Έχω τοποθετηθεί ότι καθαρά ποδοσφαιρικά, ως θέαμα, προτιμώ να βλέπω τον Μέσι. Αυτό, όμως, δεν με εμποδίζει να αναγνωρίζω τον τεράστιο Ρονάλντο.

Και δεν σας κρύβω ότι δεν ένιωσα την παραμικρή έκπληξη για τον χθεσινό θρίαμβο της Γιουβέντους.

Γιατί; Πρώτα πρώτα τη θεωρώ μια πολύ μεγάλη ομάδα, η οποία τα… έσπρωξε για τον παικταρά για να αυξήσει τις ελπίδες της να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ.

Άρα, ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα έκανε τα πάντα για να προχωρήσει στη διοργάνωση.

Κι έπειτα εκτιμώ ότι αυτή η Ατλέτικο αδικεί τον εαυτό της. Καλά έκανε ο Σιμεόνε και έφτιαξε μια σκληρή ομάδα, όμως από τη στιγμή που με το σπαθί της ανέβηκε επίπεδο θα έπρεπε να προσαρμόσει ανάλογα το στιλ του παιχνιδιού της.

Δεν γίνεται να διαθέτει τόσους καλούς παίκτες και να παίζει ακόμα πίσω από τη μπάλα. Αυτοκτονεί.

Όλη η Γιουβέντους είχε βγει μπροστά και η Ατλέτικο όφειλε να την κτυπήσει στην κόντρα η, έστω να κρατήσει μπάλα.

Οι Ισπανοί ήταν αυτοί που έβαλαν τους Ιταλούς στην περιοχή τους. Και το πλήρωσαν πολύ ακριβά από έναν παίκτη που εδώ και χρόνια τους πληγώνει.

Βγάζω το καπέλο μου στον Πορτογάλο, όμως ο Σιμεόνε δεν φρόντισε να τον περιορίσει σωστά. Ούτε έστησε την ομάδα του κατά τέτοιο τρόπο που να μην έχει τόσο παθητικό ρόλο.

Σε κάθε περίπτωση ο Ρονάλντο απέδειξε ότι και στα 34 του χρόνια ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να είναι και αθλητής με όλη τη σημασία της λέξεως και να κάνει όνειρα σαν να είναι παιδί.

Πέντε Τσάμπιονς Λιγκ έχει κατακτήσει ο Ρονάλντο και χθες έκανε σαν να το κυνηγάει για πρώτη φορά.

Έβαλε πάνω απ’ όλα την ομάδα, έδωσε και την ψυχή του και στο τέλος δικαιώθηκε.

Όχι μόνο για την προσπάθειά του και τα τρία γκολ, αλλά για την επιλογή του να διαλέξει τη Γιουβέντους. Προφανώς κάτι έβλεπε σε αυτή την ομάδα ο πρώην άσος της Ρεάλ.

Αν μη τι άλλο ο Πορτογάλος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για κάθε ποδοσφαιριστή που σέβεται τον εαυτό του και μέχρι το τέλος της καριέρας του θέλει να βρίσκεται στην κορυφή η, έστω να επιδιώκει τους προσωπικούς του στόχους.

Τα πάντα γίνονται αν προσέχεις, αν δουλεύεις σκληρά και αγωνίζεσαι με αυτοπεποίθηση.

Ο 34χρονος Ρονάλντο δείχνει τον δρόμο. Μου είναι αδιάφορο τι κάνει στην προσωπική του ζωή η, γιατί έχει αυτό το στιλάκι του διαφορετικού σταρ.

Εγώ τον κρίνω στους αγωνιστικούς χώρους κι εκεί το παλικάρι δίνει παράσταση.

Το όνομά του θα γραφτεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου με χρυσά γράμματα και το αξίζει.