Ο χρόνος θα δείξει αν ο Πέδρο Μαρτίνς σκέφτεται σοβαρά να αλλάξει το σύστημα της ομάδας του. Το πείραμά του, πάντως, σε Λονδίνο με Αρσεναλ και Καραϊσκάκη με Αρη ήταν απόλυτα πετυχημένο.

Δεν έχει καμία σημασία που ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από τη συνέχεια του Γιουρόπα Λιγκ. Με τρία στόπερ νίκησε την Αρσεναλ, αλλά και τον Αρη παίζοντας από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου με παίκτη λιγότερο. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν το 3-4-3 ταιριάζει στους «ερυθρόλευκους».

Κι αυτό θα απαντηθεί όταν το ξαναδούμε σε κανονικές συνθήκες αγώνα. Δηλαδή να μην έχει προηγηθεί το 1-3 στο πρώτο ματς της Ευρώπης και να υπάρχει αριθμητική ισορροπία με τον αντίπαλο στα πλέι οφ.

Σε κάθε περίπτωση ο Μαρτίνς διαπίστωσε ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να ανταποκριθεί σε διάφορους σχηματισμούς. Πρώτα στο αγαπημένο του 4-3-3, μετά στο 4-2-3-1, στο 4-4-2 όταν παίζουν μαζί Ελ Αραμπί και Χασάν και τώρα στο καινούργιο 3-4-3.

Ένα σύστημα που θεωρείται αμυντικό, όμως δίνει τη δυνατότητα στην ομάδα να βρει περισσότερες επιθετικές λύσεις. Γιατί; Διότι οι ακραίοι μετατρέπονται σε κανονικούς εξτρέμ, προσφέρουν υπεραριθμία με τις εσωτερικές μετακινήσεις των επιθετικών και των εσωτερικών μέσων και δημιουργούνται προϋποθέσεις για το γκολ.

Και φυσικά αυτό γίνεται ανάποδα. Στην πίεση του αντιπάλου η τριάδα των στόπερ γίνεται πεντάδα με την οπισθοχώρηση των ακραίων, ενώ το 6άρι, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο έμπειρος Εμβιλά, ξέρει πότε και πώς να μπει ανάμεσα στα στόπερ η, ελάχιστα μπροστά τους και να υψώσει τοίχος.

Δεν είναι καθόλου εύκολο για μια ομάδα να προσαρμόζεται σε διαφορετικούς σχηματισμούς. Ο Ολυμπιακός τα καταφέρνει, διότι είναι πολύ καλά δουλεμένος κι έχει τον ίδιο προπονητή εδώ και τρεις σεζόν. Αυτό που έλεγα κι έγραφα εδώ και χρόνια. Ότι μια ομάδα θα δέσει όταν τη δουλέψει ένας τεχνικός για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Μαρτίνς, λοιπόν, ξέρει πολύ καλά τους παίκτες του και τι μπορούν να πετύχουν. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να δοκιμάζει. Και μεταξύ μας έτσι ακριβώς πρέπει να είναι ένας σύγχρονος προπονητής. Τολμηρός. Το έδειξε και με την οπισθοχώρηση του Ανδρούτσου που ήταν να φύγει, αλλά και με την τοποθέτηση του Χολέμπας στο κέντρο της άμυνας.

Σαφώς ο 36χρονος παίκτης παίζει πια με την εμπειρία του, όμως δεν ήξερε τη θέση και στάθηκε μια χαρά. Βρήκε τον χώρο του με τον Μπα και τον Παπασταθόπουλο. Ο Σωκράτης, αν κι ακόμα του λείπει ο ρυθμός, φαίνεται ότι είναι ένας παίκτης-ηγέτης στην άμυνα που κατέχει και πώς να «χτίζει» παιχνίδι.

Είναι μεγάλη ιστορία για τον Μαρτίνς και τον κάθε Μαρτίνς να έχει πλούσιο ρόστερ και εξαιρετικούς παίκτες. Ο Ολυμπιακός διαθέτει ποιότητα και στις τρεις γραμμές του. Αυτόματα λύνονται τα χέρια του προπονητή. Το μόνο που δεν θέλει είναι να αντιμετωπίσει τραυματισμούς. Διαφορετικά γνωρίζει πώς να κουμαντάρει την ομάδα του και να την σπρώξει στο να παίζει πιο ωραίο ποδόσφαιρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανακάλυψη του Πορτογάλου στη νέα θέση του Καμαρά. Τον έκανε ένα υπερσύγχρονο 8άρι που αλωνίζει τον αγωνιστικό χώρο και η  χρηματιστηριακή του αξία καθημερινά εκτοξεύεται. Πολλά μπράβο στον Αφρικανό, όμως πρώτα δούλεψε το μάτι του Μαρτίνς και η επιμονή του να βγάλει πράγματα από τον Καμαρά. Οι πάντες ξέρουν ότι θα είναι ο επόμενος ο οποίος θα γεμίσει το ταμείο του Ολυμπιακού. Το αξίζει και το δικαιούται.