Το πρώτο και προφανές σχόλιο για τον Ολυμπιακό της «Λεωφόρου» είναι ότι με… μιάμιση τελική προσπάθεια δεν μπορεί  να κερδίζεις πάντα!..

Έγινε με τον ΠΑΟΚ. Ήταν δύσκολο να επαναληφθεί με τον Παναθηναϊκό….

Η πρώτη τελική (ο Θεός να την κάνει…) έγινε στο 51΄ από ένα σουτ του Πάρντο.

Η δική μου απορία δεν ήταν γιατί έγινε τόσο αργά!

Αλλά πως έμεινε τόση ώρα στο παιχνίδι…ο Πάρντο!

Το πρώτο κόρνερ ήρθε στο 72΄και η πρώτη ευκαιρία στο 78΄με τον Ανσαριφάρντ.

Μ΄αυτή τη στατιστική δύσκολα μπορείς να κερδίσεις και δεύτερο συνεχόμενο ντέρμπι.

Είναι φανερό ότι ο Ολυμπιακός δεν προετοιμάστηκε σωστά για το παιχνίδι σε δύο νευραλγικούς τομείς.

Στον ψυχολογικό και στον αγωνιστικό.

Δεν είναι τυχαίο (όταν μιλάμε για τον ψυχολογικό τομέα) ότι χάθηκαν σχεδόν όλες οι μονομαχίες από τους παίκτες του Ολυμπιακού σε όλο το γήπεδο…

Για την ακρίβεια μερικοί παίκτες δεν πήγαιναν καν στις μονομαχίες….

Ίσως το μυαλό τους να ήταν στον αγώνα της Τρίτης με την Μπαρτσελόνα…

Αυτό όμως είχε σαφώς επίπτωση και στο αγωνιστικό σκέλος.

Κι εδώ έχει ευθύνη ο προπονητής…

Όταν στραβώνει το ματς για τον Ολυμπιακό (από το 56ο λεπτό) ο Λεμονής έπρεπε να είχε προχωρήσει στις αλλαγές που προχώρησε άμεσα και όχι να περιμένει για να τις κάνει από το  65΄ εώς και το 77΄.

Να τραβήξει έξω δηλαδή Πάρντο,Ανδρούτσο και Οτζίτζα πολύ πιο νωρίς για να μην φτάσει στο σημείο να κάνει την πρώτη ευκαιρία στα καρέ του Παναθηναϊκού, στο…78΄.

Αν είχε ενεργήσει γρηγορότερα, θα΄χε και μεγαλύτερο χρόνο αντίδρασης για ν΄αλλάξει το αποτέλεσμα…

Το πρωτάθλημα έχει δρόμο, αλλά η εικόνα του Ολυμπιακού θέλει μεγάλη βελτίωση και το ερώτημα πλέον είναι με ποιο τρόπο μπορεί να αλλάξει η δεδομένη κατάσταση στο «ερυθρόλευκο» τμήμα…