Ο Σταμάτης Βούλγαρης γράφει για την ΑΕΚ που διαψεύδει όλους τους… ειδήμονες, για την εξαιρετική πορεία μίας απίστευτης παρέας, για τον αρχιτέκτονα της επιτυχίας και τη διοίκηση που έχει δείχνει ότι σέβεται τον κόσμο και την ιστορία του συλλόγου

Στο «Ερνστ Χάπελ» η ΑΕΚ έγραψε μία ακόμα «χρυσή» σελίδα στον βαρύ τόμο της ιστορίας της. Δεν έκανε κάτι μικρό το βράδυ της Πέμπτης η «Ένωση». Αρκεί να σκεφτεί κανείς που ήταν πριν από λίγα χρόνια. Δεν είναι μακρινό το 2013, όπου κινδύνευε με αφανισμό. Και χθες, στη Βιέννη, απέδειξε γιατί έχει τόσο βαρύ όνομα. Γιατί αυτά τα τρία μαγικά γράμματα, δεν καταλαβαίνουν από τίτλους, μπάτζετ και fake «επενδύσεις»!

Η ΑΕΚ έχει ουσιαστικά τρία ματς ακόμα για να αφήσει πίσω της το 2017, αλλά η γεύση από το νέκταρ είναι ήδη στο στόμα όλων στον οργανισμό του «δικεφάλου». Από τη μέρα που το τιμόνι πέρασε στον Μανόλο Χιμένεθ, αυτή η ομάδα ομορφαίνει εξελίσσεται, ανοίγει τα φτερά της και πετάει ψηλά! Διαψεύδει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο όλους αυτούς τους… μυαλοπώληδες που έλεγαν ότι δε θα αντέξει μέχρι τον Οκτώβριο, θα ξεφουσκώσει το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο δε θα υπάρχει πουθενά. Έχουν και άλλους μήνες να χρησιμοποιήσουν πάντως. Του… 2018!

Η ΑΕΚ που κρατάει τρία καρπούζια στα χέρια της. Που έχει καταφέρει τόσα πολλά, έχοντας «πληγωθεί» πολύ από τραυματισμούς. Του Μάνταλου και του Γιόχανσον, αλλά και όλων των υπόλοιπων που για λίγο ή περισσότερο χρόνο έμειναν εκτός πλάνων. Του Τσιγκρίνσκι, του Λαμπρόπουλου, του Τσόσιτς… Αφαιρέστε από τους υπόλοιπους διεκδικητές του τίτλου, δύο βασικά στελέχη και ελάτε να ξανακάνουμε κουβέντα για το τι μπορούνε να πετύχουν.

Το μεγάλο «όπλο» της ΑΕΚ είναι τα αποδυτήριά της. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, την ιστορία τη γράφουν οι παρέες. Και η παρέα που υπάρχει στα αποδυτήρια της ΑΕΚ είναι από τις πιο δεμένες. Δεν κάνουν όλοι παρέα με όλους. Υπάρχουν διαφορετικοί χαρακτήρες, άλλος πιο βαρύς, άλλος πιο πλακατζής. Όμως από την ώρα που θα μπούνε στο γήπεδο, γίνονται ένα. Μία γροθιά!

Αυτό το δέσιμο το είχε πετύχει στη νέα εποχή της ΑΕΚ ο Τραϊανός Δέλλας. Βασιζόμενος κυρίως -για να μην πω μόνο- στο ελληνικό στοιχείο. Εκείνο που δεν είχε καταλάβει ωστόσο ήταν ότι μπορούσε να «παντρέψει» και άλλα πράγματα. Να κάνει δηλαδή ότι έκανε ο Μανόλο Χιμένεθ. Ο Ανδαλουσιανός προπονητής είναι ευλογία για την ΑΕΚ. Διότι είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ προπονητής. Δεν είναι στοίχημα ή… καμένο από το επαναλαμβανόμενο ζέσταμα φαγητό. Δουλεύει σε μία ομάδα που είναι απόλυτα νοικοκυρεμένη, σέβεται τον κόσμο της και κάνει ότι πρέπει. Έχει και αυτός τα… κουσούρια του, αλλά μεταξύ μας τώρα. Ποιος δεν έχει; Ποιος δεν κάνει λάθη στη δουλειά του; Ποιος μπορεί να πει ότι εγώ είμαι ο τέλειος.

Ο Χιμένεθ είναι παρορμητικός, αλλά σέβεται και αυτό αποδείχθηκε χθες και στη Βιέννη. Τη απαράδεκτη ενέργειά του στη Λεωφόρο τη μετάνιωσε. Έμεινε εκτός, ηρέμησε και σε ένα παιχνίδι το οποίο ήταν αξίας 2 και πλέον εκατ. ευρώ, έβγαλε τον καλύτερό του εαυτό! Υποδειγματική προετοιμασία και διάβασμα του αντιπάλου, απίστευτο στήσιμο, τρομερό κοουτσάρισμα, εξαιρετική διαχείριση του αγώνα. Τα credit πρέπει λοιπόν να πάνε εκεί που πρέπει. Στον «αρχιτέκτονα» της επιτυχίας! Στον άνθρωπο που δεν βγήκε να διεκδικήσει τίποτα για πάρτη του. Απολύτως τίποτα. Με ταπεινότητα, μοίρασε τα συγχαρητήρια σε όλους τους άλλους. Και με τη συμπεριφορά του αυτή τους έχει κερδίσει, όλους!

Στον «τελικό» της Βιέννης, όλοι όσοι αγωνίστηκαν, βρέθηκαν στον πάγκο ή παρακολούθησαν το ματς από την εξέδρα (σ. σ. οι τρεις πιτσιρικάδες), έδωσαν ότι καλύτερο είχαν. Έκαναν κατάθεση ψυχής στο γήπεδο, μετέδωσαν τη θετική τους ενέργεια και εμψύχωναν μαζί με αυτόν τον υπέροχο κόσμο που βρέθηκε και στην Αυστρία και ανάγκασε τους «εχθρούς» να υποκλιθούν στο μεγαλείο του! Τραγούδι, φωνή, συνθήματα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ρεσιτάλ στο γήπεδο, ρεσιτάλ και στην εξέδρα! Έτσι πρέπει να είναι σε κάθε ματς. Ξέρω θα πείτε ότι γκρινιάζω, αλλά ο λαός της ΑΕΚ σε Μιλάνο και Βιέννη, είναι αυτός που πρέπει να έχει η ομάδα δίπλα της όπου και αν παίζει!

Δε θέλω να αναφερθώ αναλυτικά σε παίκτες. Δε θέλω να αδικήσω κανέναν. Και οι… 21 ήταν υπέροχοι και αξίζουν συγχαρητήρια. Από τον Τσιντώτα που έκανε ντεμπούτο και πήρε 9,9 με άριστα το δέκα (σ. σ. έκανε λάθος μόνο στη φάση που βγήκε με τις γροθιές και αντί να διώξει τη μπάλα ψηλά, την έστειλε μπροστά), μέχρι τον Αραούχο που έχασε και πάλι το άχαστο και όσο και αν τον ψάχνουμε δεν τον βρίσκουμε στη φωτογραφία της 11άδας!

Θα ήθελα όμως να αναφερθώ στη διοίκηση. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης έχει δεχθεί τεράστια κριτική. Έχει κάνει όμως τεράστια προσπάθεια για να αναστήσει αυτό το club και να το βγάλει από την αφάνεια των προηγούμενων ετών. Δε θα αναφερθώ στο γήπεδο το οποίο θα είναι η απαρχή μίας νέας χρυσής εποχής για την ΑΕΚ. Έχει καταφέρει να του εξασφαλίσει την ισονομία στο ελληνικό πρωτάθλημα. Έχει αναγνωρίσει τα λάθη του και έχει ζητήσει συγγνώμη. Και παρότι ξεροκέφαλος, πεισματάρης και εγωιστής, όπως κάθε πετυχημένος, έπαθε, έμαθε και χρησιμοποίησε ότι καλύτερο για να «χτίσει» τη νέα ΑΕΚ. Μιλάει, ρωτάει και δεν μένει ικανοποιημένος από τα όσα βλέπει, διότι καταλαβαίνει πως αν αυτή η ομάδα ανοίξει τα φτερά της, δεν υπάρχουν όρια. Γιατί για τον αετό δεν υπάρχουν σύνορα. Μόνο η απεραντοσύνη του ουρανού!

Αυτό όμως που θα πρέπει να καταλάβουν οι φίλοι της ΑΕΚ, είναι ότι δεν τους πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν τους παραμυθιάζει με fake επενδύσεις. Με δήθεν μεταγραφές πολλών εκατομμυρίων που αποδεικνύονται δανεισμοί με ημερομηνία λήξης. Δεν βγαίνει ΠΟΤΕ μπροστά τις επιτυχίες. Τα credit πάνε σε όλους τους άλλους. Τον είδατε να σηκώνει το Κύπελλο; Να μιλάει μετά την πρόκριση της ΑΕΚ στους «32»; Θυμάστε πότε έβγαινε μπροστά; Όταν υπήρχαν δύσκολα. Και θα είναι ξανά εκεί για αυτά. Όταν και αν έρθουν.

Vamos bien λοιπόν… Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα!

ΥΓ: Τρελό πιλοτήριο. Εντελώς κιτρινόμαυρο. Ένα αεροπλάνο ΜΟΝΟ ΑΕΚ. Αποθέωση για όλους. Για τους παίκτες, τον προπονητή, τη διοίκηση και φυσικά τη Μυρτώ! Είναι αδικία και κρίμα από το Θεό. Χρειάζεται τεράστια δύναμη ψυχής για να κάνει κάποιος όσα εκείνη και η οικογένειά της. Μία βαθιά υπόκλιση για ένα υπέροχο πλάσμα και μία ευχή. Να γίνει ένα θαύμα για αυτό το κορίτσι.

ΥΓ 2: Για το μπάσκετ μόνο στενοχώρια. Για τον κ. Μανωλόπουλο είχα γράψει πως αυτό που με χαλάει είναι ότι είναι flat. Δεν γίνεται χάνεις κερδίζεις με 1 ή 20 πόντους να μην έχεις… σφυγμό. Δεν είναι δυνατόν! Αποδείχθηκε (ξανά) ότι είναι άλλο να είσαι assistant και άλλο head coach. Όσο για το ενδεχόμενο να πάμε με Σάκοτα μέχρι το τέλος της σεζόν, μόνο ως αστείο μπορώ να το εκλάβω.  

ΥΓ 3: Χρειάζεται προσοχή το ματς με την Κέρκυρα. Δεν πρέπει να δώσει κανένα απολύτως δικαίωμα η ΑΕΚ στους… άλλους. Ας βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους. Η ΑΕΚ τη δουλειά της και ας τους αφήσει να σκούζουν και να ψάχνουν να βρουν τρόπο να τη σταματήσουν.