Παρά ένα… τριάντα. Άρχισε χθες και ολοκληρώνεται απόψε στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 29ο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου, μία διοργάνωση που από τότε που έγινε για πρώτη φορά στο νεόκτιστο τότε ΣΕΦ, είχε τη δική της σημασία και κατά περιόδους τη δική της λάμψη.

Βλέπετε, τα τελευταία 30 χρόνια από τον ελληνικό στίβο πέρασαν μεγάλοι πρωταθλητές, οι οποίοι στην καριέρα τους κατάφεραν να κατακτήσουν μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Στις μέρες μας ο ελληνικός στίβος δεν περνάει και την καλύτερη περίοδό του. Η κρίση έχει αφήσει τα σημάδια της. Σημάδια έχουν αφήσει και άλλα γεγονότα, που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν. Το θέμα, ωστόσο, είναι άλλο…

Όσοι παρακολούθησαν το Σάββατο τους αγώνες στο ΣΕΦ και έχει τύχει να δουν και αντίστοιχους αγώνες του παρελθόντος έφυγαν… θλιμμένοι από το φαληρικό Παλέ. Όχι γιατί αυτοί που αγωνίστηκαν δεν έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, αλλά διότι ήταν εύκολο να διαπιστωθεί ότι η κρίση που περνάει ο ελληνικός στίβος δεν είναι μόνο οικονομική.

Οι πρωταθλητές που αγωνίστηκαν το Σάββατο έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Για έναν θεατή δεν ήταν και λίγο να βλέπει τις προσπάθειες ενός παγκόσμιου πρωταθλητή, όπως του Κώστα Φιλιππίδη στο επί κοντώ ή του Κύπριου  – εδώ και περίπου δύο χρόνια – Δημήτρη Χονδροκούκη στο ύψος. Δεν ήταν λίγο να βλέπει τις προσπάθειες στο μήκος του πρωταθλητή Ευρώπης Λούη Τσάτουμα και την κούρσα του 35χρονου Περικλή Ιακωβάκη, ο οποίος αγωνίστηκε στα 400μ, του κλειστού στίβου, ύστερα από περίπου 15 χρόνια. Για τον τελευταίο η παρουσία του ίσως αποτέλεσε και τον συνδετικό κρίκο με το ένδοξο παρελθόν του κλασικού αθλητισμού στην πατρίδα μας, έστω και αν ο Περικλής αγωνίστηκε για πάρει το τελευταίο μετάλλιο στην καριέρα του στον κλειστό στίβο και να τον δουν και τα δύο υπέροχα παιδιά του να τρέχει και πάλι σε μία κούρσα. Η υπόκλισή του στο τέλος της κούρσας του (ήταν δεύτερος) και το ζεστό χειροκρότημα απ’ όλους στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ήταν η καλύτερη εικόνα για όσους… γνωρίζουν από στίβο.

Κατά τα άλλα ο κόσμος ήταν λιγοστός στο ΣΕΦ. Απουσίαζαν ακόμα και άνθρωποι που συνέδεσαν το όνομά τους με τον ελληνικό στίβο, πρόσφεραν πολλά, αλλά βρίσκονται στο περιθώριο. Στον ΣΕΓΑΣ ίσως γνωρίζουν τους λόγους που συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Από την μεγάλη αίθουσα του σταδίου Ειρήνης και Φιλίας «απουσίαζε»… η θέρμανση. Απουσίαζαν ορισμένες παράλληλες εκδηλώσεις (από αυτές που δεν κοστίζουν ούτε ευρώ) που βοηθούν στην προσέλευση του κόσμου, γενικώς «απουσίαζε» ο ενθουσιασμός. Όχι στην αρένα, αλλά στις εξέδρες.

Στίβος στην Ελλάδα δεν είναι μόνο η διεξαγωγή του διεθνούς μαραθωνίου της Αθήνας. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν αυτό στον ΣΕΓΑΣ, ίσως καταφέρουν να σώσουν και τους αγώνες στον κλειστό και στον ανοικτό στίβο. Σε αντίθετη περίπτωση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού του 2016 η προσέλευση θεατών θα είναι μικρότερη.

Και κάτι ακόμα: Το ενδιαφέρον για ένα άθλημα φαίνεται από το ενδιαφέρον που δείχνουν τα media για το άθλημα και τους αγώνες του. Αν στον ΣΕΓΑΣ είναι ευχαριστημένοι από την προβολή του πανελληνίου πρωταθλήματος κλειστού στίβου, τότε το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όχι για τα media, αλλά για τον ελληνικό στίβο…