Όλη η Σερβία βρίσκεται σε πένθος τις τελευταίες ημέρες. Από την στιγμή δηλαδή που γνωστοποιήθηκε ο θάνατος του Ντούσαν Ίβκοβιτς σε ηλικία 77 ετών. Ένας από τους κορυφαίους προπονητές στην ιστορία της Ευρώπης άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της περασμένης Πέμπτης, ενώ η κηδεία του θα γίνει αύριο στο Βελιγράδι.

Σήμερα μερικοί από τους πιο κοντινούς φίλους του συγκεντρώθηκαν στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στον “Ντούντα”.

Η αίθουσα γέμισε από τις κορυφαίες μπασκετικές προσωπικότητες, όχι μόνο της Σερβίας, αλλά συνολικά της Ευρώπης. Μεταξύ αυτών οι: Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, Δημήτρης Ιτούδης, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Ζόραν Σάβιτς, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, Νίκολα Πέκοβιτς, Σβέτισλαβ Πέσιτς, Ντούσκο Βουγιόσεβιτς, Ράσο Νεστέροβιτς, Ντέγιαν Τομάσεβιτς, Βλάντο Τζούροβιτς και Νόβιτσα Βελίτσκοβιτς. Το “παρών” έδωσε κι ο Πρόεδρος της Σερβίας, Αλεκσάνταρ Βούτσιτς.

Στην πρώτη σειρά, η οικογένειά του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Η σύζυγός του, Νένα, μαζί με τους δύο γιους του, Πέτρο και Παύλο. Μαζί τους, ο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, που κάθισε δίπλα στην εκλιπούσα σύζυγο του “Ντούντα”. Πιο δίπλα, ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς με τον Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς, δύο από τους πιο στενούς φίλους του.

Σε έντονο συγκινησιακά περιβάλλον, με τη θλίψη να έχει γεμίσει τον χώρο για την απώλεια του Ντούσαν Ίβκοβιτς, ο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς ανέβηκε στο βήμα και είπε: “Είμαι εδώ με την ιδιότητα του προέδρου της Ομοσπονδίας, η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν αυτή που είναι χωρίς εκείνον. Όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ καρπώνεται τα “φρούτα” της δικής του δουλειάς. Τον αγαπώ και τον σέβομαι. Ήταν ο πρώτος που συμβουλευόμουν κάθε φορά”.

Από την πλευρά του, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς τόνισε πως “Έφυγε ο άνθρωπος που ήταν τα πάντα για μένα: δάσκαλος, προπονητής, νονός, φίλος. Άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα πίσω του. Τον συνάντησα για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Με κάλεσε στην εθνική ομάδα.

Ακόμη και σήμερα, χρησιμοποιώ καθημερινά τις συμβουλές του. Ήξερε πώς να εξηγήσει στον άλλον αυτό που θέλει, πώς θα τον χαλαρώσει, ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Είναι κάτι που δεν έχω ξεχάσει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια. Όταν αποφάσισα να γίνω προπονητής, μου έδωσε την ευχή του”.