Σούμποτιτς: «Γι’ αυτό κατρακύλησε ο Άρης» 04/01/2019 Σε δραματικό σημείο βρίσκεται ο Άρης, ο άλλοτε αυτοκράτορας του ελληνικού μπάσκετ και μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες όλων των εποχών στον εγχώριο, και όχι μόνο, αθλητισμό. Η μία ήττα διαδέχεται την άλλη και πλέον οι “κίτρινοι” είναι προτελευταίοι στη βαθμολογία της Α1, προσδοκώντας μέσα στο 2019 “ανάσταση νεκρών”. Τα δρώμενα στον σύλλογο παρακολουθεί με το δικό του ενδιαφέρον ο Λευτέρης Σούμποτιτς, από τις άρρηκτα δεμένες με την ιστορία και το κύρος του συλλόγου προσωπικότητες. Ο Ελληνοσλοβένος που ως παίκτης έχει κατακτήσει δέκα εγχώριους τίτλους με τους Θεσσαλονικείς και αγωνιστεί μαζί τους σε δύο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ενώ ως προπονητής τους σήκωσε το Κύπελλο Κόρατς το 1997, με δηλώσεις του στην “Real News” κατέθεσε την άποψή του για τους λόγους που οδήγησαν το άλλοτε κραταιό αυτό σύνολο στην αβεβαιότητα και την παρακμή. “Νομίζω ότι το απαγορευτικό των μεταγραφών που είχε φέτος ο Άρης του στοίχισε πολύ” τονίζει στην αρχή ο “Πίξι”. “Περιορισμός στις επιλογές σημαίνει αυτομάτως λιγότερες ενδεδειγμένες λύσεις και ερχομό παικτών όχι κυρίως από το πάνω ράφι. Όταν χτίζεται έτσι μια ομάδα, ξεκινά με μειονέκτημα τη σεζόν, το μόνο σίγουρο. Ο δεύτερος λόγος που πιστεύω ότι συνέβαλε στις κακές επιδόσεις της είναι η συχνή αλλαγή προπονητών. Από τη στιγμή που ο εκάστοτε κόουτς δεν έχει τη δυνατότητα και τον χρόνο να δουλέψει για να αποδώσει έργο, τότε συχνά το σύνολο αναστατώνεται και η έλλειψη σταθερότητας μόνο κακό του κάνει. Ελπίζω, πάντως, και το λέω με όλη μου την καρδιά, ο Άρης να συνέλθει γρήγορα και να επιστρέψει εκεί που αξίζει, σε τροχιά επιτυχιών και διακρίσεων. Είναι πολύ μεγάλο μέγεθος για να χαθεί έτσι και δεν θέλω ούτε ν’ ακούω για υποβιβασμό στην Α2, δεν το σκέφτομαι καν αυτό. Υπάρχει ένας κόσμος που τη λατρεύει την ομάδα του και μια ιστορία σπουδαία που δεν μπορεί και δεν θα σβήσει τόσο απλά. Αυτοί που διοικούν θα τις βρουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα και αισιοδοξώ πως δεν θ’ αργήσουν να το κάνουν. Όταν φοράς το σήμα του Άρη, είτε παράγοντας του είσαι, είτε προπονητής, είτε παίκτης, οφείλεις να γνωρίζεις που ανήκεις και ότι πάντα πρέπει να ανταποκρίνεσαι στις αυξημένες απαιτήσεις του” καταλήγει. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ