµα Ολυμπιακός για να συμβολίζει το πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων, το σφρίγος, την δύναμη και την ευγενή άμιλλα”.

Η πρόταση γίνεται δεκτή µε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Αμέσως µετά σηκώνεται ο Μιχάλης Μανούσος (βιομήχανος και μετέπειτα Δήμαρχος Πειραιά) και συμπληρώνει “Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς”.

Ο Γιάννης Ανδριανόπουλος σπουδαγµένος στο Κέμπριτζ στην Αγγλία φωνάζει “με τα χρώματα κόκκινο και άσπρο είναι τα χρώματα του Κέμπριτζ που σημαίνουν τα χρώματα της υπεροχής και της νίκης”. Όταν έκανε την πρόταση δεν μπορούσε να ξέρει ότι το κόκκινο του Ολυμπιακού θα γινόταν το αίμα στις φλέβες της Ελλάδας γιατί η ιστορία του Ολυμπιακού είναι συνυφασμένη µε την ιστορία της Ελλάδας,

Η αποδοχή είναι ομόφωνα απ’ όλους. Οι συγκεντρωμένοι ρωτάνε “με τι έμβλημα,;”. Είναι ἡ στιγµή που ο Αθάνατος δαφνοστεφανωμένος έφηβος ανοίγει την πόρτα της ταβέρνας και μπαίνει µέσα. Ακολουθεί πανζουρλισµός, όλοι αγκαλιάζονται και γίνονται ένα µε τον έφηβο. Έτσι καθιερώνεται το έμβλημα του Ολυμπιακού, ο δαφνοστεφανωµένος έφηβος µε τα 18 φύλλα δάφνης στο κεφάλι. Τα δεκαοκτώ φύλλα της δάφνης συμβολίζουν: τη δόξα, τη νίκη, την τιµή, την τελειότητα, την αθανασία, την επιτυχία, την εξουσία.

Τα δεκαοκτώ φύλλα εἶναι το άθροισµα των ιερών αριθμών 10 και ᾶ που σύμφωνα µε την Πυθαγόρεια φιλοσοφία συμβολίζουν την αιωνιότητα, την αρμονία, τον κόσµο, τον ουρανό, το Θεό, την μοίρα.

Τα χρώματα του Ολυμπιακού. Το κόκκινο συμβολίζει την ζωική ενέργεια, το πάθος, τη νίκη χωρίς συμβιβασμούς, την δύναμη, την περιπέτεια, είναι το χρώμα της φωτιάς και του αίματος. Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα, την ευγενή ἁμιλλα, την ελπίδα, την αναγέννηση, τον δίκαιο ανταγωνισμό. Η πόρτα της ταβέρνας του Μοίρα ανοίγει και η νέα ομάδα ξεχύνεται σαν παλιρροϊκό κύμα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του και απλώνεται καλύπτοντας όλη την Ελλάδα από την µία άκρη ως την άλλη.

Επίσηµα τυπικά ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου 1925 µε την υπ’ αριθμ. 1247 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά. Αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και έγινε το λαοφιλέστερο σωματείο της Ελλάδος.

Η δημοτικότητά του ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα γεωγραφικά όρια του Πειραιά και η ύπαρξη του πλήθους των οπαδών του δηλώνει και την ανάπτυξη της ομάδας στη συνείδηση των Ελλήνων όχι µόνο στα αστικά κέντρα αλλά και στην επαρχία.

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι το πιο μαχητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Η δύναμη του Ολυμπιακού είναι ο κόσμος του. Ο Ολυμπιακός στην Ελλάδα έχει κατακτήσει εκατοντάδες τίτλους σε όλα τα οµαδικά αθλήματα, τους περισσότερους απὀ οποιονδήποτε άλλο ελληνικό σύλλογο.

Μόνο στο ποδόσφαιρο έχει κατακτήσει

-44 πρωταθλήματα Ελλάδος

-12 κύπελλα Ελλάδος

-4 Σούπερ καπ Ελλάδος

338 Κύπελλα Μεγάλης Ελλάδος

-1 Βαλκανικό Κύπελλο

(Το κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος ήταν µια ετήσια ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ του

κυπελλούχου Ελλάδος και του Κυπελλούχου της Κύπρου).

Το μπάσκετ, το βόλεϊ και το πόλο κάνουν τον Ολυμπιακό γνωστό σε όλον τον πλανήτη.

Οι Ευρωπαϊκές διακρίσεις πολλές και οι θρίαµβοι πολλοί. Οι ήττες και η πίκρα λίγες.

Ο Ολυμπιακός παίρνει το προσωνύμιο Θρύλος το 1959 από τις έξι (6) συνεχείς κατακτήσεις του πρωταθλήματος της Ελλάδος σπάζοντας το ρεκόρ της Γιουβέντους που είχε κατακτήσει 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1930 — 1935.

Από την ηµέρα της ἱδρυσής του ο Ολυμπιακός χρησιμοποιεί σαν γήπεδο το ποδηλατοδρόµιο που κατασκευάστηκε το 1895 για τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες και αργότερα μεγάλωσε µε διαπλάτυνση και χρησιμοποιήθηκε σαν ποδοσφαιρικό γήπεδο. Τον Ιούνιο του 1938 μετονομάζεται σε γήπεδο Γ. Καραϊσκάκη και το 1953 ανασκευάζεται σε γήπεδο χωρητικότητας 22.000 θέσεων.

Το νέο στάδιο Καραϊσκάκη κατασκευάστηκε το 2004 σε χρόνο ρεκόρ 14 µηνών απὀ την έναρξη της κατεδάφισης του παλιού σταδίου και μεταμορφώθηκε σε ένα υπερσύγχρονο στάδιο χωρητικότητας 32.115 θεατών. Η ΠΑΕ Ολυμπιακός έχει την χρήση του για 49 χρόνια απὀ το 2004 µέχρι το 2053.

Πολλοί µεγάλοι αθλητές φόρεσαν την φανέλα του Ολυμπιακού σε όλες τις εποχές και σε όλα τα αθλήματα. Έχει αναδείξει δεκάδες ολυμπιονίκες, παγκόσμιους πρωταθλητές, πρωταθλητές Ευρώπης, Μεσογειονίκες, Βαλκανιονίκες περισσότερους απὀ κάθε άλλο ελληνικό σύλλογο και εκατοντάδες πανελληνιονίκες.

Όμως µία περίπτωση αθλητή Φωτίζει µε την λάμψη της την ιστορία του Ολυμπιακού. Του Νίκου Γόδα.

Ο Νίκος Γόδας γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά. Ασχολήθηκε από μικρός µε το ποδόσφαιρο και το 1942 ήταν ο βασικός μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού. Την ίδια περίοδο συμμετέχει στην Εθνική Αντίσταση και το 1944 γίνεται λοχαγός του ΕΛΑΣ, παίρνει µέρος στις µάχες της Ηλεκτρικής Εταιρείας εναντίον των Γερμανών.

Το 1945 αρρωσταίνει από πνευμονία και πηγαίνει στην Αθήνα. Εκεί τον “καρφώνουν”, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο (οι προδότες είναι η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα. Αυτό το “φρούτο” παράγεται όσο κανένα άλλο προϊόν στην Ματωμένη Ελληνική γη). Μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας όπου παραμένει για 3 χρόνια. Αρνείται να υπογράψει “Δήλωση μετάνοιας” για να σωθεί και παραμένει πιστός στα ιδανικά του.

Κυριακή 19 Νοέμβρη 1948 ξημερώματα. Ο Γόδας οδηγείται για εκτέλεση και ζητάει: “Να µου ρίξετε και να µε δολοφονήσετε µε την φανέλα του Ολυμπιακού. Να µη µου δέσετε τα µάτια για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας µου πριν τη χαριστική βολή”.

Γράφει ένα γράµµα στην οικογένειά του “Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά µου” φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα µε τον δαφνοστεφανωµένο έφηβο οδηγείται στο νησάκι Λαζαρέτο 2 ναυτικά µίλια έξω απὀ την Κέρκυρα. Τον στήνουν στον τοίχο της “παναγίας της Ναζαρέτ” της µικρής εκκλησίας που υπάρχει στο Λαζαρέτο.

Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται απὀ σπουδαστές της σχολής εφέδρων αξιωματικών πεζικού της Κέρκυρας.

Ο Γόδας τους κοιτάζει και χαμογελάει, δεν φοβάται. Ο επικεφαλής δίνει την εντολή “επισκοπόν”. Ο Γόδας φωνάζει “Ζήτω ο Ολυμπιακός, ζήτω ο Δημοκρατικός Στρατός, ζήτω το ΚΚΕ”. Σηκώνει µε το χέρι του την φανέλα και φυλάει τον Δαφνοστεφανωμένο έφηβο.

Ο επικεφαλής δίνει την εντολή “ΠΥΡ” εκείνη τη στιγµή κατεβαίνει ο Δαφνοστεφανωμένος έφηβος και τον αγκαλιάζει. Οι σφαίρες δεν τον πονάνε γιατί τον προστατεύει η ερυθρόλευκη φανέλα. Είναι οι ίδιες σφαίρες που πληγώνουν συνεχώς την Ελλάδα. Ο Γόδας λυγίζει τα γόνατα και πέφτει. Ο επικεφαλής του δίνει την χαριστική βολή. Ο Γόδας αγκαλιά µε τον έφηβο, πετάει στην αιωνιότητα.

Η θυσία του Γόδα εἶναι πάνω απὀ τα ανθρώπινα όρια φωτεινό παράδειγµα ήρωα που δεν απαρνείται τις ιδέες και τα ιδανικά του. ήταν µόνο 28 ετών. Αθάνατος.

8/2/1981 ο Ολυμπιακός παίζει στο Καραϊσκάκη µε την ΑΕΚ. Είναι καταιγιστικός και κερδίζει µε 6-0. Ακράτητος ενθουσιασμός στις εξέδρες. Στη θύρα 7 επικρατεί πανζουρλισµός, όλοι θέλουν να φθάσουν στη θύρα 3 για να αποθεώσουν τους θριαµβευτές. Επικρατεί συνωστισµός. Οι αρμόδιοι δεν έχουν αφαιρέσει τα τουρνικέ από τη θύρα 7 µε αποτέλεσµα η θύρα 7 να είναι σχεδόν κλειστή.

Ένα γλίστρηµα στα λεία τσιµεντένια σκαλοπάτια και όσοι βρίσκονταν κοντά άρχισαν να κατρακυλούν στις σκάλες. Όσοι ακολουθούσαν µη γνωρίζοντας τι συμβαίνει µπροστά συνέχιζαν να κατεβαίνουν κατά δεκάδες ποδοπατώντας τους πεσµένους και τους στριµωγμένους. Πριν την έξοδο της θύρας 7 όλοι έγιναν µία µάζα. Αποτέλεσμα 21 νεαροί άνθρωποι να βρουν τραγικό θάνατο από ασφυξία και πολτοποίηση.

Οι νεκροί είναι:

Τουμανίδης Παναγιώτης (14 ετών], Σκλαβούνης Κώστας (146 ετών), Παναγούλης Ηλίας (17 ετών], Αμίτσης Γεράσιμος (18 ετών), Κανελλόπουλος Γιάννης (18 ετών], Λεωνιδάκης Σπύρος [18 ετών), Σπηλιόπουλος Γιάννης (149 ετών], Φίλος Νίκος (19 ετών), Διαλυνάς Γιάννης (20 ετών], Μάχας Βασίλης (20 ετὠν], Λούπος Ευστράτιος (20 ετών), Κωστόπουλος Μιχάλης (21 ετών), Χαϊρατίδου Ζωγραφούλα (23 ετών], Ανδριώτης Σπύρος (24 ετών), Καρανικόλας Κώστας (26 ετών), Μάριου Μιχάλης (27 ετών], Μπίλας Κώστας 28 ετών), Πιτσόλης Αναστάσιος [30 ετών), Κουρουπάκης Αντώνης [34 ετών), Χατζηγεωργίου Χρήστος (34 ετών), Αδαμόπουλος Δημήτρης (41 ετών].

Οι στιγμές αυτές θα σηµαδέψουν την ελληνική ιστορία. Ἠταν η µόνη ηµέρα που ο δαφνοστεφανωµένος έφηβος δάκρυσε: Το δάκρυ του ήταν το δάκρυ όλης της Ελλάδας για την ανείπωτη τραγωδία.

Είναι η πιο μαύρη σελίδα του ελληνικού αθλητισμού.

Η ελεγχόμενη δικαιοσύνη πονηρή και ανοιχτοµάτα δεν έλαβε επίσηµη θέση, δεν απέδωσε ποτέ ευθύνες στους αρμόδιους και άφησε στις χαροκαμένες οικογένειες πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Τα παιδιά της θύρας 7 που πέθαναν ἁδικα ήταν κάτι παραπάνω απὀ απλοί φίλαθλοι, ήταν φωτεινά αστέρια που φωτίζουν µέχρι σήµερα µε το υπέρλαµπρο Φως της νιότης τους όχι µόνο της ιστορίας του Ολυμπιακού αλλά και την ιστορία της Ελλάδας.

Κοιτάζουν απὀ Ψηλά μαζί µε τον Γόδα και τον έφηβο κάθε αγωνιστική δραστηριότητα του Ολυμπιακού και χαµογελάνε, Αξίζουν τον μέγιστο σεβασμό µας για τη θυσία τους. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Ο ύμνος του Ολυμπιακού αποτυπώνει πιστά και τη ιστορία του.

“Θρύλε των γηπέδων Ολυμπιακέ

δαφνοστεφανωμένε µεγάλε και τρανέ,

έχεις δύναμή σου Ολυμπιακέ,

τον πύρινο σου κόσµο που δεν λυγά ποτέ”

Προσπάθησα να είμαι ακριβοδίκαιος µε την ιστορία του Ολυμπιακού αλλά η ιστορία ενός θρύλου περιέχει και συμβολισμούς. Με αγάπη, σεβασμό και εκτίµηση στον Ολυμπιακό και τον κόσµο του.

                                                                                                                                     Τραπεζικός