Είναι ο άνθρωπος που έμαθε την Ευρώπη να τρώει συσκευασμένο κρουασάν. Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος έχει καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να επεκτείνει τις δραστηριότητες του σε 35 χώρες του εξωτερικού. 

Ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Chipita εντοπίζεται συχνά στους εντός έδρας αγώνες του Παναθηναϊκού στη Θύρα 3, αφού παρίσταται όποτε το επιτρέπουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του.

Όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις τον Παναθηναϊκό, έχουν επίγνωση ότι ο Θεοδωρόπουλος είναι ένας από τους ελάχιστους οι οποίοι είχαν συνδράμει οικονομικά τον Γιάννη Αλαφούζο, από την πρώτη ημέρα εμπλοκής του στην ΠΑΕ.

Στη φανερή βοήθεια του, ένα από τα προϊόντα του διαφημίζεται στο πίσω μέρος της φανέλας του Παναθηναϊκού έναντι ενός σημαντικού ποσού, γεγονός που τον καθιστά εκ των βασικών χορηγών της ΠΑΕ.

Επιπροσθέτως, τα γραφεία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός στεγάζονται σε δικά του γραφεία στο Μαρούσι, με το ενοίκιο να είναι συμβολικό επί της ουσίας. Πρόκειται για μία συμβολή του Σπύρου Θεοδωρόπουλου στην προσπάθεια για την οικονομική εξυγίανση του Τριφυλλιού.

Από εκεί και πέρα, ορισμένες πηγές πληροφόρησης υποστηρίζουν ότι ο Θεοδωρόπουλος συμμετέχει σε μικρό βαθμό στη χρηματοδότηση της ΠΑΕ, είτε μέσω δωρεών στη Συμμαχία, είτε μέσω εταιρίας που κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών.

Ο κ. Σπ. Θεοδωρόπουλος είναι γέννημα θρέμμα της μεσοαστικής Αθήνας τη δεκαετία του ’50. Γεννήθηκε το 1957 και μεγάλωσε στη Νεάπολη, και ανάμεσα στα Εξάρχεια (που καμία σχέση με τα σημερινά δεν είχαν τότε), στον Λυκαβηττό και στη Λ. Αλεξάνδρας.

Ο πατέρας του είχε γαλακτοπωλείο το οποίο είχε κληρονομήσει από τον παππού του και ο ίδιος μαζί με τον αδελφό του μεγάλωσαν σε εμπορικό περιβάλλον, γεγονός που διαμόρφωσε και τον ίδιο σε επίπεδο επιχειρηματικής αντίληψης.

Το 1973 έχασε ξαφνικά τον πατέρα του και αναγκάστηκε να σηκώσει το βάρος της οικογένειάς του. Δύο χρόνια αργότερα μπήκε στην ΑΣΟΕΕ (το σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και τέλειωσε τις σπουδές του εργαζόμενος σε διάφορες δουλειές για να μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Το 1981 είναι χρονιά-σταθμός για την επαγγελματική του σταδιοδρομία αφού προσλαμβάνεται ως υπάλληλος σε μια εταιρεία ζαχαρωδών προϊόντων, όπου και μαθαίνει από πρώτο χέρι τη λειτουργία του χώρου των τροφίμων.

Μάλιστα σε κάποια φάση θα αναλάβει και διευθυντικό πόστο στη μικρή αυτή εταιρεία καταλαβαίνοντας με ταχύτητα τις εξελίξεις και το μέλλον του κλάδου των τροφίμων.

Ωστόσο το 1986 αφήνει για λίγο τα τρόφιμα και ασχολείται με τις εισαγωγές σπίρτων από την Ιταλία αφού τότε είχε καταργηθεί το μονοπώλιο του ελληνικού Δημοσίου στα σπίρτα. Αρχίζει να εισάγει από τη γειτονική χώρα τα περιβόητα σπίρτα που άναβαν παντού, όπου και αν τα ακουμπούσες, όπου και αν τα έσυρες. Εκτός από την πρακτική χρησιμότητά τους, τα σπίρτα αυτά έγιναν και παιχνίδι στα χέρια των πιτσιρικάδων, με αποτέλεσμα οι πωλήσεις τους να εκτοξευθούν στα ύψη.

Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, όταν η εισαγωγή τους απαγορεύθηκε για λόγους ασφαλείας, ο κ. Θεοδωρόπουλος βρέθηκε μεν χωρίς σπίρτα αλλά με ένα γερό κομπόδεμα στην άκρη.

Με αυτά τα χρήματα και με ένα «τολμηρό» δάνειο χωρίς εγγυήσεις που του είχε δώσει τότε ο μακαρίτης ο Καψάσκης από την Τράπεζα Εργασίας αγοράζει το 1987 μια μικρή βιοτεχνία στο Μοσχάτο που έφτιαχνε γαριδάκια. Ηταν η Chipita, η πρώτη απόπειρα που έκανε στον χώρο των τροφίμων ως καθαρόαιμος επιχειρηματίας.

Το εγχείρημα πήγαινε πολύ καλά, τα γαριδάκια έκαναν θραύση στα σχολεία και το μέλλον φάνταζε λαμπρό. Ξαφνικά όμως η κατάσταση άλλαξε όταν το υπουργείο Παιδείας απαγόρευσε να πωλούνται γαριδάκια στα σχολεία.

Οι πωλήσεις μειώθηκαν κατακόρυφα, η Chipita βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και ο κ. Θεοδωρόπουλος έκανε τη μεγάλη παραγωγική στροφή στην παραγωγή ατομικού κρουασάν και αργότερα στα bake rolls για να σώσει την επιχείρησή του. Αυτή η επέκταση σε παρεμφερή αλλά όχι όμοια προϊόντα ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες συνταγές στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σχεδόν 10 χρόνια αργότερα, το 1998, η Chipita αρχίζει να σπάει τα ταμεία στη Γερμανία.

Εξάγει ατομικά κρουασάν, mini κρουασάν και bake rolls στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αγορά και είναι στις εξαγωγές πρώτη και μακριά από τους ανταγωνιστές της. Για να ολοκληρώσει το δίκτυο διανομής ο κ. Θεοδωρόπουλος αναπτύσσει συνεργασία με την Pepsico, η οποία έχει οργανωμένη παρουσία σε 124 χώρες σε όλον τον πλανήτη. Ετσι η «μικρή» Chipita από την Ελλάδα αποκτά έντονη παρουσία σε περισσότερες από 25 χώρες στην Ευρώπη και στην Αφρική.

Το 1994 η εταιρεία εισάγεται στο Ελληνικό  Χρηματιστήριο. Τα επόμενα 16 έτη η εταιρεία αναπτύσσει πολλά νέα προϊόντα και διεθνοποιείται με εξαγωγές σε πολλές χώρες. Κυρίως όμως με εργοστάσια σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία, ΗΠΑ και Νιγηρία, καθώς και με συνεργασίες σε Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία και Μεξικό.

Το 2006 η CHIPITA συγχωνεύεται με τη ΔΕΛΤΑ, τη GOODY’S και τον ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗ,  δημιουργώντας τη VIVARTIA και τo 2007 η VIVARTIA εξαγοράζεται από τη MIG. Από την 01/09/06 έως 15/04/2010 διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος της Vivartia ABEE. 

Το καλοκαίρι του 2010 ο κύριος Θεοδωρόπουλος μαζί με τον όμιλο Olayan, αλλά και με άλλους Ελληνες επιχειρηματίες εξαγοράζει εκ νέου την Chipita.

Σήμερα είναι μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και του ΣΕΒ.  Κατά το παρελθόν έχει διατελέσει Πρόεδρος της Ένωσης Εισηγμένων Εταιρειών και Αντιπρόεδρος της ΕΧΑΕ.