Συνέντευξη στο περιοδικό People παραχώρησε η Έλλη Στάη και μεταξύ άλλων, μίλησε για τον ρόλο της ως επαγγελματίας καριέρας, ως μητέρα και ως σύ­ζυγος.

Ποιος είναι ο πιο δύσκολος ρόλος για εσένα;

«Ο πιο δύ­σκολος ρόλος έχει να κάνει με τις προτεραιό­τητες που βάζεις. Εγώ είχα δύο προτεραιότη­τες όπως εξελίχθηκε η ζωή, γιατί, καμιά φορά, οι αποφάσεις είναι και ασυνείδητες, ειδικά στα πιο νεανικά χρόνια. Ήταν το παιδί μου και η δουλειά μου. Παρόλο που παντρεύτηκα αρ­κετές φορές, είμαι ένας μοναχικός άνθρωπος στην ουσία μου. Τα δύο στοιχήματα που δεν ήθελα να χάσω –και δεν τα έχασα– ήταν το παιδί μου και η δουλειά μου. Αυτά κατέκλυσαν τη ζωή μου. Ε, είναι full time job και το ένα και το άλλο.»

Για το «μοναχικός άν­θρωπος» μου κάνει εντύπωση…

«Αν μιλάμε για τις σχέσεις αντρών και γυναικών, αυτές οι σχέσεις είναι και πολύ ανταγωνιστικές. Και εί­ναι δύσκολο να κρατή­σεις τα κομμάτια της ανεξαρτησίας σου. Ίσως εκεί προσέκρουσα, γιατί έχω πολύ έντονη την ανάγκη της ανεξαρτησίας και της ατομικότητας. Γι’ αυτό σου λέω πως τελικά, στο βάθος μου, είμαι μοναχικό άτομο. Όχι ότι αγάπησα τη μοναξιά. Κα­θόλου. Έζησα και με ανθρώπους κοντά μου κι έχω και μια ατομικότητα ουσια­στική. Αλλά ο πυρήνας μου είναι ατομι­κός. Είμαι εγώ και ο εαυτός μου. Μοναχικότητα εννοώ πως στη ζωή συ­νομιλείς με τον εαυτό σου. Σε ό, τι κι αν κάνεις, γυρνάς προς εσένα για να αντλή­σεις δύναμη, να διαλογιστείς και να ανα­λογιστείς τα πράγματα».

Μήπως ήσουν εσύ αντα­γωνιστική με τους άντρες;

«Ε, τώρα πώς το βλέπεις; Το αντίθετο! Οι άντρες ήταν ανταγωνιστικοί με μένα και μου συνέβη αρκετές φορές. Η ανταγωνι­στικότητα έχει μια θετική πλευρά, όταν προχωράνε δύο άνθρωποι. Αν κάποιος αισθανθεί ότι μένει πίσω, μπορεί να το δει αρνητικά ανταγωνιστικά. Όπως και αν πιστεύει πως μια γυναίκα δεν χρειάζεται να δίνει τόσο βάρος στην καριέρα της. Αυτό είναι το «παραδοσιακό» που υπάρ­χει ακόμη.»